Tussendoor heb ik ook nog de brief online gezet die mgr. Van Looy heeft geschreven. Hij is helemaal niet zo lang als die brief van de paus en zelfs iets vlotter te lezen.
Voor de volledigheid heb ik in de bio ook een beschrijving van Jeroen er bij gezet. Foto inclus.
K
Een nieuw verzoekje… Voor de mensen die willen zien waar we echt gaan zitten, is er het filmpje dat door Pieter Nolf gemaakt werd in december toen ze op prospectie gingen naar Australië.
Veel plezier ermee!
K
Aangezien Jeroen en ik nu in de blok zitten, wordt het iets minder evident om hier veel te schrijven. We gaan toch proberen om elke week nog iets toe te lichten over de wjd. Vandaag de uitleg over het logo.
In het logo kunnen we 4 verschillende elementen onderscheiden: de vlammen, het kruis, de blauwe letters en het bogen van ‘the operahouse’.
Het kruis: in het midden staat het kruis dat sterker is dan het lijden, zelfs de dood, symbool voor Christus en een leven dat door de kracht van zijn Heilige Geest mogelijk gemaakt wordt. Het is de passie van het hart van Christus dat uitgegoten wordt over de wereld. De getuigen van het kruis verwijzen naar Jezus als richtpunt in het leven. Hij is de opkomende zon die we aan de horizon kunnen zien, het licht van de wereld.
Blauwe tekst: de kleur blauw in het logo staat voor de oceanen die Australië omringen en de reis over deze oceanen die de pelgrims op weg naar Australië moeten maken. De kleur verwijst ook naar het water van de Doop, de zee van menselijkheid en Maria, vol van liefde en zuiverheid.
Vlammen: de vlammen symboliseren het vuur van Pinksteren dat opnieuw ontvlamt. In ieder van ons leeft het vuur van de liefde. Christus kan dat vuur van Gods liefde in ons aanwakkeren. De drie kleuren rood, oranje en geel die in de vlammen zijn verwerkt, symboliseren de drie-eenheid van God: de Vader, de opgestane Zoon en de Heilige Geest. Zij herinneren ook aan de kleur van de aarde in de afgelegen streken van Australië.
Opera House: In de vlammen kunnen ook de contouren van de Opera House herkend worden, het symbool voor de gaststad van de Wereldjongerendagen 2008: Sydney.
In deze categorie willen we het nog hebben over de tekst van het liedje. Volgt zeker nog! We willen zeker ook nog de brief van Mgr. Van Looy hierop publiceren net als een gebedje van de WJD.
K
Zoals gebruikelijk bij de Wereldjongerendagen, worden er elke keer 10 patroonheiligen gekozen door de organisatoren en goedgekeurd door het Vaticaan. “We hebben patronen gekozen die jongeren kunnen inspireren,” zegt Bisschop Anthony Fisher OP, de coördinator van de WJD. “Dat zijn niet alleen heiligen, maar ook mensen die nog heilig verklaard zullen worden, zaligen en mensen die een speciale invloed hebben gehad op de geschiedenis van Australië en Oceanië. Daarom willen we iedereen aanmoedigen om hun verhalen te lezen! Dan begrijpen we dat gewone mensen buitengewone dingen kunnen doen door de Heilige Geest.”
De tien patroonheiligen voor de komende Wereldjongerendagen:
1. Maria, Vrouwe van het Zuidelijk Kruis
Maria, de moeder van Jezus en heilige maagd, is de patrones van Australië met de titel: “Hulp der Christenen” en de beschermheilige van het Aartsbisdom Sydney met de kathedraal die naar haar is vernoemd. In Australië noemen zij haar ook wel ‘Vrouwe van het Zuidelijk Kruis’.’’ Dit is een sterrenbeeld met symbolische waarde voor het land.
2. Zalige Pier Giorgio Frassati (1901 – 1925)
’’Pier Giorgio is bekend vanwege zijn sociale activiteiten, sportiviteit, humor en vrijgevigheid. Hij werd geboren in een rijk gezin met veel invloed. Hij sloot zich op 17-jarige leeftijd aan bij de St Vincent de Paul Society in 1918. Daar hielp hij de zieken en behoeftigen. Ook sloot hij zich aan bij studentenverenigingen, bood verzet tegen het fascime en richtte een dagelijkse krant op. Hij stierf aan polio toen hij 24 jaar was. ’’Zijn familie was stomverbaasd toen zij duizenden mensen langs de kant van de weg zagen staan tijdens zijn begrafenis.’’
3. Zalige Mary MacKillop (1842 – 1909)
Mary MacKillop was een dienares van de arme en onopgeleide jongeren. Ze was de stichter van de Zusters van de St. Joseph. In 1995 werd zij door Paus Johannes Paulus II in Sydney zaligverklaard. ’’Door haar goedheid en vrijgevigheid heeft zij een prachtig voorbeeld gegeven van de ontferming van Jezus voor iedereen die hulp nodig heeft.’’
4. Sint Peter Chanel (1803 – 1841)
Peter Chanel was een Franse missionaire priester die uiteindelijk martelaar werd op het eiland van Wallis en Futuna, Oceanië. Toen hij daar aankwam, waren er slechts een paar duizend mensen overgebleven vanwege kannibalisme en oorlog tussen verschillende stammen. De lokale bevolking verheerlijkte de terreur en bracht offers aan kwade geesten.
Het lukte Peter om een deel van de bevolking te bekeren, maar uiteindelijk werd hij gemarteld en gedood door een fatale hoofdwond.
5. Zalige Peter To Rot (1912 – 1945)
Peter To Rot was een getrouwde leek, vader van drie kinderen en woonde in Papua New Guinea. ’’Hij was een brilliante catechist met een sterke intuïtie, maar hij stief op slechts 33-jarige leeftijd in een Japans concentratiekamp tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog. Hij werd gemarteld voor zijn geloof en het verdedigen van het Christelijke huwelijk.’’’
6. Zalige Moeder Teresa van Calcutta (1910 – 1997)
’’Moeder Teresa is voor velen het vrouwelijk gezicht van de moderne Katholieke Kerk. Haar liefde zette zij om in daden. Zij diende de armste der armen en degenen die in de steek waren gelaten door de maatschappij. In 1950 begon zij de Missionarissen van de Naastenliefde. Deze organisatie heeft de volgende missie: zij wil zich ontfermen over allen die zijn afgewezen door de maatschappij en daardoor lichamelijk en emotioneel lijden ondervinden.’’
7. Sint Therese van Lisieux (1873 – 1897)
’’Zij was de jongste leraar van de kerk op 24-jarige leeftijd en een beschermheilige van Australië. Toen zij 15 was, wilde Therese heel graag non worden, maar zij werd geweigerd. Daarom reisde zij naar Rome om het de paus persoonlijk te vragen. Een jaar later kon zij alsnog non worden. Therese zag God als een liefhebbende Vader, die zelfs de kleinste uiting van liefdadigheid waardeerde. Ze had een groot geloof en ze vertrouwde volledig op God.’’
8. Sint Maria Goretti (1890 – 1902)
’’Maria Goretti was een 11 jaar oude Italiaanse tiener die weigerde om haar maagdelijkheid te verliezen aan een door lust gedreven kennis van de familie. Hij vermoordde haar op brute wijze, en zij vergaf hem terwijl zij stierf. Geraakt door haar getuigenis, bekeerde hij zich tot het christendom. Hij stond zelfs naast haar moeder toen Maria werd heilig verklaard.’’
9. Sint Faustina Kowalska (1905 – 1938 )
’’Faustina was geboren en opgegroeid in Polen en voelde zich al op jonge leeftijd geroepen tot het klooster. Haar ouders wilde niet dat zij op 18-jarige leeftijd ging, maar zij kreeg een visioen. Uiteindelijk werd zij opgenomen bij de Zusters van Genade toen zij 20 jaar oud was. Daar ging zij koken, tuinieren en was zij portier van het klooster. Hoewel haar leven maar heel gewoon was, sprak zij heel vertrouwelijk met Onze Heer. Deze gesprekken beschreef zij in haar dagboek, die na haar dood werd gepubliceerd. Faustina was de eerste die heilig werd verklaard in de 21ste eeuw.’’
10. Paus Johannes Paulus II (1920 – 2005)
Paus Johannes Paulus II: dienaar van God en vader van de Wereldjongerendagen. Hij bezocht Australië in 1986 en 1995. Nog steeds vormt hij een geliefde inspiratiebron voor veel jongeren. Hij staat bekend om zijn toewijding aan jonge mensen, zijn verzet tegen communistische onderdrukking en hulp om de wereld te veranderen.
K
Bron: RK-nieuws
Er is blijkbaar heel wat vraag naar een stukje over dit onderwerp. Mensen onderschatten en overschatten tegelijkertijd de kost van de reis naar Sydney. We gaan daarin heel open kaart spelen, we hebben niets te verbergen.
Maken we de som in €, dan komen we natuurlijk vlot aan meer dan €2500. We hebben schatten van ouders maar je moet weten dat als zij dit alles voor ons betaald zouden hebben, ze in totaal €5000 kwijt zouden zijn aan ons twee alleen al… Zouden we ook helemaal niet eerlijk gevonden hebben tegenover ons jongste broer Pieter en zou gewoon al heel moeilijk worden voor het gezin tout court.
Daarom hebben Jeroen en ik twee jaar geleden besloten om te gaan werken voor Sydney. We hebben wel aan acties gedacht maar anderzijds vonden we dat wat moeilijk om zo aan mensen geld te vragen. We hebben elke maand geld opzij gezet voor Sydney en leven dus eigenlijk al 2 jaar naar deze zomer toe.
Langs de andere kant zijn onze ouders natuurlijk nog steeds bereidwillig om iets bij te dragen aan onze reis. We moesten het dus zeker niet helemaal alleen op hoesten. Ze betaalden reeds het nodige materiaal en onze reispassen, wat ook al niet onaardig is. De rest hebben we bij spaarrekening allemaal voorzien.
Maar in Scherpenheuvel op de bedevaart zijn er verschillende mensen naar ons toegekomen om te zeggen dat ze best wel willen steunen. Ter plaatse vond ik het allemaal maar niks, ik wil helemaal niet oneerbiedig overkomen, maar dat was zeker niet de reden waarom we meegekomen waren naar Scherpenheuvel.
Terug in Rillaar hebben we dit met onze ouders besproken en bekeken hoe we het beste dit gingen aanpakken. Mensen die iets willen geven, moeten we daarvoor dankbaar zijn. Daarom hebben we met onze ouders afgesproken dat we een rekeningnummer willen doorgeven waarop alle giften van harte welkom zijn. We vragen wel dat uw naam en adres vermeld wordt, dan sturen we een kaartje vanuit Australië!
Ieder gift is dus van harte welkom op rek. 144-8540553-74.
Het is een spaarrekening die de naam Sydney draagt en op mijn naam (Katrien dus) staat. Ik ga wel eerlijk zijn, het uiteindelijke bedrag dat op die rekening komt, zal mooi tussen Jeroen en mij verdeeld worden!
K
Goedemorgen allemaal. Ik weet dat het de gewoonte is dat pater André hier de homilie houdt, maar aangezien dit jaar een belangrijk jaar is voor de jongeren in de wereld, was het misschien eens niet slecht om vandaag te vertellen hoe jongeren tegenover bedevaarten staan.
Ik weet ondertussen dat onze parochie al jaren de traditie heeft om op Pinkstermaandag te voet naar Scherpenheuvel te komen. Maar als ik jullie zou vragen waarom jullie allemaal meekomen, dan zouden de meesten uiteindelijk wel antwoorden: om iets bij te leren, over onszelf, over onze medeparochianen, over de wereld… En ik wil jullie daar vandaag alvast bij helpen.
Deze bedevaart naar Scherpenheuvel is eigenlijk voor mij en mijn broer Jeroen maar een voorbereiding op de grote pelgrimage die ons deze zomer te wachten staat. Jeroen en ik zullen in juli deelnemen aan de 23ste Wereldjongerendagen in Sydney. Samen met 200 andere Vlamingen en ongeveer 500 000 andere jongeren zullen we daar samen komen om iets bij te leren over onszelf, over de medemens en over de wereld.
Het thema van deze wereldjongerendagen is ‘ontvang de kracht’ uit de Handelingen. Het thema is eigenlijk volledig aansluitend bij het Pinksterverhaal en geeft de jongeren de missie om de wereld in te trekken, al is het maar de kleine wereld van de parochie, en te verkondigen wat wij meegemaakt hebben daar down under. Wat Sydney gaat worden, dat kan ik natuurlijk vandaag nog niet zeggen, anders zou het de moeite niet zijn om naar de andere kant van de wereld te gaan.
Ook de paus zal aanwezig zijn in Sydney om de jongeren toe te spreken en te steunen in deze missie die we daar zullen meekrijgen. Naar aanleiding daarvan heeft hij een pauselijke brief geschreven naar alle jongeren in de wereld.
In deze brief roept hij alle jongeren op om tijdens deze wereldjongerendagen op zoek te gaan naar de geest van liefde maar ook die van kracht en getuigenis. Hij moedigt ons aan om in die Geest ons geloof te toetsen, te versterken als het verzwakt is, of het opnieuw te ontdekken als het verloren gegaan is. Hij herinnert ons er onmiddellijk aan dat Pasen wel de essentie van ons geloof is maar dat Pinksteren de missie van de Kerk inhoudt en daarom waarschijnlijk net zo belangrijk is al Pasen zelf.
En hoewel de paus zeer goed beseft dat er een grote trend van ontkerkelijking is in West-Europa, is het vandaag ook meer dan ooit nodig om er als kerkgemeenschap te zijn voor de mensen. Mensen zitten al maar meer met diepere inhoudelijke vragen en weten niet meer hoe ze een antwoord moeten vinden op die vragen. Ook en misschien vooral jongeren zitten met deze vragen omdat de evidentie van het katholieke geloof niet meer meegegeven is. Daarom roept de paus ons jongeren op om er te zijn voor de andere mensen, en in het bijzonder voor de andere jongeren. Uiteindelijk zijn jongeren de beste missionarissen voor hun leeftijdsgenoten, want zij kennen de jongerentaal en jongerencultuur nog het beste. Hij geeft ons in zijn brief al een missie mee voor we naar de Wereldjongerendagen komen en wil ons daar in Sydney in ieder geval de kans geven om ons geloof en onze missie verder uit te diepen.
Tot slot roept hij ons in zijn brief op om de wortels van ons geloof te herontdekken. Christen zijn is meer dan enkel geloven in een Christus maar is ook geloven in een gemeenschap van mensen, de kracht van liefde en nog zoveel meer.
Op 4 juli is het dan eindelijk zo ver, dan vertrekken we naar Sydney. De reis tot daar duurt op zich al 24u en het zal dus al 5 juli zijn als we aankomen in Sydney. Dan trekken we met alle Vlamingen nog een paar dagen door naar het bisdom Armidale waar Mgr. Matthijs, een uitgeweken Vlaming, ons hartelijk zal ontvangen. Na een paar dagen Armidale keren we terug naar Sydneystad waar we met alle jongeren uit de hele wereld dan verzamelen voor nog een week samen in de stad. De paus zal ons vervoegen op 17 juli en zal op 20 juli ook voorgaan in de slotviering van de Wereldjongerendagen.
Ondertussen hebben we al een blog opgestart waarop we schrijven hoe we naar die Wereldjongerendagen toeleven, hoe we het allemaal al gepland hebben en welke voorbereidingen we gehad hebben, www.wjd2008.wordpress.com en voor zij die nog niet toegetreden zijn tot het internettijdperk, hebben pater Jan en Maria beloofd om regelmatig iets te publiceren in het parochieblad van onze blog. Ook zullen de openingsviering in Armidale, de openingsviering in Sydney en de slotviering in Sydney live gestreamd worden op het internet. We hebben ook een algemene terugkomdag want niet iedereen komt op dezelfde datum terug naar België en die zal doorgaan op 31 augustus in Antwerpen waarbij de eucharistieviering live zal uitgezonden worden op één.
Ik wens jullie allemaal nog een heel fijne dag hier in Scherpenheuvel en hopelijk tot binnenkort! Dank u wel.
Half 6, maandagmorgen. De wekker gaat en ik vervloek mezelf dat ik weer niet op tijd in mijn bed stak en het nu weer zo vroeg is. Ik heb wel geteld 50min om te douchen, haar te wassen, te drogen en klaar te staan om te vertrekken naar de kerk.
6 uur, al gedouchet, toch ff gaan kijken of papa al wakker is. Doe zachtjes de deur open en voor ik iets kan zeggen, komt er al: “ja, ik ben daar.” Op naar beneden, zakje meegenomen met zonnecrème, bril (want lenzen kunnen ambetant doen) en mijn sandalen voor als de andere schoenen te warm zouden zijn ginder. Het is al kwart na 6 als papa eindelijk zich in de keuken laat zien en even later zijn we weg naar de kerk.
Daar aangekomen blijkt de chiro zich al te verzamelen aan de kerk, compleet met de trommels. Plots komen er een hoop herinneringen naar boven van mijn eigen tijd in de chiro en de keren dat ik meegeweest ben met de chiro te voet naar Scherpenheuvel.
Ondertussen komen er al maar mensen aan de kerk. Ik sta er lichtjes van versteld dat er toch nog altijd mensen uit hun bed komen voor mee te voet te komen naar Scherpenheuvel. Veel bekende gezichten, meer dan verwacht want uiteindelijk kom ik de laatste 4 jaar niet zo veel meer in de parochie hier. Even later zie ik voor het eerst ook gezichten uit de fanfare opduiken. Met de instrumenten in aanslag, net als de chiro, klaar om te vertrekken naar Scherpenheuvel.
Even voor half zeven wordt er blijkbaar even gecheckt of we allemaal wel goed wakker zijn. Een camionette met bedevaartsmuziek rijdt het dorp binnen, gevolg door een heel processie van fietsers in gele-fluo vestjes. Enkele mannen van de chiro slagen enthousiast op hun trommels en de fietsers beantwoorden de trommels met het geluid van hun bellen. Prachtig zicht, mensen samen op weg maar ieder op zijn manier naar Scherpenheuvel.
Iets over half 7, nog steeds geen politie te zien die ons naar Scherpenheuvel moet begeleiden, dus nemen pater Jan en Maria maar zelf het initiatief om de processie op gang te trekken. De mannen van de chiro wordt vriendelijk verzocht om op het straat te gaan staan en te vertrekken. Op dat moment beginnen ineens de kerkklokken te luiden. Eigenlijk niet helemaal abnormaal want de klok kondigt ons vertrek aan, maar het was een mooi moment. Heel de parochie, of toch een redelijk deel, stond daar aan de kerk samen klaar en de klokken waren het signaal waar we op gewacht hadden. We waren vertrokken…
De tocht door het dorp verloopt altijd wat vreemd. Het is nog ijzig stil in de straten hoewel er wel al auto’s rijden. Maar toch slapen de meeste mensen nog altijd en is er dus weinig volk dat staat te kijken. Per uitzondering ontdekken we hier en daar wel mensen die toch op zijn en achter de venster even komen kijken naar de voorbijtrekkende processie.
We zijn net het dorp uit, bijna aan meubelen Ponsaerts. De chiro heeft er al genoeg van en stopt met trommelen, de fanfare gaat gewoon verder met spelen. Ik maak van de gelegenheid met wat meer stilte om rond te kijken naar de mensen die ook mee stappen naar Scherpenheuvel. Wat de processie nog mooier maakt, is dat de diversiteit aan mensen zo groot is, jonge ouders met hun jonge kinderen, ouderen moeilijk te been, de chiro, de fanfare, 30-igers, 40-igers en zelfs 50-igers… Ik kan niet genoeg ‘categoriën’ bedenken om iedereen te kunnen vatten die mee was…
We wandelen het grensbord van de de gemeente voorbij ( ik bemerk nog even ons prachtig groen doek van ACW) en hoor dat de chiro weer zin heeft om te trommelen… Er komt weer cadans in de processie, het jong geweld laat zich gaan.
We komen boven aan de Kroon. De chiro stopt weer met spelen, heeft er weer even genoeg van en traditioneel houdt de fanfare het hier ook voor bekeken. Een aparte stilte komt over de processie en ons doel komt steeds korterbij…
We gaan opnieuw bergaf, de laatste want de volgende top is de basiliek. De fanfare begint terug te spelen en ook de chiro laat weer van zich horen. We naderen het kruispunt met de Aldi en daar komt het nut van onze vrienden van de politie zichtbaar naar boven. We steken het kruispunt zonder problemen over, zalig zo bedevaarder zijn.
Steeds meer mensen zijn er nu op de baan hoewel het nog steeds maar kwart voor 8 is. Iedereen houdt even halt om te zien wat er daar met die vlaggen en die trommels op Scherpenheuvel af komt. Boven aan de fontein zit het werk van de politie erop, we zijn vanaf dan in de ‘autoloze’ zone. Andere dorpsgenoten staan ons aan de hoeken van de straat op te wachten om met de processie mee af te dalen naar de Mariahal. Het is een groep die anderhalf uur lang alleen maar bleef aanzwellen, meer en meer mensen sloten zich aan.
In de Mariahal loop ik snel even naar pater Jan en Maria voor een paar praktische afspraken te maken over de homilie. Ik krijg op het hart gedrukt dat ik traag moet praten, ik weet het wel maar toch blijft het moeilijk om een goed ritme te vinden in een hal die ge helemaal niet kent. Pater André begroet me heel vriendelijk en voelt zich zelfs vereerd dat er een pelgrim voor de WJD in Scherpenheuvel over de WJD komt vertellen. Ik kreeg voor het eerst zenuwen voor wat komen moest.
De viering begint en zelfs voor alles nog, met een huldiging aan Rene die blijkbaar al 40 jaar de organisatie van de bedevaart naar Scherpenheuvel op zich neemt. Merci ervoor in ieder geval!
Bij het begin kondigt pater Jan al aan dat de homilie door iemand anders gehouden zal worden en bouwt eigenlijk zo de viering rond WJD verder op. Na het Evangelie is het dan aan mij, ik ben nu plots heel nerveus.
Ik kom op het spreekgestoelte aan en probeer zo enthousiast mogelijk te beginnen praten. Maar de micro stond helemaal niet op de goede hoogte en pater Jan wil me van dienst zijn door even die micro juist te zetten. Ik was even helemaal mijn draad kwijt, shit. Jan fluistert nog zachtjes en snel dat ik nog iets trager moet praten. Het wordt een hele opdracht om een goed ritme te vinden.
Ik merk dat het stil is in de Hal maar ik voel me ambetant dat ik nog steeds niet, en ben dan al halfweg, een goed ritme gevonden heb om te praten. Wat een ambetante zaal…
Als afsluiter van de homilie wenste ik iedereen nog een mooie dag in Scherpenheuvel en maak aanstalten om terug naar mijn plaats te gaan. Plots hoor ik handgeklap vanachter in de Hal en wordt zelfs een applaus. Is me dat verschieten, zelfs de mensen op de eerste rij wisten niet wat er gebeurde.
Na de mis is het op naar oma en opa voor een lekker ontbijt. Ik hoor ondertussen al wat reacties en zie de mensen naar mij kijken. Wat denken zij toch over hetgene dat ik daar had staan vertellen. Blijkbaar was mijn grootste angst al realiteit geworden. Het tempo lag blijkbaar te hoog en de micro droeg mijn stem absoluut niet ver genoeg door de hal. Velen vonden het spijtig want wat ze verstaan hadden, vonden ze goed.
Deze keer had ik me ook voorgenomen om de rozekrans mee te doen, in jaren niet gedaan… Bij aankomst kijken de mensen weer en stel ik me de vraag wat ze toch wel moeten denken van mij. Plots komt er een vrouw naar me toe die me feliciteert en zegt dat het al bij al nog meegevallen was. Het hing er natuurlijk vanaf waar in die hal ge zat. Ze voegde er in 1 adem aan toe dat ze het wel chic vond dat ik het gedurfd had om voor de parochie zo te spreken en er zo voor uit te komen. Tijdens de rozenkrans komen er nog mensen naar me toe en me te feliciteren maar met de opmerking dat het spijtig was van het geluid.
Na de rozenkrans was het op naar een terrasje, want het warme weer speelt ons parten. We treffen in een zijstraatje de hele horde van Chirojongens die er blijkbaar al wel even zitten aan het geluid te horen. Veel tijd hebben we niet meer want om kwart voor 12 vertrekt de processie al weer terug naar Rillaar. Het is dus snel 2 hoegaardens leegdrinken, rechtstaan en weer verder gaan.
Aan de fontein zijn intussen een hele hoop mensen verzameld. Het lijkt er sterk op dat er meer mee te voet terug gaan dan dat er meegekomen zijn een paar uur eerder. De politie staat ondertussen geduldig te kijken naar de vrolijke bende van de chiro en de gezellige zomersfeer die er is.
Dan komt het moment, tijd om te vertrekken, terug naar huis. De jongens met de trommels scanderen eerst nog wat ludieke zinnen en zetten onmiddelijk de trommels in gang. De processie zet zich in beweging, mensen voegen in en de anderen wuiven ons uit…
Het is heerlijk weer op de weg terug naar Rillaar. Hier en daar brandt de zon wel maar we zijn op bedevaart en dan klaagt men niet. Mensen die nog onderweg zijn naar Scherpenheuvel, blijven even staan om te kijken naar de parochie die voorbij gewandeld komt en op weg is naar huis. Bedevaarders per fiets steken spontaan hun handen in de lucht of roepen iets of beginnen luid met de fietsbellen te rinkelen. Ik bewonder de chiroleiding onderweg, het geduld dat ze hebben met hun leden is prachtig. Pijn in de benen, jongen, zet u maar in mijne nek, even een plasje doen, geen probleem… Parochie Rillaar is samen op weg.
De kerktoren van Rillaar staat nu in het zicht, de chiro heeft weer net een break genomen met het trommelen maar de gezellige sfeer is er en blijft er nu hangen. Overal langs de kant van de weg komen de mensen nu buiten staan om te kijken naar de processie. Ondanks alles blijft het mensen wel tot de verbeelding spreken dat er een processie langskomt.
We komen terug voorbij meubelen Ponsaerts. De eerste afvallers zijn er hier altijd. Op een bepaald moment lijk het zelfs alsof de fanfare ons inhaalt.
We wandelen het dorp binnen, meer mensen langs de kant van de weg en ook de sfeer is weer helemaal top. Samen onderweg en bijna gearriveerd. De voldoening bij iedereen stijgt, het is te voelen.
We draaien de laatste bocht in en daar staat onze vertrouwde parochiekerk weer. Vic staat op de hoek van de straat foto’s te nemen en wanneer we het kerkplein opstappen, beginnen de klokken weer te luiden. We zijn thuis, we zijn er geraakt. Samen, met iedereen!
Nog even vrolijk nababbelen met enkele bekenden aan de kerk, leuk om zien. Plots zie ik den Theo met een plateau bier in de richting van de chiro wandelen. Mmm, die mannen hadden zeker dorst van het verre stappen 
Thuis stonden de aardbeien vers en gewassen klaar. Heerlijke dag! De laatste rechte lijn naar Sydney is nu definitief in gezet… The final count down!
K
Hoi iedereen!
De titel verraadt het al eigenlijk. Ik ga morgen tijdens de jaarlijkse bedevaart die onze parochie hier in Rillaar traditioneel onderneemt op pinkstermaandag, na het Evangelie een getuigenis brengen over het avontuur dat we in Sydney gaan beleven.
Ik zal er vertellen over hoe Jeroen en ik tot nu toe al bezig geweest zijn met de WJD, zowel praktisch al inhoudelijk. Ook zal de brief van de paus aan de jongeren zeker behandeld worden.
En voor het eerst sinds ik aan de unief zit, zal ik ook nog eens meestappen naar Scherpenheuvel. De laatste jaren heb ik dat niet meer gedaan omdat het Pinksterweekend altijd in de blok viel waardoor ik dus helemaal geen tijd had en als ik dan kwam, was het met de auto mee voor het gemak. Nu dus niet meer, ik ga mee te voet en wil er een echte voorbereiding van maken op onze grote pelgrimage. Ookal is het maar 5km (wat de schande van de auto eigenlijk alleen maar groter maakt…), ik wil er vooral iets inhoudelijks aan over houden morgen 
De volledige tekst zal morgen ten vroegste vanaf de namiddag verschijnen op deze blog. Maar voor zij die het ‘live’ willen horen, altijd welkom om 8u morgenvroeg in de Mariahal in Scherpenheuvel.
K
Tussen het schrijven van mijn werkjes voor de unief door, is er zo’n drang om ook hier nog te komen schrijven.
In de aanloop naar de Wereldjongerendagen, werden dit jaar alle Vlaamse pelgrims al verwacht op Pelgrim ‘08 in Brussel. Pelgrim is de dioscesane jongerendag die elk jaar georganiseerd wordt op Palmzondag en dit in zowat alle landen van de wereld. De wereldjongerendagen, zoals die in juli in Sydney zullen zijn, zijn eigenlijk hiervan een uitloper.
Pelgrim ‘08 had dit jaar plaats op 15 maart in Koekelberg. De rode draad doorheen de dag was de lezing uit Filipenzen 1, 3-10a:
Ik dank mijn God telkens ik aan u denk, altijd, bij al mijn gebeden voor u allen. Met blijdschap zeg ik mijn gebed, vanwege uw aandeel in de prediking van het Evangelie vanaf de eerste dag tot nu toe. Ik ben er zeker van dat Hij die een goed werk in u begonnen is, het zal voltooien tegen de dag van Christus Jezus. Het spreekt trouwens vanzelf dat ik zo over u allen denk, want ik draag u in mijn hart, u allen die, tijdens mijn gevangenschap en bij de verdediging en bekrachtiging van het Evangelie, in de genade deelt die mij gegeven wordt. God kan voor mij getuigen hoe vurig ik daar naar verlang, met de innigheid van Christus Jezus. En dit is mijn bede: dat uw liefde steeds rijker wordt aan ware kennis en fijngevoeligheid in alles, om te kunnen onderscheiden waar het op aankomt.
De dag begon al vroeg want we werden om half elf verwacht in de kerk van Zellik. Daar was er een lanceermoment met het bisdom Antwerpen en Limburg. In dit lanceermoment werd voor de eerste keer de lezing uit de brief aan de Filipenzen voorgelezen, liedjes en psalmen gezongen en kregen we de zending van Mgr. Debie om op weg te gaan naar Koekelberg. We deelden onszelf op in groepjes en vertrokken. Al na een paar honderd meter kon je in de verte de basiliek van Koekelberg zien staan en was het einddoel al voor ogen.
In onze boekjes stonden vragen voor onderweg maar het ambetante was dat de groepjes elkaar steeds tegenkwamen en dat dus van echte uitwisseling niet veel in huis kon komen. Ons wandelgroepje besloot dan maar om na de zoveelste kruising met de anderen, gewoon een half uur uitwisseling te houden op de hoek van de straat. We hadden het over de ervaringen die we het afgelopen jaar als Christen hadden opgedaan en welke ons deugd gedaan hadden, best moeilijke vragen achteraf bekeken. En aangezien de meeste leden van ons wandelgroepje WJD-pelgrims zijn, ging het natuurlijk ook over de verwachtingen die we hadden voor de WJD in Sydney.
Na dit halfuurtje hebben we bijna moeten beginnen lopen om voor 13u in Koekelberg te kunnen arriveren. Uiteindelijk waren we er om 5min na. Maar het was zeker geen ramp om iets later te komen, keuze genoeg voor de werkwinkels en plaats genoeg op het gras voor de picknick. Als pelgrims voor de WJD, kozen we natuurlijk massaal voor de voorbereiding van de WJD.
Om 14u was er het ‘kickoff’-moment in de crypte. Maar voor we daar allen binnen mochten, Vlamingen, Walen en Brusselaars ondertussen, moest er gewacht worden bij de ingang. Tijd genoeg om te socializen met de andere, tot dan nog onbekenden, rond ons. Quasi-spontaan ontstond er een cirkel en al even spontaan begonnen we met het zingen van Taizé-liederen. Van een groepssfeer gesproken.
Het ‘kickoff’-moment zelf werd de lezing van de brief aan de Filipenzen nog eens herhaald, maar op een originele manier. Op een filmpje zagen we Epafroditus de trein en de metro nemen om zo aan te komen bij ons in de crypte waar Paulus hem zat op te wachten. Paulus vertelde Epafroditus hoezeer hij Fillipi miste en dicteerde hem een brief. Tussen de verschillende scènes door, waren er ook getuiginenissen van jongeren over hun engagementen in hun leven.
Na de ‘kickoff’ was er een mogelijkheid tot uitwisseling met de andere taalgroepen in België. Marie en ik waren vastbesloten om een tweetalig groepje te vinden en vooral in het Frans te gaan praten met de anderen. Wat begon als een inval werd al snel een speurtocht naar die mysterieuze anderstaligen die blijkbaar maar niet gekozen hadden voor een tweetalig groepje. Uiteindelijk hadden we toch een redelijk gemengd groepje gevonden. In het uitwisselingsmoment gingen we op zoek naar het goede in onszelf en hoe we dat nog kunnen verfijnen. We gingen eveneens op zoek naar de liefde en levenswijsheid en hoe we daar als christenen nog verder zouden kunnen ingroeien. Spijtig dat de tijd veel te kort was maar het was zeker een heel fijne uitwisseling!
Na de uitwisseling was het spurt naar de voorbereidingsvergadering van de WJD. Voor alle niet-WJDgangers was er op dat zelfde moment een werkwinkel voorzien.
Op die vergadering werden er heel wat praktische dingen afgesproken en doorgenomen. Als je dacht dat België bureaucratisch is, probeer dan Australië maar eens Bij het overlopen van de afspraken kondigde Pieter Nolf aan dat ze 15 vrijwilligers nodig hadden die 5 dagen langer wilden blijven in Australië, de ‘korte’ vluchten zaten wat volgeboekt. Marie en ik zeiden direct dat het ons wel aansprak maar hoe gingen we er in godsnaam voor zorgen dat we bij die eerste 15 zouden zijn…
Het was natuurlijk niet enkel praktische dingen die klok sloegen. Er was ook een moment voor inhoudelijke diepgang waarbij we onze focus legden op hoe we een ‘goede’ pelgrim konden worden en hoe we daar moeten mee leren om gaan. Prachtig uitgelegd aan de hand van verschillende prenten waarbij we uitgedaagd werden om dieper in onszelf te kijken.
Na deze werkwinkel was het alweer spurten naar het avondeten. Tijd is echt wel een probleem, waarom gaat die klok altijd zo snel? Tijdens het eten kwam Liesbeth naar onze tafel om te vragen wie er eventueel interesse had om mee langer te blijven. Moeilijke keuze voor mij want onze Jeroen was niet daar en ik kon toch moeilijk alleen gaan. Liesbeth zou naar huis bellen om te vragen om voor haar te mailen naar IJD en er zo voor te zorgen dat we bij eerste zouden zijn. Uiteindelijk heb ik dan besloten om mij en Jeroen bij op de lijst te laten zetten in de mail en te proberen om ook 5 dagen langer te blijven.
Na een gezellige maaltijd in de refter van de school kort aan de basiliek en het dessert op de speelplaats werd het stilaan donker buiten. Er heerste een rare sfeer op de ‘koer’ van de school, aan ene kant waren er jongens aan het voetballen, aan de andere kant waren ze aan het basketten, overal stonden mensen samen in groepjes en werd er vrolijk gebabbeld met iedereen. Even kwam daar terug het gevoel dat ik nog in het secundair zat, wat vreemd.
Hoe lang we er precies gestaan hebben, weet ik niet meer maar ik weet wel nog dat ik het heel speciaal vond om het donker te zien komen. Eerst was het nog klaar licht en zachtjes aan werd het donkerder. Tussen de jongeren en de schemer door kon je de bisschoppen herkennen die zich een wegbaanden naar de refter. Iedereen was er nu en klaar voor de fakkeltocht.
Toen het volledig donker geworden was, kwam Guido met de megafoon nog even door voor praktische afspraken te maken voor de gebedswake. Daarna was er blijkbaar plots een GSM die loeihard afging, we hadden Jezus en Maria aan de lijn. Na een kort telefoongesprek gingen we in stoet naar de basiliek en ondertussen zongen we Taizé-liederen. In de basiliek bleven we liederen zingen. Tussen in namen verschillende mensen het woord, zoals de kardinaal. Hij gaf ons een cathechese over Pasen, de verrijzenis, het geloven in een maatschappij als vandaag en het christen worden. In ons boekje vonden we verschillende sms-jes van oa. Jeanne De Vos en kardinaal Danneels over engagementen en de zin van het leven.
Daarna werd het stil in de basiliek en was er een moment van bezinning en biecht. Alle Belgische (jawel) bisschoppen en nog wat priesters zaten er in de zijbeuken klaar om de biecht van de jongeren af te nemen. Zelf ben ik even bij Mgr. Van Looy langsgegaan voor een verhelderend gesprek. Na het gesprek ben ik het beeld van Christus nog gaan zalven en heb ik samen met Marie nog even een moment van inkeer genomen.
De gebedswake kende een open einde, waardoor we konden vertrekken wanneer we wilden. We zijn rond half tien buiten gegaan, kregen nog een palmtakje mee die we zondags moesten gaan laten wijden in onze parochiekerken en stond er Taizéthee klaar bij het buiten komen.
Tijdens het drinken van de thee merkte ik op dat er plots veel mensen naar buiten aan het komen waren, ook van onze groep en dat we toch met een hele groep naar het station zouden kunnen trekken. Curieus als Marie en ik waren, konden we het niet laten om aan Pieter Nolf te gaan vragen of het nu in orde was voor die extra 5 dagen. Blijkbaar was het mailtje van Liesbeth als eerste binnengekomen en waren we er alle 4 bij. Marie en ik zijn beginnen juichen, alsof we de lotto gewonnen hadden.
Vol enthousiasme vertrokken we in Koekelberg richting Brussel-Noord om daar, na even te moeten wachten, op een trein naar Leuven te kunnen stappen en zo blij en voldaan van een lange dag thuis te komen.
Toen ik in mijn bedje kroop, dacht ik nog bij mezelf: ja, zo mag elke dag in Australië zijn…
K
PS: het bijhorende youtubefilmpje… Ik ben te zien heel in begin bij het lanceermoment
Wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen en mijn getuigen zijn in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, en tot het uiteinde van de aarde.(Hnd1,8 )
Met deze woorden zullen wij naar Sydney gaan, maar tegelijk ook terugkeren. Omdat Sydney voor ons Belgen letterlijk de andere kant van de wereld is, is het net van belang dat we terug komen en de kracht die we daar mee gekregen hebben uitdragen. De kracht, niet alleen fysieke kracht maar ook spirituele kracht. We krijgen eigenlijk een missie mee om het Woord te gaan verkondigen. We mogen onze ervaringen dus niet voor onszelve houden.
Het is helemaal onze bedoeling ook niet om onze ervaringen voor onszelf te houden, we willen net het gaan ‘verkondigen’ of in jongerentaal, het gaan uitschreeuwen!
Tot de volgende!
K
Recente reacties