De tweede keer catechese vandaag en deze keer gegeven door Mgr. Van Looy. Door het ganse enthousiasme ben ik de concrete dingen van de catechese vergeten, maar geen nood, de integrale teksten komen online. Ik heb natuurlijk wel de belangrijkste dingen niet vergeten. De grootste les van vandaag was dat we als christen niet hoeven te vrezen omdat God ons bijstaat en helpt. We moeten er terug meer voor uit komen dat we gelovige jongeren zijn en dat ook tegen de Wereld heel luid zeggen. Individualisme en vrije meningsuiting zijn wel ok maar het heeft ook zijn perverse effecten en soms gaan die de morele grenzen meer dan over. Daarom is het belangrijk dat we terug leren praten met elkaar en het collectieve ook terug zien. Net als dat religie en geloof niet iets uit de prive is maar net heel publiekelijk gemaakt moet worden, daarom niet politiek. Het feit dat we hier op de WJD zijn, laat net zien hoe publiek ons geloof is.
Na de ex cathedra was er weer een moment van uitwisseling in groepjes. Eerst vertelden we over onze relgieuze ervaring van gisteren, ookal was dat het strand, toch hadden we een geweldige ervaring. We dachten na over hoe we onze missie van hier gaan verder zetten eens we terug thuis zijn en dus de wereld gaan laten horen dat we gelovigen zijn en tenslotte bedachten we hoe mensen kunnen merken dat we gelovig zijn.

Na de uitwisseling hadden we een eucharistie voorgegaan door Mgr. Van Looy vandaag en droeg ongeveer elke priester de stola van de WJD met het Zuiderkruis op. Tijdens de viering kwam ook de Belgische ambassadeur aan met zijn vrouw en nog wat gevolg. Hij kwam de pelgrims uit Belgie begroeten en dus eigenlijk namens de regering zeggen dat ze weten dat we hier zitten. Eigenlijk kwam de man een beetje ongelukkig aan want iedereen wilde na de viering zo snel mogelijk zijn lunchpakket hebben en vertrekken naar de trein voor de aankomst van de paus. De ambassadeur had zich wel strategisch opgesteld en gaf iedereen een hand bij het buitengaan van de kerk en vroeg ook onmiddelijk van waar iedereen afkomstig was voor een volledig beeld te krijgen.

Wij kwamen met ons groepje van gisteren terug samen en een paar gingen de lunch halen. We crossten zo snel mogelijk naar het station en hadden net een trein naar de stad. Als voorzorgsmaatregel stapte we een station voor Central Station af en namen we de trein naar Circular Quay omdat we aan de Opera House wilde staan voor de aankomst van de paus. Alles verliep heel vlot en aangekomen aan Circular Quay bleek dat het er nog niet zwart zag van het volk. We wandelden zo snel mogelijk naar de Opera House en vonden snel een goed plekje. Het lag links tegen de kade, zodat we de boot zouden kunnen zien, rechts stond het grote scherm zodat we konden volgen wat er op Barangooroo gebeurde en dan stonden we nog aan de bocht waar de pausmobiel zou moeten doorkomen daarna. Een gedroomde plek dus. Daarenboven hadden we chance dat de politie heel snel het blok afsloot omdat het te vol zat maar eigenlijk was iedereen op de grond gaan zitten en dan neemt ge meer plaats in rechtstaande mensen met als gevolg dat het zalig rustig was in ons blok en dus iedereen ongeveer een goed zicht had.

We volgden op het scherm het vertrek van de paus op de boot en zagen hem zo Sydney binnenvaren. Hij voer ook even onze baai door en dus konden we hem zien op het dek van de boot. Foto’s zijn heel goed gelukt! Daarna was het wachten op de aankomst in Barangooroo en het duurde wel even voor hij van de boot af was. Dan hield hij er een gebedswake waar hij ook een heel lange homilie aan koppelde. In zijn homilie prees hij de Europeese jongeren omdat ze van zo ver gekomen waren en toch aanwezig waren down under. Hij prees de jongeren ook algemeen zodat we het geloof opnieuw zouden kunnen uitdragen en de moed blijven vinden in de Geest om verder te gaan. We mogen niet te individueel worden en we hoeven vooral niet te vrezen want God is bij ons. Daarna sprak hij nog ons toe in verschillende talen zoals hij dat gewoonlijk doet na het Angelus in Rome. Hij richtte zich nog eens heel expliciet naar de Europese jongeren en de euforie was gewoon geweldig, zeker bij de Italianen, Duitsers en Spaanstaligen.

Na de zegen ging de paus naar zijn pausmobiel en werd hij door de straten van Sydney gereden. Ondertussen hingen er al een massa helicopters in de lucht en werd het stilaan donker. Door de heel lange homilie was hij al een heel eind over tijd gegaan en blijkbaar eens hij goed en wel uit Barangooroo ging de pausmobiel ineens op sneltempo door. We waren heel nerveus nu, al een aantal inspecties overleefd en het viel op hoe groot mensen zich ineens kunnen maken. Aangezien we in een bocht stonden, moest de mobiel vertragen en konden we dus nog beter foto’s nemen. De sfeer was er zo goed, de paus is dan wel de kers maar de hele sfeer is de taart die er onder zit, ongelofelijk gewoon!

Na de doorkomst van de paus zijn we gewoon aan de opera house gebleven en hadden we er ons avondeten. Blijkbaar stonden Dirk, Jessie en Bart helemaal vooraan en hadden we dus de eer de allereerste te zijn daar met avondeten. We aten het op op het einde van de kade aan het Opera House en hadden dus een prachtig zicht op de Harbour Bridge en de opera House. Nadien wilden we wel zo’n merchandise shop zien voor een paar souvenirs maar de grote staat in Hyde Park en dus moesten we de trein terug het centrum in nemen. Een aantal bleven liever aan het podium bij de opera house en spraken we dus af dat we zouden verzamelen op een bepaald uur op een bepaalde plaats in de stad. De shop zelf stelde niet zo heel veel voor en we vonden het vooral heel duur, we hopen op afslag de week na de WJD… Na een starbuckskoffie ging het richting station en uiteindelijk terug naar huis. Bij het verzamelen aan het station sprak een van de vrijwilligers ons aan omdat hij onze vlag gezien had en wilde een foto van ons allen. Net op dat moment kwamen de 4 missing people aan en werd het een geweldige foto. De man ging op 21 juli naar Belgie en had al gehoord van onze crisis…

Morgen de kruisweg en dus eigenlijk vanaf nu enkel nog hoogtepunten…

K