Half 6, maandagmorgen. De wekker gaat en ik vervloek mezelf dat ik weer niet op tijd in mijn bed stak en het nu weer zo vroeg is. Ik heb wel geteld 50min om te douchen, haar te wassen, te drogen en klaar te staan om te vertrekken naar de kerk.
6 uur, al gedouchet, toch ff gaan kijken of papa al wakker is. Doe zachtjes de deur open en voor ik iets kan zeggen, komt er al: “ja, ik ben daar.” Op naar beneden, zakje meegenomen met zonnecrème, bril (want lenzen kunnen ambetant doen) en mijn sandalen voor als de andere schoenen te warm zouden zijn ginder. Het is al kwart na 6 als papa eindelijk zich in de keuken laat zien en even later zijn we weg naar de kerk.
Daar aangekomen blijkt de chiro zich al te verzamelen aan de kerk, compleet met de trommels. Plots komen er een hoop herinneringen naar boven van mijn eigen tijd in de chiro en de keren dat ik meegeweest ben met de chiro te voet naar Scherpenheuvel.
Ondertussen komen er al maar mensen aan de kerk. Ik sta er lichtjes van versteld dat er toch nog altijd mensen uit hun bed komen voor mee te voet te komen naar Scherpenheuvel. Veel bekende gezichten, meer dan verwacht want uiteindelijk kom ik de laatste 4 jaar niet zo veel meer in de parochie hier. Even later zie ik voor het eerst ook gezichten uit de fanfare opduiken. Met de instrumenten in aanslag, net als de chiro, klaar om te vertrekken naar Scherpenheuvel.
Even voor half zeven wordt er blijkbaar even gecheckt of we allemaal wel goed wakker zijn. Een camionette met bedevaartsmuziek rijdt het dorp binnen, gevolg door een heel processie van fietsers in gele-fluo vestjes. Enkele mannen van de chiro slagen enthousiast op hun trommels en de fietsers beantwoorden de trommels met het geluid van hun bellen. Prachtig zicht, mensen samen op weg maar ieder op zijn manier naar Scherpenheuvel.
Iets over half 7, nog steeds geen politie te zien die ons naar Scherpenheuvel moet begeleiden, dus nemen pater Jan en Maria maar zelf het initiatief om de processie op gang te trekken. De mannen van de chiro wordt vriendelijk verzocht om op het straat te gaan staan en te vertrekken. Op dat moment beginnen ineens de kerkklokken te luiden. Eigenlijk niet helemaal abnormaal want de klok kondigt ons vertrek aan, maar het was een mooi moment. Heel de parochie, of toch een redelijk deel, stond daar aan de kerk samen klaar en de klokken waren het signaal waar we op gewacht hadden. We waren vertrokken…
De tocht door het dorp verloopt altijd wat vreemd. Het is nog ijzig stil in de straten hoewel er wel al auto’s rijden. Maar toch slapen de meeste mensen nog altijd en is er dus weinig volk dat staat te kijken. Per uitzondering ontdekken we hier en daar wel mensen die toch op zijn en achter de venster even komen kijken naar de voorbijtrekkende processie.
We zijn net het dorp uit, bijna aan meubelen Ponsaerts. De chiro heeft er al genoeg van en stopt met trommelen, de fanfare gaat gewoon verder met spelen. Ik maak van de gelegenheid met wat meer stilte om rond te kijken naar de mensen die ook mee stappen naar Scherpenheuvel. Wat de processie nog mooier maakt, is dat de diversiteit aan mensen zo groot is, jonge ouders met hun jonge kinderen, ouderen moeilijk te been, de chiro, de fanfare, 30-igers, 40-igers en zelfs 50-igers… Ik kan niet genoeg ‘categoriën’ bedenken om iedereen te kunnen vatten die mee was…
We wandelen het grensbord van de de gemeente voorbij ( ik bemerk nog even ons prachtig groen doek van ACW) en hoor dat de chiro weer zin heeft om te trommelen… Er komt weer cadans in de processie, het jong geweld laat zich gaan.
We komen boven aan de Kroon. De chiro stopt weer met spelen, heeft er weer even genoeg van en traditioneel houdt de fanfare het hier ook voor bekeken. Een aparte stilte komt over de processie en ons doel komt steeds korterbij…
We gaan opnieuw bergaf, de laatste want de volgende top is de basiliek. De fanfare begint terug te spelen en ook de chiro laat weer van zich horen. We naderen het kruispunt met de Aldi en daar komt het nut van onze vrienden van de politie zichtbaar naar boven. We steken het kruispunt zonder problemen over, zalig zo bedevaarder zijn.
Steeds meer mensen zijn er nu op de baan hoewel het nog steeds maar kwart voor 8 is. Iedereen houdt even halt om te zien wat er daar met die vlaggen en die trommels op Scherpenheuvel af komt. Boven aan de fontein zit het werk van de politie erop, we zijn vanaf dan in de ‘autoloze’ zone. Andere dorpsgenoten staan ons aan de hoeken van de straat op te wachten om met de processie mee af te dalen naar de Mariahal. Het is een groep die anderhalf uur lang alleen maar bleef aanzwellen, meer en meer mensen sloten zich aan.
In de Mariahal loop ik snel even naar pater Jan en Maria voor een paar praktische afspraken te maken over de homilie. Ik krijg op het hart gedrukt dat ik traag moet praten, ik weet het wel maar toch blijft het moeilijk om een goed ritme te vinden in een hal die ge helemaal niet kent. Pater André begroet me heel vriendelijk en voelt zich zelfs vereerd dat er een pelgrim voor de WJD in Scherpenheuvel over de WJD komt vertellen. Ik kreeg voor het eerst zenuwen voor wat komen moest.
De viering begint en zelfs voor alles nog, met een huldiging aan Rene die blijkbaar al 40 jaar de organisatie van de bedevaart naar Scherpenheuvel op zich neemt. Merci ervoor in ieder geval!
Bij het begin kondigt pater Jan al aan dat de homilie door iemand anders gehouden zal worden en bouwt eigenlijk zo de viering rond WJD verder op. Na het Evangelie is het dan aan mij, ik ben nu plots heel nerveus.
Ik kom op het spreekgestoelte aan en probeer zo enthousiast mogelijk te beginnen praten. Maar de micro stond helemaal niet op de goede hoogte en pater Jan wil me van dienst zijn door even die micro juist te zetten. Ik was even helemaal mijn draad kwijt, shit. Jan fluistert nog zachtjes en snel dat ik nog iets trager moet praten. Het wordt een hele opdracht om een goed ritme te vinden.
Ik merk dat het stil is in de Hal maar ik voel me ambetant dat ik nog steeds niet, en ben dan al halfweg, een goed ritme gevonden heb om te praten. Wat een ambetante zaal…
Als afsluiter van de homilie wenste ik iedereen nog een mooie dag in Scherpenheuvel en maak aanstalten om terug naar mijn plaats te gaan. Plots hoor ik handgeklap vanachter in de Hal en wordt zelfs een applaus. Is me dat verschieten, zelfs de mensen op de eerste rij wisten niet wat er gebeurde.
Na de mis is het op naar oma en opa voor een lekker ontbijt. Ik hoor ondertussen al wat reacties en zie de mensen naar mij kijken. Wat denken zij toch over hetgene dat ik daar had staan vertellen. Blijkbaar was mijn grootste angst al realiteit geworden. Het tempo lag blijkbaar te hoog en de micro droeg mijn stem absoluut niet ver genoeg door de hal. Velen vonden het spijtig want wat ze verstaan hadden, vonden ze goed.
Deze keer had ik me ook voorgenomen om de rozekrans mee te doen, in jaren niet gedaan… Bij aankomst kijken de mensen weer en stel ik me de vraag wat ze toch wel moeten denken van mij. Plots komt er een vrouw naar me toe die me feliciteert en zegt dat het al bij al nog meegevallen was. Het hing er natuurlijk vanaf waar in die hal ge zat. Ze voegde er in 1 adem aan toe dat ze het wel chic vond dat ik het gedurfd had om voor de parochie zo te spreken en er zo voor uit te komen. Tijdens de rozenkrans komen er nog mensen naar me toe en me te feliciteren maar met de opmerking dat het spijtig was van het geluid.
Na de rozenkrans was het op naar een terrasje, want het warme weer speelt ons parten. We treffen in een zijstraatje de hele horde van Chirojongens die er blijkbaar al wel even zitten aan het geluid te horen. Veel tijd hebben we niet meer want om kwart voor 12 vertrekt de processie al weer terug naar Rillaar. Het is dus snel 2 hoegaardens leegdrinken, rechtstaan en weer verder gaan.
Aan de fontein zijn intussen een hele hoop mensen verzameld. Het lijkt er sterk op dat er meer mee te voet terug gaan dan dat er meegekomen zijn een paar uur eerder. De politie staat ondertussen geduldig te kijken naar de vrolijke bende van de chiro en de gezellige zomersfeer die er is.
Dan komt het moment, tijd om te vertrekken, terug naar huis. De jongens met de trommels scanderen eerst nog wat ludieke zinnen en zetten onmiddelijk de trommels in gang. De processie zet zich in beweging, mensen voegen in en de anderen wuiven ons uit…
Het is heerlijk weer op de weg terug naar Rillaar. Hier en daar brandt de zon wel maar we zijn op bedevaart en dan klaagt men niet. Mensen die nog onderweg zijn naar Scherpenheuvel, blijven even staan om te kijken naar de parochie die voorbij gewandeld komt en op weg is naar huis. Bedevaarders per fiets steken spontaan hun handen in de lucht of roepen iets of beginnen luid met de fietsbellen te rinkelen. Ik bewonder de chiroleiding onderweg, het geduld dat ze hebben met hun leden is prachtig. Pijn in de benen, jongen, zet u maar in mijne nek, even een plasje doen, geen probleem… Parochie Rillaar is samen op weg.
De kerktoren van Rillaar staat nu in het zicht, de chiro heeft weer net een break genomen met het trommelen maar de gezellige sfeer is er en blijft er nu hangen. Overal langs de kant van de weg komen de mensen nu buiten staan om te kijken naar de processie. Ondanks alles blijft het mensen wel tot de verbeelding spreken dat er een processie langskomt.
We komen terug voorbij meubelen Ponsaerts. De eerste afvallers zijn er hier altijd. Op een bepaald moment lijk het zelfs alsof de fanfare ons inhaalt.
We wandelen het dorp binnen, meer mensen langs de kant van de weg en ook de sfeer is weer helemaal top. Samen onderweg en bijna gearriveerd. De voldoening bij iedereen stijgt, het is te voelen.
We draaien de laatste bocht in en daar staat onze vertrouwde parochiekerk weer. Vic staat op de hoek van de straat foto’s te nemen en wanneer we het kerkplein opstappen, beginnen de klokken weer te luiden. We zijn thuis, we zijn er geraakt. Samen, met iedereen!
Nog even vrolijk nababbelen met enkele bekenden aan de kerk, leuk om zien. Plots zie ik den Theo met een plateau bier in de richting van de chiro wandelen. Mmm, die mannen hadden zeker dorst van het verre stappen 
Thuis stonden de aardbeien vers en gewassen klaar. Heerlijke dag! De laatste rechte lijn naar Sydney is nu definitief in gezet… The final count down!
K
Recente reacties