Het is al weer een tijdje geleden dat ik nog heb kunnen schrijven op de blog. Dit kwam doordat het gastgezin geen internet had. Aangezien Katrien al veel geschreven heeft over de Sydney, ga ik er niet zo veel over schrijven, maar later meer hierover.

Het verhaal begint immers in Armidale waar we de openingsmis voor de WJD hebben bijgewoond in de kathedraal van Armidale. (opmerkelijk was dat in een van de glasramen een Belgische heilige staat)

Na het vertrek uit Armidale, en een anderhalf uur rijden met de bus, kwamen we aan in Tamworth. Tamworth is een stad die iets groter is dan Armidale, maar met minder protestantse kerken, voornamelijk katholieke kerken. Bij de gastgezinnen zat ik en Ruben bij een gezellig paar van oudere leeftijd. Veel te klagen over ons gastgezin hadden we niet. We sliepen van alle pelgrims, ook al beweerde Katrien lange tijd het tegendeel, op het hoogst bewoonde punt van Tamworth. Ons gastgezin was heel aardig. Peter en Joan hebben 3 dochters en 1 zoon. Helaas hebben we met geen van hen kunnen kennismaken. Peter was de eerste van de stad Tamworth die met de olympische vlam heeft gelopen tijdens de spelen van 2000 in Sydney. De toorts die hij toen heeft gedragen, heeft hij mogen houden.
Een aantal dingen die van de eerste dag opvielen waren de opmerkelijk oudere gastgezinnen en het feit dat deze gastgezinnen, over het algemeen, welgesteld waren. voor het eerste opmerkelijke feit, oudere gastgezinnen, hadden Peter en Joan de verklaring dat de vraag voor gastgezinnen vooral in kerken gedaan is en dat de meeste jonge gezinnen niet altijd de tijd hebben om naar de kerk te gaan.

de volgende dag stond het programma goed vol. Ik zat in een andere groep als Katrien.
 Eerst zouden we naar Nundle gaan. Nundle is een klein dorpje van ongeveer 250 inwoners. Het is ontstaan door het goud dat er in de buurt werd gevonden. Vandaag zijn er nog slechts enkele prospectoren over. iets anders waar Nundle ook voor bekend is, is zijn wol en weverij. In Nundle worden schapen nog grotendeels op de oude manier geschoren, een grote verbrandingsmotor die een vliegviel aandrijft die dan de energie geeft aan de scheertondeuzen. Daarna zijn we naar de weverij gegaan waar de machines nog grotendeels op de negentiende eeuwse varianten lijken van in de film ‘Daens’. De goudmijn zelf hebben we niet bezocht, maar wel een museum. Helaas was degene die ons de uitleg gaf, anders als in Vlaanderen met de koolmijnen, zelf geen goudmijner geweest. Ook de replica’s vond ik te proper weergegeven. Aan die goudmijnmuseum hebben we ook een Barbeque gehad. In de namiddag zijn we naar een oud aboriginalreservaat gegaan.
’s avonds hebben we een verwelkoming gekregen door de burgemeester.

De derde dag in Tamworth hebben Peter en Joan ons Tamwoth laten zien. Eerst zijn ze met ons naar de look-out gegaan, vervolgens naar het endeaver park (waar ik een kangoeroe heb kunnen aaien!) en als laatste zijn we, na een kleine tussenstop, naar de big golden guitar geweest. Het grappige aan deze tour is dat we vrijwel heel de tijd andere pelgrims zijn tegengekomen. Bijna iedereen in Tamwoth heeft deze dag deze plaatsen bezocht. (of zou het nog te zien krijgen)
’s avonds kregen we een initiatie in line-dance. Het is een beetje als volksdansen bij bij ons: iedereen kent het en het is niet zo moeilijk te leren. Helaas waren er niet genoeg soorten danspasjes omdat er ook al snel enkele dansen werden indezet door de Belgen. (In Zaire, macarena en enkele andere) Op het einde hebben de Belgen de Australiers geleerd hoe je een jig moest dansen.

op zondag hebben we tamworth gezien vanuit de auto. aangezien het een heel eind was om doorheen de valei te gaan. Tamworth is gebouwd in een grote valei die (naar schatting) twee keer Leuven bevar, in oppervlakte.