Vandaag stond het grote vertrek uit Armidale op het programma. Na eerst alles zorgvuldig ingepakt te hebben, was het tijd voor de laatste keer voor een ontbijt met bacon en eggs. Na het ontbijt merkte we dat we nog wel even tijd hadden voor een bezoekje aan de kangoeroes en dus waren we weg. We hebben er haast achter gezet en waren dus op drie kwartier terug. Onderweg terug merkte we nog een tof verkeersbord op.

Gisterenavond hadden we nog een grote briefing en een woordje van verwelkoming met de bisschop van Armidale. Er werd verteld hoe het verder ging gaan hier op de WJD en hoe de indeling in de gastgezinnen er zou uitzien. Op de lijsten bleek dat Marie en ik ingedeeld samen bij een gastgezin in Tamworth en dat ik met Jeroen in een gastgezin zal zitten in Sydney, tenzij dat ook nog es allemaal zal veranderen.

Vanmorgen werden we dus allemaal verwacht aan de kathedraal van Armidale en het was een ware volksverhuizing die op gang gebracht werd van pelgrims met vlaggen. Mensen met auto’s die passeerden vertraagden minstens allemaal om te zien wat er te gebeuren stond aan de kathedraal. De kathedraal vulde zich ook heel snel met alle pelgrims en zonder parochianen, zat de kathedraal al halfvol, een prestatie. Dat er naar onze komst lang is uitgekeken, bleek wel uit de viering. De misdienaars waren allemaal heel strict en keurig (sommigen droegen zelfs witte handschoenen) en de hele viering was perfect voorbereid tot in de puntjes. Het was ook heel indrukwekkend om alle priesters vooraan in de kerk te zien zitten en te concelebreren. Voor ons pelgrims was het ook niet zomaar een mis maar moesten we op het laatste van de viering bij de zending nog een belofte doen. Het leek wel alsof we in een trouwmis zaten want we moesten op 3 vragen ‘we do’ antwoorden.

Na de mis en nadat de hele stoet van priesters buiten was, gingen we op weg naar de officiele receptie ons aangeboden werd door het district Armidale. Het zat er natuurlijk vol met pelgrims maar ook vele andere mensen zijn gekomen en het werd er echt gezellig. Er was natuurlijk het officieel gedeelte van de receptie met de speeches en daarna het informele gedeelte waar we even in verbroedering gingen met de pelgrims van de Filipijnen. Alleen de drank viel wat tegen, fruitsap, water of koffie, en al de rest betalend maar het maakte niet dat we niet minder genoten van onze eerste receptie uit een lange rij van ontvangsten. Tijdens de receptie werden er ook gratis boekjes uitgedeeld over sex, god en huwelijk en kregen we allemaal een zakje met daarin pinnen van de WJD en een pater noster van de WJD. Ook kregen we ieder nog een persoonlijke cadeautje erbij zoals een sjaal of muts. Bij mij zat er in de zak een babymutsje en handschoenen en dus gonst het van de geruchten van een onbevlekte ontvangenis, aangezien mijn nicht net bevallen is…

Bij het verlaten van de receptie op weg naar de school waar we onze bagage hadden mogen zetten voor tijdens de mis, kregen we nog een lunchbox in de handen geduwd, alsof we ons nog niet volgenoeg gestoken hadden met fingerfood… Maar vooral het drankje kwam van pas tijdens het wachten op de bus naar Tamworth.
Het vertrek naar Tamworth verliep ook even wat chaotisch en er werd zelfs even gevreesd dat er geen bus zou komen opdagen. We kregen even een dejavu gevoel… Maar gelukkig was er korte tijd later toch een bus die ons naar Tamworth bracht en waar de gastfamilies ons stonden op te wachten. Het indelen in gastgezinnen verliep ook nog wat chaotisch maar uiteindelijk kwam alles op zijn poten terecht.

Marie en ik zijn samen met Inge en Pieter vertrokken naar een gastgezin in Tamworth en wat een paleis dat hier is… Hier zijn minstens 5 slaapkamers en een paar badkamers. Het is meer dan een 5-sterrenhotel zelfs, zoveel luxe zijn we echt niet gewend. We zijn terecht gekomen bij een koppel dat ongeveer de leeftijd heeft van onze ouders en 2 dochters heeft. Foto’s volgen zeker nog.
Als avondeten kregen we wat Mexicaans eten, zeer lekker en wisselden we weetjes uit over onze landen en uiteindelijk ook de cadeaus. Mensen hier zijn heel gastvrij en we mogen ook hun pc gebruiken en alles staat ter onzer beschikking. Ik denk niet dat we gewoon beter hadden kunnen vallen!

Morgen staat de eerste dag van onze dagen in de bisdommen op het programma en gaan we eindelijk Australie es zien!

K