Afsluitende viering

Hier is de link met de reportage van de vrt over de afsluitende viering van de WJD. Ik heb het zelf nog niet kunnen bekijken maar het zal wel goed zijn…

http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/buitenland/1.344065

K

terug in Sydney

Na twee dagen Bleu mountains (Katoomba), zijn we terug in Sydney. Het verschil was in temperatuur goed te voelen. In de Bleu mountains was het zoals wij het noemen echt winterm terwijl het hier in Sydney bijna zomerse temperaturen zijn (18 a 19 graden).

In de Bleu mountains hebben we de eerste dag, samen met Rik, de scenic skyway bezocht. Naar onze mening was deze echter niet zo spectaculair ( zowiezo voor mij niet want ik heb hoogtevrees). De wandeling naar echopoint 5, ‘the three sisters’, was dan wel weer zeer mooi. Helaas wordt het hier zeer vroeg donker en sluit hier bijna alles wanneer het donker wordt, waardoor het na de scenic skyway het niet meer mogelijk was om nog ies anders te doen, dan te gaan eten.
Het eten was geweldig. Na bijna een volle week enkel potjes - en zakjesvoeding maakte het niet uit wat we zouden gaan eten, zolang het maar geen tonijn of bonen waren. uiteindelijk zijn we, op voorstel van Marie, Italiaans gaan eten. Ook de rest van de dagen (net zoals nu) hbben we tonijn en bonen gemeden. Kariem heeft de dag erna nog pasta klaargemaakt die ook heel lekker is en we hebben telkens onze middag gaan kopen in de coles, een soort Aldi.

De tweede dag zijn we de Jenolian caves gaan bezoeken. Deze waren, in tegenstelling tot de scenic skyway, wel hun geld waard.
Nadat we werden opgehaald door, wat er in het boekje als een privebus werd omschreven, een minibusje (we hadden betaald voor een gewone bus) kregen we van de buschaufeur, vanui de minibus, een kleine gegidste rondleiding langs de weg.  In de Jenolian caves, hebben we eerst ticketten gekregen voor een ’self-guide tour’ doorheen een deel van de grotten en dan nog eens voor een gegidste tour doorheen een andere grot (er waren drie grotten). De prijs van deze rondleidingen was inbegrepen in de prijs van de bus.
Toen we terug aankwamen in Katoomba, was het al bijna donker en zijn Katrien en ik een klein slaapje gaan doen. Marie en Liesbeth zijn nog naar enkele mooie nauurbeelden in de omgeving gaan kijken.

De derde en laaste dag in Kaoomba, zijn we vroeg opgestaan (5h30 plaaselijke tijd , ongeveer 21h30 Belgische tijd zodat we om 6h weg konden zijn) om de zonsopgang boven de three sisters  bekijken. We waren al bij de drie zusters om 6h30. Een klein nadeel is wel dat de zon in de Bleu mountains pas opkomt om 7h30 en dat het die nacht goed gevroren had. Na ongeveer 50 min was ik bija kopleet bevroren en ben ik terug naar het hotel gegaan, De anderen hebben de zonsopgang van de drie zusters zeer goed gezien.
Na deze dauwtrip hebben we ontbeten en zijn we vertrokken naat het station, wat geen gemakkelijke opgave was. Marie had haar grote rugzak + haar WYD rugzak, die vol souvenirs zat, in haar flightback gestoken. Een extra moeilijkheid was dat het sation boven op een heuvel stond. gelukkig waren er een hoop winkelkarretjes die gewoon langs de straat stonden. Eenmaal daar eentje van in gebruik genomen ging het een stuk gemakkelijker.
Het tweede staion zijn we dan weer van de trein agestapt om de plaatselijke watervallen te gaan bezichtigen. Dankzij een vriendelijke treinconducteur die op onze grot valiezen wilde passen, konden we ernaar toe trekken. ongeveer een uur later stonden we aan de voet van die watervallen na een prachtige tocht door de natuur. Terug gaan begon wel moeilijk omdat er eerst een heel steile trap was, maar daarna ging het vlotter. Na dezelfde mooie tocht doorheen de natuur, die nu niet meer zo bevroren was (we zijn aan de terugtocht over het ongeveer vlakke land begonnen omstreeks 14h).
Hierna volgde een treinrit van ongeveer 2h richting Kings Cross. Tegen da het donker was, hebben we ingecheckt bij eva’s backpackers. (ong 5h) Ook in deze bakpacker, net zoals die in Katoomba, zijn we redelijk luxueus gelogeerd; alleen is de luxe iets minder, maar na ongeveer 2.5 weken luxe mag da wel eens.
Van Sydney zonder WJD hebben we nog niet veel gezien. Behalve enkele souvenirswinkeltjes en een coles-winkel. (we hebben gegeten in een Mc donalds)

Meet you again in Madrid

Bericht van uit Sydney van een doodvermoeide pelgrim!

Gisteren was onze grote dag, onze pelgrimage naar Randwich het hoogtepunt van onze reis naar Sydney. We hadden onder ons besloten dat we de hele weg te voet wilden afleggen en dus over de Harbour Bridge wilden wandelen. We spraken dus af om 8u in Kogarah Station om om 8.05 de trein te nemen die rechtstreeks uit Caringbah zou komen met een deel van onze groep. Eerste probleem: we hadden niet gedacht dat het zaterdag was en dat er dus een andere regeling zou zijn. Tweede probleem: blijkbaar was de gastheer van Dirk en Tine zijn autosleutels kwijt en waren zij ook iets later. De twee problemen werden vlot opgelost doordat de rechtstreekse trein uit Carinbah gewoon twintig minuten later aankwam en dat Dirk en Tine in de tussentijd ook aangekomen waren.

 

We vonden elkaar goed op de trein (met dank aan de zang uit de venster) en reden samen tot Redfern om daar al over te stappen op de trein rechtstreeks naar North Sydney en dat we Central en Town Hall konden mijden. In Redfern kwamen ook Wendy en Bart erbij. Zij zijn afkomstig uit Zemst maar zijn 6 weken geleden verhuisd naar Sydney en vonden het dus geweldig om al een hele week met ons op te trekken hier in Sydney. We reden met de trein over de Harbour Bridge en zagen dat het qua massa nog goed meeviel en dus hoopten op een vlot vertrek. Het vertrek verliep ook heel vlot en met onze groep trokken we dus op pad naar Randwick. Het gevoel om die brug te voelen naderen was onbeschrijfelijk en vooral omdat we over de autostrade met 6 vakken wandelden en het nog nooit gebeurd was dat de brug zolang was afgesloten. We hadden bij vertrek ook praktische afspraken gemaakt: de belgische vlag voorop en de Vlaamse vanachter en iedereen ertussen in zodat we ten allen tijde zouden kunnen zien of iedereen nog kon volgen en of we moesten wachten.

 

We wandelden de brug over en ook dit gevoel was onbeschrijfelijk. Security en media stonden op en boven de brug te kijken naar de pelgrims die onder hen doorkwamen. Politiemensen die staan te zwaaien en te roepen naar pelgrims is een heel mooi zicht. Links en rechts van ons zagen we de baai maar niet de opera house omdat er nog een voetgangerszone met grillen tussen ons in lag. Op sommige punten op de brug leek het wel dat er gaten waren en zo zagen we ook het water ons, een heel raar gevoel. Eens van de brug af merkten we dat er ineens veel volk verzameld stond en merkten we dat Het Kruis van de Jeugd van de Wereld en het Icoon van Onze Lieve Vrouw van het Zuiderkruis daar opgesteld stonden om even later gedragen te worden door jongeren naar Randwick.

De rest van onze tocht verliep schitterend. We wandelden langs Darling Harbour naar Central en zo verder de stad uit in de richting van Randwick. De korte route startte aan Central en was iets van een 4km terwijl wij 10km in onze benen zouden hebben. Quasi de hele tijd waren de twee wegen gescheiden gehouden maar op een highway werden we toch samen gebracht en was de hele highway, in twee richtingen volledig bezet door pelgrims. Alle kruispunten waren afgesloten en overal stonden politie en volunteers om ons de weg te wijzen. Bij het binnengaan van Randwick werd heel vluchtig onze pasjes gecontroleerd en wandelden we door de eetstand om een zak te krijgen met avondeten, ontbijt en lunch. Veel controle was er eigenlijk niet en dus slaagden we erin om iemand extra mee binnen te smokkelen en ook voor die ene persoon nog een zak vast te krijgen.

 

Nadat we geinstalleerd waren, trokken we op verkenning door Randwick, C3 bleek een echte uithoek te zijn. Marie en ik gingen op zoek naar de kranten van WYD die er verspreid werden en we kwamen op het miraculeuze idee om te proberen om nog een eetzak vast te krijgen. Ik ging mee in de groep van een aantal Amerikanen, liep doodserieus verder en kreeg nog extra broodjes en een sinaasappel. Eerder waren we er al alle 2 ingeslaagd om ieder nog een sinaasappel vast te krijgen en extra broodjes. We volgden gewoon het goede voorbeeld van ‘Father Dirk’ die het ons al een hele week had voorgedaan. Terug bij de Vlamingen werd er enorm gelachen en op goedkeuring onthaald dat we het gepresteerd hadden omdat het pakket misschien toch iets te nipt zou zijn.

 

Zo hielden we ons de hele namiddag dus bezig met rondwandelen, verkennen en vooral veel babbelen. We waren immers om 12u gearriveerd, veel vroeger dan verwacht als ge pas om 9u vertrekt aan North Sydney en een hele massa verwacht. Maar het wordt hier snel donker en vanaf 17.30 zit ge dus ook in het donker. Maar  de jeugdfestivals brachten licht in onze duisternis, net als noodles warmte brachten in de koude duisternis.

Om 19u begon de avondwake en we hadden wat kaarsen op de kop kunnen tikken. Om geen kou te hebben waren we allemaal bij elkaar gekropen in ‘treintjes’ en hadden het dus lekker warm. We volgden de wake heel aandachtig en zongen luidkeels mee op ‘Receive the power’ terwijl we met onze kaarsen zwaaiden. De wake duurde tot 21.30 en we waren daarna echt moe. Duisternis en een intensieve week maken een mens gewoon moe. Dus kropen we, na een laatste toiletstop op de prachtige wc’s hier, allemaal in onze slaapzakken, trokken een zeil over ons tegen het vocht en namen het isolerende deken mee de slaapzak in om de warmte maximaal binnen te houden en vielen allemaal in slaap. Ik gok dat ik ongeveer tegen 22.30 in slaap gevallen ben. Ik heb heel de nacht door geslapen en ben enkel een keer wakker geweest door een dauwdruppel op mijn neus.

Rond 7u werd ik spontaan wakker en merkte rond mij dat de meesten wakker aan het worden waren. Het had niet geregend en dus waren onze gebeden al verhoord. De weerberichten hadden immers ‘thunderstorms’ voorspeld boven Sydney. Het enige vocht dat er was, was dauw en condenswater. Na het wakker worden, was het tijd voor het ontbijt en terwijl we aan ‘brekkie’ zaten, werd het ochtendgebed opgedragen. Tijdens het ochtendgebed besloten we met ons clubje dat we zover mogelijk naar voren zouden gaan voor de eucharistieviering, maar dan moesten we al alles ingepakt hebben voor het einde van het gebed omdat het al half negen door was en de mis begon om 10u en alles wordt heel snel afgesloten.

De tocht naar voren verliep wat chaotisch, maar dankzij Jessie, Bart en Dirk zeer vlot omdat ze gisterenavond nog op verkenning waren geweest. Uiteindelijk belandden we in een vak net achter de priester die recht voor het altaar zaten en konden we visueel de stoel van de paus heel goed zien, net als de schermen aan beide zijden van het altaar opgesteld. We hadden weer gedroomde plaatsen. De paus werd bij aankomst eerst rondgereden in zijn pausmobiel rond Randwick om alle pelgrims te zien. Het was enorm om te zien hoeveel mensen er op Randwick zaten van op de luchbeelden. Net als die vlak achter ons doorkwam, stopte de pausmobiel plots en zagen we hoe een baby gekust werd door de paus. Het was een geweldig moment ook voor ons, je zag gewoon de oprechtheid van geluk in de ogen van de paus en dat deed ons ook goed voelen. Een soort wederzijdse interactie van de pelgrims naar de paus en omgekeerd.

Als het altaar beklommen werd door de hele processie, beseften we dat het einde begonnen was. We volgden in onze ‘liturgy guide’ de viering en waren andermaal onder de indruk van de muziek die het orkest speelde voor de liederen. De viering zelf was heel intens en emotioneel diep om er te zitten. We hernieuwden als pelgrims onze doopbeloften, en met 500 000 is dat best indrukwekkend, en zagen hoe 24 mensen het sacrament van het vormsel door de paus kregen.
In zijn homilie riep de paus ons op om standvastige jongeren te zijn. Hij zei ons dat we allen diep moesten nadenken over wat we wilden doorgeven aan onze kinderen later, en welke plaats geloof daarin moest krijgen. Niet alleen aan onze kinderen maar als ‘getuigen’ nu ook aan de rest van de wereld. We mogen nooit vergeten wat onze wortels zijn en moeten altijd teruggrijpen naar die wortels voor een evenwichtig en gelukkig leven, in goede en kwade dagen. We mochten ook niet vergeten om altijd kritisch te blijven en te blijven nadenken over de veranderingen die er in de wereld gebeuren. Kritisch zijn is natuurlijk dan niet hetzelfde als overal tegen zijn. De paus riep ons dus gewoon op om geen kuddedieren te worden en te blijven nadenken over alles.

 

Naar de zending en zegen van de paus keken we enorm uit omdat daar ook aangekondigd zou worden waar de volgende WYD zouden plaats vinden. Natuurlijk hadden we al overal gelezen dat Madrid de voorkeur uitdroeg en tijdens de speech van een van de kardinalen zagen we dat er Spanjaarden het podium betraden. Maar toch waren we intens van vreugde toen hij zei: “The next World Youth Day will take place in Madrid, Spain!” Gisterenavond hoorden we dat er enkelen zijn die als voorprogramma met de fiets willen gaan vanuit Vlaanderen en met een stop in Lourdes voor een volgende groep die zou aansluiten. Persoonlijk vind ik dat een superidee zelfs en hoop ik persoonlijk dat ik er zeker mag en kan bijzijn!

Na de viering begon de uittocht op Randwick. We hadden onder de Vlamingen besloten om eerst te lunchen en daarna rustig te vertrekken. Minstens een uur gingen we wachten maar het werden er 2. Maar dan nog was het superhectisch om uit Randwick te raken, wat ook heel logisch is. Beeldt u in, beste lezer, 500 000 mensen die op 3u tijd een zelfde plek willen verlaten en allemaal door een zelfde punt moeten. 500 000 is voor het voorbeeld trouwens 5 keer Leuven met al haar studenten erbij geteld. Beeldt u in dat Leuven-stad 5 keer verplaatst moet worden op 3u tijd…

Onze wachttijden aan de gates vielen al bij al nog mee omdat we een gate hadden die kortbij de straat lag. Maar dan moesten we de highway over en het ondertussen was ons het bericht ter ore gekomen dat Central Station afgesloten was en dat er enkel in groepen van 50 mensen mocht binnengegaan worden. We zouden onszelf niet zijn, moesten we geen alternatieve weg gezocht hebben. We zouden naar Bondi Junction gaan, niet zover daar vanaf, door Centennial Park naar de treinlijn die ons rechtstreeks naar Carlton zou brengen. We vroegen onderweg aan politie waar we de highway mochten verlaten, die heel druk was, en konden op een bepaald moment in groepjes van 25 door een poort weg van de highway, recht in een van de chicste wijken van Sydney, op naar het park. Het park was compleet verlaten. Er hadden ook wel schermen ed gestaan maar er was niks meer van te merken. Het was er zelfs zo stil en verlaten dat we niet konden vatten dat op een boogscheut daarvan zoveel mensen onderweg waren.

Terwijl we door het park wandelden, kwamen we aan grillen die bovenaan de heuvel stonden en waar ook agenten bijstonden. Een van de agenten riep ons om te vragen waar we naartoe gingen en bij het zeggen ‘Bondi Junction’, zei hij tegenons dat we door de ‘little gate’ moesten gaan en dat we dan een bus naar het station konden halen. Bij het wandelen naar die poort, 100m verder, zagen we net een ‘Chartered line’ passeren. Deze bussen rijden al een hele week speciale trajecten voor de pelgrims en mogen ook enkel gebruikt worden door de pelgrims, zodat de mensen van Sydney ten minste nog kans maken om op een andere bus te raken. We grapten dat we de bus gemist hadden maar op dat eigenste moment zagen we de agent die ons geroepen had, de bus doen stoppen en doen wachten op ons. We renden naar boven en als blijk van dank hebben we de agenten uitvoerig bedankt met het schudden van handen en 100 keer ‘dank u’ zeggen. De bus was nog niet half gevuld toen we er op stapten en we maakten direct sfeer met de andere pelgrims met zingen van liedjes in het Engels. Blijkbaar zaten er ook Filipijnse pelgrims op de bus die ook in Armidale geweest waren, kan er meer toeval bestaan??? Bij het aankomen in Bondi Junction bedankten we de buschauffeur uitvoerig door te zwaaien en ‘Thank You’ de roepen.

In Bondi Junction hadden we allemaal zin om iets te gaan drinken als een opkikker na de, toch wel, zware 24u die we achter de rug hadden. We vielen binnen in een koffiebar, maar op voorwaarde dat het enkel bij iets om te drinken bleef. We namen allemaal capucchino, caffe latte, milkshake of cola en genoten ervan intens. Na een halfuurtje keerden we terug naar het station en stapten we op de trein naar Hurstville om daar over te stappen op een andere trein naar de lokale stations. Het voordeel aan Bondi Junction was dat we plaats hadden om te zitten en namen die dus ook in. Aan St-Martins Place namen we afscheid van Bart en Wendy, die daar in de buurt een appartementje hebben. Wendy kon haar tranen niet bedwingen, het was immers een intense week geweest. Maar geen paniek, de mails en telefoonnummers zijn uitgewisseld. Bij de doortocht in Town Hall en Central Station viel ons op hoeveel volk er was en op de treinen met ‘All stops’ merkten we hoeveel mensen er samen gepakt waren.

In Hurstville moesten we er allemaal af maar daar scheidden de wegen van ons clubje. Een deel had een trein om 17.55 naar Caringbah en een deel om 17.59 naar Carlton en Allawah. Het was een toch wel emotioneel afscheid waarbij menig traantje vloeidde. Het waren zo’n intense dagen en zelfs weken geweest en ze zijn nu gewoon voorbij. Ik kon zelf op een bepaald momet mijn tranen ook niet bedwingen en mocht uithuilen bij Jessie en Dirk. Op onze trein nam ik nog afscheid van de rest en we wandelden met Tim, Tine en Dirk terug naar huis zoals we dat al alle avonden gedaan hadden. Bij onze laatste splitsing moesten we ook van hen afscheid nemen, wetende dat we hen en al de rest zeker een maand niet gaan zien… Het laatste stuk had ik het wel moeilijk maar de aankomst in het gastgezin hier was ook heel fijn. Goed opgevangen met een tasje koffie en een lamingtonnetje…

Morgen om 9.35 stappen we op de trein naar Katoomba met Liesbeth en Marie en vatten we het laatste deel van onze reis hier aan. Het eerste wat we morgen gaan doen, is een goed restaurant zoeken want we hebben genoeg van de tonijn in blik, het droge brood en de zakjes warm eten waarvan je niet weet of nu een patat of een stuk kip is dat je in je mond zitten hebt of gewoon veel te pittig gekruid is… Lang leve het lekkere Belgische eten van mosselen en friet!

K

Kruisweg

Vandaag was het de laatste dag van het programma tesamen hier in Sydney. De derde en laatste catechese werd gegeven door Mgr. Matthijs van Armidale en ging over het gezonden worden in de naam van de geest. De bisschop sprak niet in erg lange zinnen en gaf ons de kans om tussen door te reageren. Na de ex cathedra was het weer tijd voor het groepje en moesten we ons bezinnen over wie we zijn, van waar we komen en waar we naartoe willen. Best wel moeilijke vragen voor op een vroege ochtend hier over na te denken. Maar het lukte en het werd nog een vruchtbaar gesprek.

Nadien was het tijd voor onze laatste eucharistie met alle priesters en de bisschoppen. Tijdens deze viering werd er diep nagedacht voor onszelf en kregen we de kans om het sacrament van de verzoening te ontvangen. We moesten dus gaan biechten en met een hele hoop priesters in de kerk ging dat aardig vooruit waarna we nog tijd hadden voor de viering dus af te werken. Voor de zending in de viering werd er uitgebreid tijd gemaakt om een reeks van mensen te bedanken: de mensen van de parochie van hier, de bisschoppen, Ilse en Pieter, onszelf, de begeleiders… Het werd een heel lang applaus voor iedereen! We kregen voor de laatste keer de zending en nu door de 3 bisschoppen samen en nog een allerlaatste briefing van deze WJD voor Vlaanderen.

 

De kerk liep snel leeg en iedereen haastte zich naar de lunch. Daar hadden we nog de zakken bijgezet die we gisterenavond nog overhadden van de lunch en het avondeten in de stad.

We vulden alles stevig bij en vertrokken met 23 zakken chips oa naar de stad. Daar had vandaag de kruisweg plaats en we hadden besloten om naar Barangaroo te gaan om hem daar bij te wonen. Het was overal zo druk en we waren wat laat door de vele speeches en lange preek van de bisschop, dat we net een tik te laat waren voor het begin. Maar dat deerde helemaal niet. We hadden een plaats heel kort bij het altaar en we zagen rechtuit op een scherm. Omdat iedereen even solidair was, zat of lag iedereen neer op de grond en had je zelfs van op de achterste rijen een heel goed zicht. Er was een statie bij ons aan het altaar en we zagen bijgevolg de processie dus naast ons doorkomen, prachtig overigens! Ga zeker eens delen herbekijken op de website die we gisteren hier op gezet hebben voor de volledig kruisweg te bewonderen.

Na de kruisweg gingen we ons avondeten halen aan een van de standjes. Ondertussen was onze namiddag voorraad al stevig geslonken en dachten we een aantal zakken te kunnen leegmaken. Maar niets was minder waar. We ontdekken hier elke dag het wonder van de 5 broden en 2 vissen. Elke dag zou er normaal maar voor iedereen net genoeg moeten zijn en elke dag zitten we met een berg overschot. En het is zeker niet dat we niet gegeten hebben! Dus gaven we daarstraks, bij het passeren van bedelaars in Central Station, een deel van onze overschot weg aan bedelaars die daar langs de kant zaten. Deze mensen waren heel gelukkig met onze attentie en dankten ons ervoor. Ik denk dat dit meer zin heeft dan een hoopje kleingeld in hun hoed of beker te gooien en tenslotte zijn we op wereldjongerendagen om hierover ook na te denken.

Na het eten trokken we nog naar de vocations expo om te zien hoe roepingen gebeuren. Het is eigenlijk een soort van batibouw van de religieuze ordes. Je moest goed zien wat ge zei of deed of ge zou al in klooster binnenzitten… De getrouwde koppels onder ons toonden vastberaden hun ring en aan hen werd niets meer gevraagd of gezegd.

Morgen komt het grote hoogtepunt van deze hele pelgrimage, dan trekken we op tocht naar Randwick Racecourse voor de avondwake en zondagochtend de viering. We blijven dus op de weide slapen en hopen dat het droog gaat blijven ’s nachts. We hebben met ons ‘clubje’ besloten om morgen om 8u te vertrekken en de tocht over de harbour bridge te nemen naar Randwick. Het zou een pelgrimage van ongeveer 10km worden wat volgens ons zeker haalbaar is. Zondag draagt de paus dan ook nog de viering op daar en zullen we eindelijk met zekerheid weten waar we over 3 jaar afspreken!

Na de viering zondag keren we nog voor een nacht terug naar onze gastgezinnen en zal jullie hopelijk zondag dus kunnen vertellen hoe het geweest is.

K

De aankomst van de paus

De tweede keer catechese vandaag en deze keer gegeven door Mgr. Van Looy. Door het ganse enthousiasme ben ik de concrete dingen van de catechese vergeten, maar geen nood, de integrale teksten komen online. Ik heb natuurlijk wel de belangrijkste dingen niet vergeten. De grootste les van vandaag was dat we als christen niet hoeven te vrezen omdat God ons bijstaat en helpt. We moeten er terug meer voor uit komen dat we gelovige jongeren zijn en dat ook tegen de Wereld heel luid zeggen. Individualisme en vrije meningsuiting zijn wel ok maar het heeft ook zijn perverse effecten en soms gaan die de morele grenzen meer dan over. Daarom is het belangrijk dat we terug leren praten met elkaar en het collectieve ook terug zien. Net als dat religie en geloof niet iets uit de prive is maar net heel publiekelijk gemaakt moet worden, daarom niet politiek. Het feit dat we hier op de WJD zijn, laat net zien hoe publiek ons geloof is.
Na de ex cathedra was er weer een moment van uitwisseling in groepjes. Eerst vertelden we over onze relgieuze ervaring van gisteren, ookal was dat het strand, toch hadden we een geweldige ervaring. We dachten na over hoe we onze missie van hier gaan verder zetten eens we terug thuis zijn en dus de wereld gaan laten horen dat we gelovigen zijn en tenslotte bedachten we hoe mensen kunnen merken dat we gelovig zijn.

Na de uitwisseling hadden we een eucharistie voorgegaan door Mgr. Van Looy vandaag en droeg ongeveer elke priester de stola van de WJD met het Zuiderkruis op. Tijdens de viering kwam ook de Belgische ambassadeur aan met zijn vrouw en nog wat gevolg. Hij kwam de pelgrims uit Belgie begroeten en dus eigenlijk namens de regering zeggen dat ze weten dat we hier zitten. Eigenlijk kwam de man een beetje ongelukkig aan want iedereen wilde na de viering zo snel mogelijk zijn lunchpakket hebben en vertrekken naar de trein voor de aankomst van de paus. De ambassadeur had zich wel strategisch opgesteld en gaf iedereen een hand bij het buitengaan van de kerk en vroeg ook onmiddelijk van waar iedereen afkomstig was voor een volledig beeld te krijgen.

Wij kwamen met ons groepje van gisteren terug samen en een paar gingen de lunch halen. We crossten zo snel mogelijk naar het station en hadden net een trein naar de stad. Als voorzorgsmaatregel stapte we een station voor Central Station af en namen we de trein naar Circular Quay omdat we aan de Opera House wilde staan voor de aankomst van de paus. Alles verliep heel vlot en aangekomen aan Circular Quay bleek dat het er nog niet zwart zag van het volk. We wandelden zo snel mogelijk naar de Opera House en vonden snel een goed plekje. Het lag links tegen de kade, zodat we de boot zouden kunnen zien, rechts stond het grote scherm zodat we konden volgen wat er op Barangooroo gebeurde en dan stonden we nog aan de bocht waar de pausmobiel zou moeten doorkomen daarna. Een gedroomde plek dus. Daarenboven hadden we chance dat de politie heel snel het blok afsloot omdat het te vol zat maar eigenlijk was iedereen op de grond gaan zitten en dan neemt ge meer plaats in rechtstaande mensen met als gevolg dat het zalig rustig was in ons blok en dus iedereen ongeveer een goed zicht had.

We volgden op het scherm het vertrek van de paus op de boot en zagen hem zo Sydney binnenvaren. Hij voer ook even onze baai door en dus konden we hem zien op het dek van de boot. Foto’s zijn heel goed gelukt! Daarna was het wachten op de aankomst in Barangooroo en het duurde wel even voor hij van de boot af was. Dan hield hij er een gebedswake waar hij ook een heel lange homilie aan koppelde. In zijn homilie prees hij de Europeese jongeren omdat ze van zo ver gekomen waren en toch aanwezig waren down under. Hij prees de jongeren ook algemeen zodat we het geloof opnieuw zouden kunnen uitdragen en de moed blijven vinden in de Geest om verder te gaan. We mogen niet te individueel worden en we hoeven vooral niet te vrezen want God is bij ons. Daarna sprak hij nog ons toe in verschillende talen zoals hij dat gewoonlijk doet na het Angelus in Rome. Hij richtte zich nog eens heel expliciet naar de Europese jongeren en de euforie was gewoon geweldig, zeker bij de Italianen, Duitsers en Spaanstaligen.

Na de zegen ging de paus naar zijn pausmobiel en werd hij door de straten van Sydney gereden. Ondertussen hingen er al een massa helicopters in de lucht en werd het stilaan donker. Door de heel lange homilie was hij al een heel eind over tijd gegaan en blijkbaar eens hij goed en wel uit Barangooroo ging de pausmobiel ineens op sneltempo door. We waren heel nerveus nu, al een aantal inspecties overleefd en het viel op hoe groot mensen zich ineens kunnen maken. Aangezien we in een bocht stonden, moest de mobiel vertragen en konden we dus nog beter foto’s nemen. De sfeer was er zo goed, de paus is dan wel de kers maar de hele sfeer is de taart die er onder zit, ongelofelijk gewoon!

Na de doorkomst van de paus zijn we gewoon aan de opera house gebleven en hadden we er ons avondeten. Blijkbaar stonden Dirk, Jessie en Bart helemaal vooraan en hadden we dus de eer de allereerste te zijn daar met avondeten. We aten het op op het einde van de kade aan het Opera House en hadden dus een prachtig zicht op de Harbour Bridge en de opera House. Nadien wilden we wel zo’n merchandise shop zien voor een paar souvenirs maar de grote staat in Hyde Park en dus moesten we de trein terug het centrum in nemen. Een aantal bleven liever aan het podium bij de opera house en spraken we dus af dat we zouden verzamelen op een bepaald uur op een bepaalde plaats in de stad. De shop zelf stelde niet zo heel veel voor en we vonden het vooral heel duur, we hopen op afslag de week na de WJD… Na een starbuckskoffie ging het richting station en uiteindelijk terug naar huis. Bij het verzamelen aan het station sprak een van de vrijwilligers ons aan omdat hij onze vlag gezien had en wilde een foto van ons allen. Net op dat moment kwamen de 4 missing people aan en werd het een geweldige foto. De man ging op 21 juli naar Belgie en had al gehoord van onze crisis…

Morgen de kruisweg en dus eigenlijk vanaf nu enkel nog hoogtepunten…

K

Live uit Sydney

Voor zij die live willen zien wat er hier gebeurd, check de link in de lijst hiernaast. Morgen staat nog de kruisweg op het programma, zaterdag de kaarswake en zondag de grote slotviering. Een aanrader!!!

K

De vruchten van de Geest

Deze morgen werden verwacht om kwart na 9 in de kerk voor onze eerste catechese. Het was eigenlijk wel wat spannend want niemand wist echt wat er van te verwachten. De catechese werd vandaag gegeven door Mgr. Hoogmartens, de bisschop van Hasselt en ging over de vruchten van de geest. Hij sprak over de vreugde, de nederige liefde, Gods genade als vruchten van de geest en gaf er concrete hedendaagse voorbeelden bij. Wat me het meest was bijgebleven van deze catechese is de zin: de Geest trof hen allen, Grieken, Perzen, Romeinen, Galaten, maar toch bleven ze zichzelf. Het geloof is een collectief individueel iets, een soort van contradictie in terminis eigenlijk. Om van het superabstracte nog weg te raken, was er nadien nog een panelgesprek waarin elk van de partners vertelde hoe hij of zij geraakt was door de Geest en wat er hen het meest van de catechese was bijgebleven. Er waren veel herkenbare verhalen bij en het voelde echt goed.

Nadien hadden we nog in kleinere groepjes een uitwisseling om iedereen te kans te geven om er over te vertellen en ook daar waren de verhalen zeer herkenbaar en zelfs een beetje gelijk. De Geest had ons allemaal eigenlijk wel al getroffen en dat is zeer goed als je hier Down Under er nog wat tegen wil kunnen.
De eucharistie die volgde op de catechese, begon met een lange stoet van alle priesters die we hier bij hebben en ook natuurlijk de priester van de kerk hier in Carlton. De goede oude man deed het openingswoord maar spreekt van dat Iers Engels met een Aussie-accentje in en ja, dat is dan helemaal niet meer te verstaan voor ons… Ik denk trouwens niet dat hij veel begrepen had van de rest van de viering maar uiteindelijk heb ik al gemerkt dat dat hier er weinig toe doet, het gevoel zegt u wel wat er gebeurd.

Lunch kregen we vandaag hier achter de kerk aan het locale parochiezaaltje, barbecue. Het leek veel belovend en rook allemaal schitterend goed maar uiteindelijk waren er maar 2 worstjes per pelgrim voorzien en ook maar 1 broodje. Gelukkig was er nog dessert of de mannen onder ons zouden na een halfuur al terug omver gevallen zijn van de honger.

We vatten er het plan op om vandaag naar Bondi Beach te gaan om naar de zee te gaan en tegelijk nog een deel van het Fransicaner programma mee te pikken. Wat begon met een groepje van 6-7, werd snel een groep van 19 maar wel gezellig. Jeroen en ik hadden van onze gastvrouw stokken gekregen om onze vlaggen aan te binden, dus waren we van op afstand te herkennen en dus goeie leiders voor de groep, een vooraan en een achteraan. Met de trein ging het dan naar Bondi Junction, waar we dan op zoek gingen naar een bus en die ook vonden en zelfs genomen hebben zonder problemen. Op Bondi genoten we van de zon en strand. Persoonlijk heb ik het gehouden bij pootje baden maar een heel aantal onder ons zijn even de zee ingedoken. Het was er toch maar frisjes en na anderhalf uur waren de meesten al terug omgekleed en hadden we tijd voor de local postoffice even te overvallen voor WJD-stuff. Terug bijeen vonden we een bus terug naar het treinstation waar ook een van de priesters op ons stond te wachten. Die had de rij getrotseerd om zich te laten registeren als priester en dus een stola en bijhorende pas te krijgen om zondag op Randwick te concelebreren.

Voor het avondeten trokken we naar ‘Domain’ waar tot dan nog helemaal niet veel volk was. Het avondeten kwam er vlotjes binnen maar spijtig genoeg was het een heruitgave van het eten van gisteren, stevig gekruid. Het dessert was wel anders, nu genoten we van heerlijke chocoladecake. Terwijl we aten, gingen daar ook optreden door en was het eten dus begeleid met muziek. Hoelanger we er waren, des te meer mensen er het park bleven binnenstromen. We kwamen er ook een ander groepje van Vlamingen tegen en ons gejuich naar elkaar werkte blijkbaar aanstekelijk want ineens waren er verschillende mensen die kwamen vragen van waar we afkomstig waren.

 

Na het avondeten ging het voor ons richting Taizegebed in St James hier. We vonden dat er zeker Belgen moesten aanwezig zijn aangezien de Taizedagen in Brussel gaan doorgaan in december. We waren meer dan een halfuur te vroeg in de kerk en het gaf ons dus ruim de mogelijkheid om een plaats te zoeken vooraan. De liedjes op het blad waren ons al goed bekend en dus waren we er klaar voor. Vlak voor de start kwam een van de broeders inleiden en vroeg hij ook van waar iedereen afkomstig was. We riepen trots van Belgium en de broeder keek eerst verbaasd maar was heel blij met onze aanwezigheid. Tijdens het gebed kwam ook Frere Alois, de prior aan, recht uit de luchthaven en sprak ons toe over de WJD en de gelovige jongeren in de Wereld. Volhouden was de boodschap en openstaan voor anderen. Het gebed had een open einde en dus vertrokken we na de adoratie van het kruis naar buiten voor onze tocht terug naar huis aan te vatten.

In de trein bespraken we al hoe we het zouden doen voor morgen de aankomst van de paus te zien. We gaan niet naar de officiele plaatsen gaan, maar proberen een plaatsje te vinden langs de kant van de weg waar hij zou doorkomen.

Tot morgen!

K

VRT nieuws

We hadden het niet verwacht met de huidige regeringscrisis maar toch zendtijd gekregen op VRT… Geniet ervan, ik loop ook nog ergens door beeld

K

http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/mediatheek/1.341766

openingsmis en de tweede dag

De openingsmis was een ongelooflijk gevoel: al die mensen die op hetzelfde moment hetzelfde deden. Ook de sfeer zat er al van in begin goed in.
Helaas is niet alles vlekkeloos gelopen met de organisatie. (wat had je gedacht?) Vooral het eten verdelen verliep de eerste dag, en vooral de avond, moeizaam. Aangezien alles moest opgewarmt worden met microgolfovens. Het erge was dat er genoeg waren voor in een keer zo’n 300 personen eten te geven, als je rekening houdt ermee dat er meer dan een half miljoen personen aanwezig waren en dat dit de enige post was om eten te geven is dit al erg. En zoals dat gaat wanneer veel microgolfs bijeen staan zonder goede luchtcirculatie, vallen er een deel uit waardoor alles nog trager gaat. Verschillende Belgen, die er in Keulen ook bij waren, vinden de organisatie slecht. Anderzijds zorgt het falen van bepaalde onderdelen van de organisatie er ook voor dat er een goede sfeer is. Vandaag ging het trouwens al veel beter. (alles was niet meer gecentraliseerd in Barangaroo)

Vandaag zijn we na de catechese (waar ik een deel van gemisd heb omdat ik mijn pelgrimpas (was er wel niet voor nodig) vergeten was in het gastgezin) vertrokken richting Bondi Beach. Zoals ik al eerder vermelde, verliep de organisatie vandaag een pak vlotter. Het zorgde ervoor dat je geen uren moest wachten om van Bondi Junction (het station) naar Bondi Beach te gaan. Met enkele vlaggen, waarij de onze dankzij onze gastvrouw op vlaggenstokken hangen, is het gemakkelijk om in stoet te gaan, een vlag vanvoor en een vanachter en de rest ertussenin.
’s avonds zijn we naar de taize viering geweest.

Openingsmis in Sydney

Vandaag was het de echte start van de WJD hier in Sydney. Deze morgen hadden we eerst een zangrepetitie in de kerk gevolgd door een briefing voor ons verder verblijf hier. Er werd eerst gestart met het nieuws dat de regering haar ontslag aan de koning heeft aangeboden en dat onze pins nog altijd vastzitten op de luchthaven bij de douane. Tja… Ook Mgr. Hoogmartens arriveerde ondertussen en Mgr. Van Looy zou ondertussen ook al ergens hier moeten zijn. Het was ook al schitterend weer en we wanen ons hier in de zomer, zonnebrandcreme bij de hand dus.

Na een uurtje ging het richting Sydneystad en omdat we niet allemaal samen konden blijven, werden er al heel snel groepjes gevormd. Ik zat in een groepje dat bij de laatste vertrok maar wel de correspondenten van de VRT mee kreeg en wss zijn we de komende dagen wel ergens in een filmpje te zien. De tocht naar het centrum verliep heel vlot en we hadden al veel plezier op de trein met onze vlaggen. Het algemeen programma vandaag was enkel de openingsviering en het gaf ons dus de kans om even rond te wandelen in de stad en ze al te verkennen. We dachten eerst lunch te gaan halen aan Hyde Park maar vandaag moest iedereen blijkbaar naar Barangooroo voor alles. Dat deden we dan maar en onderweg kwamen we heel veel mensen met vlaggen ed tegen en begonnen spontaan ‘hi’ te roepen en te zingen ed. De sfeer in de stad is echt geweldig, iedereen lacht en probeert te raden van welk land men komt, alleen spijtig dat ze altijd denken dat het Duitsland is.

 

Het eten wordt hier uitgedeeld in groene zakken die heel milieuvriendelijk zijn. Het is wel een gek zicht maar het zijn best wel toffe en handige zakken! Na de lunch op de kade, trokken we het terrein op en we zouden natuurlijk onszelf niet zijn als we ons niet hielden aan de blokken waarin we ingedeeld zijn… We zochten een betere plaats en volgden vrijwel alles via het scherm dat vlakbij stond. Met het inzoomen van de kodak kon ik wel een goed beeld krijgen van wat er op het altaar gebeurde. De sfeer tijdens zo’n massaviering is ook niet te schatten. Als iedereen stil wordt voor gebed is het heel vreemd dat zoveel mensen ineens samen zijn en zo stil kunnen zijn. Ook het samen zingen is heel speciaal en er komt echt iets over.

 

De viering zelf heeft meer dan 2u geduurd, vooral door de communie die aan iedereen moest uitgedeeld worden. Er is zo hard gewrongen voor een hostie maar op het einde had iedereen er toch een gehad en was de taak van de vele priesters hiervoor vervuld. Tijdens de zending verzamelden we al terug de eetbonnetjes en gingen er al een aantal terug op naar de eetstand voor het eten te gaan halen zodat we niet te lang zouden moeten wachten. ’s Middags hadden we meat pie gekregen en een lekker dessertje, ’s avonds was het iets patatachtig met een pittig gekruid sausje erbij. Ook kregen we allemaal flesjes water wat een hele verwelkoming was na zo’n warme dag.

Wegraken van zo’n domein is ook nog een kunst… We moesten, van de veiligheid, heel de kade van Darling Harbour terug afstappen voor dat we de binnenstad echt terug in konden. Het was best een eindje en zeker omdat we nog naar de Opera House wilden gaan, helemaal rond. Na een heel stevige wandeling bereikten we de Opera House en van op de kade daar bewonderden we het openingsvuurwerk dat speciaal voor de pelgrims werd afgestoken van op Barangooroo. Het was meteen ook het einde van de eerste dag en de definitieve inzet van deze Wereldjongerendagen. Omdat er nog heel wat van onze groep een heel stuk moeten doorreizen naar Caringbah om te gaan slapen, besloten dan maar om na het vuurwerk terug te keren naar een treinstation en daar proberen op een trein in de richting van Carlton te raken. We namen een tram tot Townhall en dan op de trein naar Carlton. Omdat ons gastgezin wat uit de richting ligt, stapten Jeroen en ik een halte later af en moesten we dus minder ver wandelen. Blijkbaar zitten ook Dirk, Tine en Kris hier maar een straat verder en wandelden we samen het stuk naar huis. Jeroen en ik sloegen een straat eerder af en kwamen dus vrijsnel terug thuis.

Morgen hebben we onze eerste catechese met de bisschoppen en de eerste volledige dag met het jongerenfestival. Meer nieuws dan en we duimen hier down under mee dat het met de regering goed komt!

K