Deze morgen werden verwacht om kwart na 9 in de kerk voor onze eerste catechese. Het was eigenlijk wel wat spannend want niemand wist echt wat er van te verwachten. De catechese werd vandaag gegeven door Mgr. Hoogmartens, de bisschop van Hasselt en ging over de vruchten van de geest. Hij sprak over de vreugde, de nederige liefde, Gods genade als vruchten van de geest en gaf er concrete hedendaagse voorbeelden bij. Wat me het meest was bijgebleven van deze catechese is de zin: de Geest trof hen allen, Grieken, Perzen, Romeinen, Galaten, maar toch bleven ze zichzelf. Het geloof is een collectief individueel iets, een soort van contradictie in terminis eigenlijk. Om van het superabstracte nog weg te raken, was er nadien nog een panelgesprek waarin elk van de partners vertelde hoe hij of zij geraakt was door de Geest en wat er hen het meest van de catechese was bijgebleven. Er waren veel herkenbare verhalen bij en het voelde echt goed.

Nadien hadden we nog in kleinere groepjes een uitwisseling om iedereen te kans te geven om er over te vertellen en ook daar waren de verhalen zeer herkenbaar en zelfs een beetje gelijk. De Geest had ons allemaal eigenlijk wel al getroffen en dat is zeer goed als je hier Down Under er nog wat tegen wil kunnen.
De eucharistie die volgde op de catechese, begon met een lange stoet van alle priesters die we hier bij hebben en ook natuurlijk de priester van de kerk hier in Carlton. De goede oude man deed het openingswoord maar spreekt van dat Iers Engels met een Aussie-accentje in en ja, dat is dan helemaal niet meer te verstaan voor ons… Ik denk trouwens niet dat hij veel begrepen had van de rest van de viering maar uiteindelijk heb ik al gemerkt dat dat hier er weinig toe doet, het gevoel zegt u wel wat er gebeurd.

Lunch kregen we vandaag hier achter de kerk aan het locale parochiezaaltje, barbecue. Het leek veel belovend en rook allemaal schitterend goed maar uiteindelijk waren er maar 2 worstjes per pelgrim voorzien en ook maar 1 broodje. Gelukkig was er nog dessert of de mannen onder ons zouden na een halfuur al terug omver gevallen zijn van de honger.

We vatten er het plan op om vandaag naar Bondi Beach te gaan om naar de zee te gaan en tegelijk nog een deel van het Fransicaner programma mee te pikken. Wat begon met een groepje van 6-7, werd snel een groep van 19 maar wel gezellig. Jeroen en ik hadden van onze gastvrouw stokken gekregen om onze vlaggen aan te binden, dus waren we van op afstand te herkennen en dus goeie leiders voor de groep, een vooraan en een achteraan. Met de trein ging het dan naar Bondi Junction, waar we dan op zoek gingen naar een bus en die ook vonden en zelfs genomen hebben zonder problemen. Op Bondi genoten we van de zon en strand. Persoonlijk heb ik het gehouden bij pootje baden maar een heel aantal onder ons zijn even de zee ingedoken. Het was er toch maar frisjes en na anderhalf uur waren de meesten al terug omgekleed en hadden we tijd voor de local postoffice even te overvallen voor WJD-stuff. Terug bijeen vonden we een bus terug naar het treinstation waar ook een van de priesters op ons stond te wachten. Die had de rij getrotseerd om zich te laten registeren als priester en dus een stola en bijhorende pas te krijgen om zondag op Randwick te concelebreren.

Voor het avondeten trokken we naar ‘Domain’ waar tot dan nog helemaal niet veel volk was. Het avondeten kwam er vlotjes binnen maar spijtig genoeg was het een heruitgave van het eten van gisteren, stevig gekruid. Het dessert was wel anders, nu genoten we van heerlijke chocoladecake. Terwijl we aten, gingen daar ook optreden door en was het eten dus begeleid met muziek. Hoelanger we er waren, des te meer mensen er het park bleven binnenstromen. We kwamen er ook een ander groepje van Vlamingen tegen en ons gejuich naar elkaar werkte blijkbaar aanstekelijk want ineens waren er verschillende mensen die kwamen vragen van waar we afkomstig waren.

 

Na het avondeten ging het voor ons richting Taizegebed in St James hier. We vonden dat er zeker Belgen moesten aanwezig zijn aangezien de Taizedagen in Brussel gaan doorgaan in december. We waren meer dan een halfuur te vroeg in de kerk en het gaf ons dus ruim de mogelijkheid om een plaats te zoeken vooraan. De liedjes op het blad waren ons al goed bekend en dus waren we er klaar voor. Vlak voor de start kwam een van de broeders inleiden en vroeg hij ook van waar iedereen afkomstig was. We riepen trots van Belgium en de broeder keek eerst verbaasd maar was heel blij met onze aanwezigheid. Tijdens het gebed kwam ook Frere Alois, de prior aan, recht uit de luchthaven en sprak ons toe over de WJD en de gelovige jongeren in de Wereld. Volhouden was de boodschap en openstaan voor anderen. Het gebed had een open einde en dus vertrokken we na de adoratie van het kruis naar buiten voor onze tocht terug naar huis aan te vatten.

In de trein bespraken we al hoe we het zouden doen voor morgen de aankomst van de paus te zien. We gaan niet naar de officiele plaatsen gaan, maar proberen een plaatsje te vinden langs de kant van de weg waar hij zou doorkomen.

Tot morgen!

K