Pelgrim ‘08: dat uw liefde steeds rijker mag worden

Tussen het schrijven van mijn werkjes voor de unief door, is er zo’n drang om ook hier nog te komen schrijven.

In de aanloop naar de Wereldjongerendagen, werden dit jaar alle Vlaamse pelgrims al verwacht op Pelgrim ‘08 in Brussel. Pelgrim is de dioscesane jongerendag die elk jaar georganiseerd wordt op Palmzondag en dit in zowat alle landen van de wereld. De wereldjongerendagen, zoals die in juli in Sydney zullen zijn, zijn eigenlijk hiervan een uitloper.

Pelgrim ‘08 had dit jaar plaats op 15 maart in Koekelberg. De rode draad doorheen de dag was de lezing uit Filipenzen 1, 3-10a:
Ik dank mijn God telkens ik aan u denk, altijd, bij al mijn gebeden voor u allen. Met blijdschap zeg ik mijn gebed, vanwege uw aandeel in de prediking van het Evangelie vanaf de eerste dag tot nu toe. Ik ben er zeker van dat Hij die een goed werk in u begonnen is, het zal voltooien tegen de dag van Christus Jezus. Het spreekt trouwens vanzelf dat ik zo over u allen denk, want ik draag u in mijn hart, u allen die, tijdens mijn gevangenschap en bij de verdediging en bekrachtiging van het Evangelie, in de genade deelt die mij gegeven wordt. God kan voor mij getuigen hoe vurig ik daar naar verlang, met de innigheid van Christus Jezus. En dit is mijn bede: dat uw liefde steeds rijker wordt aan ware kennis en fijngevoeligheid in alles, om te kunnen onderscheiden waar het op aankomt.

De dag begon al vroeg want we werden om half elf verwacht in de kerk van Zellik. Daar was er een lanceermoment met het bisdom Antwerpen en Limburg. In dit lanceermoment werd voor de eerste keer de lezing uit de brief aan de Filipenzen voorgelezen, liedjes en psalmen gezongen en kregen we de zending van Mgr. Debie om op weg te gaan naar Koekelberg. We deelden onszelf op in groepjes en vertrokken. Al na een paar honderd meter kon je in de verte de basiliek van Koekelberg zien staan en was het einddoel al voor ogen.

In onze boekjes stonden vragen voor onderweg maar het ambetante was dat de groepjes elkaar steeds tegenkwamen en dat dus van echte uitwisseling niet veel in huis kon komen. Ons wandelgroepje besloot dan maar om na de zoveelste kruising met de anderen, gewoon een half uur uitwisseling te houden op de hoek van de straat. We hadden het over de ervaringen die we het afgelopen jaar als Christen hadden opgedaan en welke ons deugd gedaan hadden, best moeilijke vragen achteraf bekeken. En aangezien de meeste leden van ons wandelgroepje WJD-pelgrims zijn, ging het natuurlijk ook over de verwachtingen die we hadden voor de WJD in Sydney.

Na dit halfuurtje hebben we bijna moeten beginnen lopen om voor 13u in Koekelberg te kunnen arriveren. Uiteindelijk waren we er om 5min na. Maar het was zeker geen ramp om iets later te komen, keuze genoeg voor de werkwinkels en plaats genoeg op het gras voor de picknick. Als pelgrims voor de WJD, kozen we natuurlijk massaal voor de voorbereiding van de WJD.

Om 14u was er het ‘kickoff’-moment in de crypte. Maar voor we daar allen binnen mochten, Vlamingen, Walen en Brusselaars ondertussen, moest er gewacht worden bij de ingang. Tijd genoeg om te socializen met de andere, tot dan nog onbekenden, rond ons. Quasi-spontaan ontstond er een cirkel en al even spontaan begonnen we met het zingen van Taizé-liederen. Van een groepssfeer gesproken.
Het ‘kickoff’-moment zelf werd de lezing van de brief aan de Filipenzen nog eens herhaald, maar op een originele manier. Op een filmpje zagen we Epafroditus de trein en de metro nemen om zo aan te komen bij ons in de crypte waar Paulus hem zat op te wachten. Paulus vertelde Epafroditus hoezeer hij Fillipi miste en dicteerde hem een brief. Tussen de verschillende scènes door, waren er ook getuiginenissen van jongeren over hun engagementen in hun leven.

Na de ‘kickoff’ was er een mogelijkheid tot uitwisseling met de andere taalgroepen in België. Marie en ik waren vastbesloten om een tweetalig groepje te vinden en vooral in het Frans te gaan praten met de anderen. Wat begon als een inval werd al snel een speurtocht naar die mysterieuze anderstaligen die blijkbaar maar niet gekozen hadden voor een tweetalig groepje. Uiteindelijk hadden we toch een redelijk gemengd groepje gevonden. In het uitwisselingsmoment gingen we op zoek naar het goede in onszelf en hoe we dat nog kunnen verfijnen. We gingen eveneens op zoek naar de liefde en levenswijsheid en hoe we daar als christenen nog verder zouden kunnen ingroeien. Spijtig dat de tijd veel te kort was maar het was zeker een heel fijne uitwisseling!

Na de uitwisseling was het spurt naar de voorbereidingsvergadering van de WJD. Voor alle niet-WJDgangers was er op dat zelfde moment een werkwinkel voorzien.
Op die vergadering werden er heel wat praktische dingen afgesproken en doorgenomen. Als je dacht dat België bureaucratisch is, probeer dan Australië maar eens Bij het overlopen van de afspraken kondigde Pieter Nolf aan dat ze 15 vrijwilligers nodig hadden die 5 dagen langer wilden blijven in Australië, de ‘korte’ vluchten zaten wat volgeboekt. Marie en ik zeiden direct dat het ons wel aansprak maar hoe gingen we er in godsnaam voor zorgen dat we bij die eerste 15 zouden zijn…
Het was natuurlijk niet enkel praktische dingen die klok sloegen. Er was ook een moment voor inhoudelijke diepgang waarbij we onze focus legden op hoe we een ‘goede’ pelgrim konden worden en hoe we daar moeten mee leren om gaan. Prachtig uitgelegd aan de hand van verschillende prenten waarbij we uitgedaagd werden om dieper in onszelf te kijken.

Na deze werkwinkel was het alweer spurten naar het avondeten. Tijd is echt wel een probleem, waarom gaat die klok altijd zo snel? Tijdens het eten kwam Liesbeth naar onze tafel om te vragen wie er eventueel interesse had om mee langer te blijven. Moeilijke keuze voor mij want onze Jeroen was niet daar en ik kon toch moeilijk alleen gaan. Liesbeth zou naar huis bellen om te vragen om voor haar te mailen naar IJD en er zo voor te zorgen dat we bij eerste zouden zijn. Uiteindelijk heb ik dan besloten om mij en Jeroen bij op de lijst te laten zetten in de mail en te proberen om ook 5 dagen langer te blijven.
Na een gezellige maaltijd in de refter van de school kort aan de basiliek en het dessert op de speelplaats werd het stilaan donker buiten. Er heerste een rare sfeer op de ‘koer’ van de school, aan ene kant waren er jongens aan het voetballen, aan de andere kant waren ze aan het basketten, overal stonden mensen samen in groepjes en werd er vrolijk gebabbeld met iedereen. Even kwam daar terug het gevoel dat ik nog in het secundair zat, wat vreemd.
Hoe lang we er precies gestaan hebben, weet ik niet meer maar ik weet wel nog dat ik het heel speciaal vond om het donker te zien komen. Eerst was het nog klaar licht en zachtjes aan werd het donkerder. Tussen de jongeren en de schemer door kon je de bisschoppen herkennen die zich een wegbaanden naar de refter. Iedereen was er nu en klaar voor de fakkeltocht.

Toen het volledig donker geworden was, kwam Guido met de megafoon nog even door voor praktische afspraken te maken voor de gebedswake. Daarna was er blijkbaar plots een GSM die loeihard afging, we hadden Jezus en Maria aan de lijn. Na een kort telefoongesprek gingen we in stoet naar de basiliek en ondertussen zongen we Taizé-liederen. In de basiliek bleven we liederen zingen. Tussen in namen verschillende mensen het woord, zoals de kardinaal. Hij gaf ons een cathechese over Pasen, de verrijzenis, het geloven in een maatschappij als vandaag en het christen worden. In ons boekje vonden we verschillende sms-jes van oa. Jeanne De Vos en kardinaal Danneels over engagementen en de zin van het leven.
Daarna werd het stil in de basiliek en was er een moment van bezinning en biecht. Alle Belgische (jawel) bisschoppen en nog wat priesters zaten er in de zijbeuken klaar om de biecht van de jongeren af te nemen. Zelf ben ik even bij Mgr. Van Looy langsgegaan voor een verhelderend gesprek. Na het gesprek ben ik het beeld van Christus nog gaan zalven en heb ik samen met Marie nog even een moment van inkeer genomen.
De gebedswake kende een open einde, waardoor we konden vertrekken wanneer we wilden. We zijn rond half tien buiten gegaan, kregen nog een palmtakje mee die we zondags moesten gaan laten wijden in onze parochiekerken en stond er Taizéthee klaar bij het buiten komen.

Tijdens het drinken van de thee merkte ik op dat er plots veel mensen naar buiten aan het komen waren, ook van onze groep en dat we toch met een hele groep naar het station zouden kunnen trekken. Curieus als Marie en ik waren, konden we het niet laten om aan Pieter Nolf te gaan vragen of het nu in orde was voor die extra 5 dagen. Blijkbaar was het mailtje van Liesbeth als eerste binnengekomen en waren we er alle 4 bij. Marie en ik zijn beginnen juichen, alsof we de lotto gewonnen hadden.
Vol enthousiasme vertrokken we in Koekelberg richting Brussel-Noord om daar, na even te moeten wachten, op een trein naar Leuven te kunnen stappen en zo blij en voldaan van een lange dag thuis te komen.

Toen ik in mijn bedje kroop, dacht ik nog bij mezelf: ja, zo mag elke dag in Australië zijn…

K

PS: het bijhorende youtubefilmpje… Ik ben te zien heel in begin bij het lanceermoment