De dag begint hier al enkele dagen stipt om 8u voor mij door het wekrondje dat elke dag gedaan wordt door Ilse en dus zeker te zijn dat iedereen wakker zou zijn. Na het stevige ontbijt dat voor de verandering weer met bacon en eggs was, trokken we met de nieuwste groep te voet weer naar het stadje Armidale om hen de gebouwen van de stad te laten zien. Het was dus weer een lange colonne van pelgrims die afzakte naar de stad.
In de stad trokken Marie, Jeroen, Lieve, Sarah, Karen, Liesbeth en ik tussen de groep uit om op eigen tempo de stad te kunnen zien en dus zelf een minirondleiding ineen gestoken. De enige voorwaarde aan dat eigen tripje was dat we om kwart na 1 aan tafel zouden zitten op St. Alberts. Aangekomen in de kathedraal van de katholieken, kwamen we de andere groep tegen en al spottend lieten we deken De Gendt weten dat we schrik van hem hadden en daarom dus alleen doortrokken. We staken de straat over en gingen kijken naar de kathedraal van de angelicanen die hier ook is. Gisteren hadden we daar niet binnengeweest omdat er geen tijd voor was maar nu maakte we er tijd voor.

Binnen troffen we een man aan die zo vriendelijk en spontaan was ons een rondleiding te geven in de kathedraal en uitleg te geven over alles wat er stond en hoe het kwam dat de kathedraal zo sober afgewerkt is. Blijkbaar is er in de kathedraal ook nog een minimuseum gevestigd en dat kregen we dus ook te zien.
Ik denk dat we zeker een halfuur in de kathedraal gezeten hebben en trokken dus verder langs de andere gebouwen die we onze gasten wilden laten zien. We passeerden daarbij ook aan de Armidale Arcade, de winkelgallerij die er in hout was afgewerkt met het prachtige glasraam. Na nog langs de postoffice gepasseerd te zijn en kaartjes te hebben gekocht, keerden we er terug heen om een koffie te gaan drinken in zo’n chic cafeetje, waarvan de prijs zelfs nog meeviel.
Toen we vertrokken was het al bijna 10 voor 1 en wetende dat de tocht zeker een halfuur duurt, waren we dus al te laat. Ook was het al heel dag koud en kregen we soms ferme buien over ons. De tocht terug naar St. Alberts werd dus afgewisseld met harde buien, zelfs met smeltende sneeuw, en stralende zon. We hadden er ook de pas ingezet en wat liedjes op het laatste en dus viel het te laat zijn al bij al nog mee, we hebben in ieder geval geen opmerkingen gekregen.

Na de middag was het tijd voor ons tweede catechesemoment en deze keer was het een contemplatieve dialoog. Dit wil zeggen dat je in fases een bijbeltekst bespreekt en daarover in de groep uitwisselt. De bijbeltekst van dienst was natuurlijk de tekst die het thema vormt van de WJD hier in Sydney. Het werd dus anderhalf uur nadenken over de kracht van de geest en alles errond. Het was zeer interessant en het was uiterst boeiend hoe de Geest in ons leeft en heerst. Ondertussen dwarrelden de sneeuwvlokjes langs de venster naar beneden en bleven blijkbaar even liggen op de grond.

Na de dialoog stelden we aan wat mensen voor om eens naar de kangoeroes te gaan kijken die aan het universiteitsgebouw in een weide zitten. Op weg naar het gebouw toe kregen we weer een paar buien te verwerken en dus waren we heel opgelucht dat we aangekomen waren. Ik verschiet er nog van als ik op de foto’s zie hoeveel mensen er uiteindelijk mee gekomen zijn. Boven aan het gebouw gaf ik eerst een klein beetje uitleg over de universiteit en haar werking daar, iets waar we het nog niet veel overgehad hebben de laatste dagen. Achteraf kreeg ik van velen te horen dat ze het best wel leuk gevonden hadden ook iets over de unief hier te weten te komen en kreeg ik dus weer complimenten voor mijn gidscapaciteiten. Nadat we de kangoeroes bewonderd hadden, gingen we allen nog even binnen in het gebouw om naar het prachtige interieur te kijken en tegelijk te zien hoe de zoveelste bui met smeltende sneeuw uit de hemel viel.

We moesten ook zeker op tijd terugkeren naar het St. Albertscollege want Pieter Nolf had me gevraagd, of eerder gezegd, dat ik een interview kon geven voor de Australische NBC. Uiteindelijk kreeg ik een vrouw aan de lijn die me na een halve minuut zei dat ze me direct zou terugbellen. Ik heb uiteindelijk drie kwartier gewacht en dan maar besloten om terug te keren naar de groep. Blijkbaar is het typisch voor de pers hier om verschillende mensen achter de hand te houden maar die dan niet te zeggen of ze wel degelijk zullen een interview moeten geven.

Dus trok ik maar naar buiten om mee het onthaal te doen van de laatste groep. Deze liet echt wel op zich wachten en dus ging ik door de kou maar terug naar binnen om al te eten voor de groep zou arriveren. Uiteindelijk ben ik nog mee naar buiten gelopen om ze mee aan de bus te onthalen en mee binnen te brengen en zo ook levende wegwijzer te spelen.
Voor de laatste groep is Mgr. Matthys nog eens tot hier gekomen en om ook voor morgen al te briefen. We vonden het een mooie gelegenheid om met een aantal met hem es op de foto te gaan, wat hij gewillig deed.

Nu gaan we een laatste briefing krijgen en dan sluiten we ons voorprogramma hier in Armidale af om morgen naar de gastgezinnen te vertrekken. Als zij internet hebben, kan ik jullie elke dag ook van daar nog van een verslagje voorzien.

K