We zijn terug in Sydney gearriveerd. Daarvoor hebben we een hele dag in de bus moeten zitten. Het vertrek uit Tamworth was een beetje emotioneel, we hadden nu 4 dagen bij die mensen doorgebracht en ze echt leren kennen op deze enkele dagen en nu moesten we al weer afscheid nemen. Na het inladen van de bagage en het verdelen van de bussen nog eens, vertrokken we in de richting van Sydney. Onze bus had helemaal niet zoveel volk op en dus werd het een gezellig onderonsje op de bus terug. We konden ook niet rijden langs de weg langswaar we gekomen waren vanuit Sydney omdat er blijkbaar een accident gebeurd was met verschillende doden. Het gaf tot het vervelende dat de buschauffeurs niet goed wisten waar ze moesten stoppen om iedereen te laten eten. We stopten eerst in een stadje maar daar vond de chauffeur niks dat aan de vereiste voldeed en dus reden we verder naar de volgende stad, die wel een uur verder lag…

Daar aangekomen bleek dat alle bussen daar gestopt waren en dat hetzelfde McDonaldsrestaurant was als waar we in het heen rijden gestopt waren. De manager had er ondertussen geleerd en liep dus weer met een PDA door het restaurant om bestellingen op te nemen en met de nummertjes door te geven. Ook de keuken had blijkbaar geleerd van onze heenvlucht en het eten kwam heel vlug bij ons zodat we op 45min allemaal gegeten hadden en terug op de bus naar Sydney konden stappen.

Op de bus hadden Katelijne en Dirk besproken om even een inhoudelijk moment te koppelen aan de busrit, we zijn tenslotte op pelgrimage. Dus werd er een psalm gebeden en zongen we enkele liedjes uit het tochtboek en eindigde we met een kruisteken. De sfeer van het zingen zat er ondertussen goed in en dus gingen we gewoon verder met het zingen uit ons tochtboek. Ik vroeg op een bepaald moment een liedje te zingen en omdat niemand het echt kende, wilde ze dat ik het vooraan kwam voorzingen, zoals ik al kan zingen… Na dat iedereen mijn naam voor een paar minuten had staan roepen, ben ik toch maar naar voren gegaan en hebben we er nog een paar liedjes ingezet. Ik denk dat de ruiten net niet gebarsten waren van kattegejank.

Hoe dichter we bij Sydney kwamen, des te spannender het werd. De buschauffeur gaf ons hier en daar wat uitleg over de geschiedenis en besloot om een ommetje te doen langs de harbour bridge en opera house zodat we heel goed zouden weten waar we zaterdag kunnen over wandelen. Daarna ging het recht naar de parochie van Carlton waar we toch wel met een aantal afgestapt zijn voor ons verblijf opnieuw in gastgezinnen. De mensen van de parochie hadden allemaal eten meegebracht en ook daar kregen we onze geweldige rugzak van de WJD. Hij ziet er wat mega-mindy uit en heeft allerlei gadgets, waaronder een catechismus.

 

Na het eten werden we voorgesteld aan onze gastmoeders die ook aanwezig waren op het eten en de ontvangst en vertrokken Jeroen en ik samen met een Alex naar ons gastgezin aan de rand van Carlton. Het huis is wel geen paleis zoals het vorige maar toch heel groot en er valt dus helemaal niet te klagen over de accommodatie. De mensen zijn ook heel vriendelijk. Het is deze keer weer een gezin met 2 kinderen, dochter van 14 en een zoon van 18. De vrouw is van Egyptische afkomst en de man van Urugay, een bonte mix met andere woorden. Nu is het weer wat cocooning tijd en morgen is het de grote start van de WJD hier in Sydney. We zijn eens curieus!

K

PS: foto’s van gisteren online