Bericht van uit Sydney van een doodvermoeide pelgrim!

Gisteren was onze grote dag, onze pelgrimage naar Randwich het hoogtepunt van onze reis naar Sydney. We hadden onder ons besloten dat we de hele weg te voet wilden afleggen en dus over de Harbour Bridge wilden wandelen. We spraken dus af om 8u in Kogarah Station om om 8.05 de trein te nemen die rechtstreeks uit Caringbah zou komen met een deel van onze groep. Eerste probleem: we hadden niet gedacht dat het zaterdag was en dat er dus een andere regeling zou zijn. Tweede probleem: blijkbaar was de gastheer van Dirk en Tine zijn autosleutels kwijt en waren zij ook iets later. De twee problemen werden vlot opgelost doordat de rechtstreekse trein uit Carinbah gewoon twintig minuten later aankwam en dat Dirk en Tine in de tussentijd ook aangekomen waren.

 

We vonden elkaar goed op de trein (met dank aan de zang uit de venster) en reden samen tot Redfern om daar al over te stappen op de trein rechtstreeks naar North Sydney en dat we Central en Town Hall konden mijden. In Redfern kwamen ook Wendy en Bart erbij. Zij zijn afkomstig uit Zemst maar zijn 6 weken geleden verhuisd naar Sydney en vonden het dus geweldig om al een hele week met ons op te trekken hier in Sydney. We reden met de trein over de Harbour Bridge en zagen dat het qua massa nog goed meeviel en dus hoopten op een vlot vertrek. Het vertrek verliep ook heel vlot en met onze groep trokken we dus op pad naar Randwick. Het gevoel om die brug te voelen naderen was onbeschrijfelijk en vooral omdat we over de autostrade met 6 vakken wandelden en het nog nooit gebeurd was dat de brug zolang was afgesloten. We hadden bij vertrek ook praktische afspraken gemaakt: de belgische vlag voorop en de Vlaamse vanachter en iedereen ertussen in zodat we ten allen tijde zouden kunnen zien of iedereen nog kon volgen en of we moesten wachten.

 

We wandelden de brug over en ook dit gevoel was onbeschrijfelijk. Security en media stonden op en boven de brug te kijken naar de pelgrims die onder hen doorkwamen. Politiemensen die staan te zwaaien en te roepen naar pelgrims is een heel mooi zicht. Links en rechts van ons zagen we de baai maar niet de opera house omdat er nog een voetgangerszone met grillen tussen ons in lag. Op sommige punten op de brug leek het wel dat er gaten waren en zo zagen we ook het water ons, een heel raar gevoel. Eens van de brug af merkten we dat er ineens veel volk verzameld stond en merkten we dat Het Kruis van de Jeugd van de Wereld en het Icoon van Onze Lieve Vrouw van het Zuiderkruis daar opgesteld stonden om even later gedragen te worden door jongeren naar Randwick.

De rest van onze tocht verliep schitterend. We wandelden langs Darling Harbour naar Central en zo verder de stad uit in de richting van Randwick. De korte route startte aan Central en was iets van een 4km terwijl wij 10km in onze benen zouden hebben. Quasi de hele tijd waren de twee wegen gescheiden gehouden maar op een highway werden we toch samen gebracht en was de hele highway, in twee richtingen volledig bezet door pelgrims. Alle kruispunten waren afgesloten en overal stonden politie en volunteers om ons de weg te wijzen. Bij het binnengaan van Randwick werd heel vluchtig onze pasjes gecontroleerd en wandelden we door de eetstand om een zak te krijgen met avondeten, ontbijt en lunch. Veel controle was er eigenlijk niet en dus slaagden we erin om iemand extra mee binnen te smokkelen en ook voor die ene persoon nog een zak vast te krijgen.

 

Nadat we geinstalleerd waren, trokken we op verkenning door Randwick, C3 bleek een echte uithoek te zijn. Marie en ik gingen op zoek naar de kranten van WYD die er verspreid werden en we kwamen op het miraculeuze idee om te proberen om nog een eetzak vast te krijgen. Ik ging mee in de groep van een aantal Amerikanen, liep doodserieus verder en kreeg nog extra broodjes en een sinaasappel. Eerder waren we er al alle 2 ingeslaagd om ieder nog een sinaasappel vast te krijgen en extra broodjes. We volgden gewoon het goede voorbeeld van ‘Father Dirk’ die het ons al een hele week had voorgedaan. Terug bij de Vlamingen werd er enorm gelachen en op goedkeuring onthaald dat we het gepresteerd hadden omdat het pakket misschien toch iets te nipt zou zijn.

 

Zo hielden we ons de hele namiddag dus bezig met rondwandelen, verkennen en vooral veel babbelen. We waren immers om 12u gearriveerd, veel vroeger dan verwacht als ge pas om 9u vertrekt aan North Sydney en een hele massa verwacht. Maar het wordt hier snel donker en vanaf 17.30 zit ge dus ook in het donker. Maar  de jeugdfestivals brachten licht in onze duisternis, net als noodles warmte brachten in de koude duisternis.

Om 19u begon de avondwake en we hadden wat kaarsen op de kop kunnen tikken. Om geen kou te hebben waren we allemaal bij elkaar gekropen in ‘treintjes’ en hadden het dus lekker warm. We volgden de wake heel aandachtig en zongen luidkeels mee op ‘Receive the power’ terwijl we met onze kaarsen zwaaiden. De wake duurde tot 21.30 en we waren daarna echt moe. Duisternis en een intensieve week maken een mens gewoon moe. Dus kropen we, na een laatste toiletstop op de prachtige wc’s hier, allemaal in onze slaapzakken, trokken een zeil over ons tegen het vocht en namen het isolerende deken mee de slaapzak in om de warmte maximaal binnen te houden en vielen allemaal in slaap. Ik gok dat ik ongeveer tegen 22.30 in slaap gevallen ben. Ik heb heel de nacht door geslapen en ben enkel een keer wakker geweest door een dauwdruppel op mijn neus.

Rond 7u werd ik spontaan wakker en merkte rond mij dat de meesten wakker aan het worden waren. Het had niet geregend en dus waren onze gebeden al verhoord. De weerberichten hadden immers ‘thunderstorms’ voorspeld boven Sydney. Het enige vocht dat er was, was dauw en condenswater. Na het wakker worden, was het tijd voor het ontbijt en terwijl we aan ‘brekkie’ zaten, werd het ochtendgebed opgedragen. Tijdens het ochtendgebed besloten we met ons clubje dat we zover mogelijk naar voren zouden gaan voor de eucharistieviering, maar dan moesten we al alles ingepakt hebben voor het einde van het gebed omdat het al half negen door was en de mis begon om 10u en alles wordt heel snel afgesloten.

De tocht naar voren verliep wat chaotisch, maar dankzij Jessie, Bart en Dirk zeer vlot omdat ze gisterenavond nog op verkenning waren geweest. Uiteindelijk belandden we in een vak net achter de priester die recht voor het altaar zaten en konden we visueel de stoel van de paus heel goed zien, net als de schermen aan beide zijden van het altaar opgesteld. We hadden weer gedroomde plaatsen. De paus werd bij aankomst eerst rondgereden in zijn pausmobiel rond Randwick om alle pelgrims te zien. Het was enorm om te zien hoeveel mensen er op Randwick zaten van op de luchbeelden. Net als die vlak achter ons doorkwam, stopte de pausmobiel plots en zagen we hoe een baby gekust werd door de paus. Het was een geweldig moment ook voor ons, je zag gewoon de oprechtheid van geluk in de ogen van de paus en dat deed ons ook goed voelen. Een soort wederzijdse interactie van de pelgrims naar de paus en omgekeerd.

Als het altaar beklommen werd door de hele processie, beseften we dat het einde begonnen was. We volgden in onze ‘liturgy guide’ de viering en waren andermaal onder de indruk van de muziek die het orkest speelde voor de liederen. De viering zelf was heel intens en emotioneel diep om er te zitten. We hernieuwden als pelgrims onze doopbeloften, en met 500 000 is dat best indrukwekkend, en zagen hoe 24 mensen het sacrament van het vormsel door de paus kregen.
In zijn homilie riep de paus ons op om standvastige jongeren te zijn. Hij zei ons dat we allen diep moesten nadenken over wat we wilden doorgeven aan onze kinderen later, en welke plaats geloof daarin moest krijgen. Niet alleen aan onze kinderen maar als ‘getuigen’ nu ook aan de rest van de wereld. We mogen nooit vergeten wat onze wortels zijn en moeten altijd teruggrijpen naar die wortels voor een evenwichtig en gelukkig leven, in goede en kwade dagen. We mochten ook niet vergeten om altijd kritisch te blijven en te blijven nadenken over de veranderingen die er in de wereld gebeuren. Kritisch zijn is natuurlijk dan niet hetzelfde als overal tegen zijn. De paus riep ons dus gewoon op om geen kuddedieren te worden en te blijven nadenken over alles.

 

Naar de zending en zegen van de paus keken we enorm uit omdat daar ook aangekondigd zou worden waar de volgende WYD zouden plaats vinden. Natuurlijk hadden we al overal gelezen dat Madrid de voorkeur uitdroeg en tijdens de speech van een van de kardinalen zagen we dat er Spanjaarden het podium betraden. Maar toch waren we intens van vreugde toen hij zei: “The next World Youth Day will take place in Madrid, Spain!” Gisterenavond hoorden we dat er enkelen zijn die als voorprogramma met de fiets willen gaan vanuit Vlaanderen en met een stop in Lourdes voor een volgende groep die zou aansluiten. Persoonlijk vind ik dat een superidee zelfs en hoop ik persoonlijk dat ik er zeker mag en kan bijzijn!

Na de viering begon de uittocht op Randwick. We hadden onder de Vlamingen besloten om eerst te lunchen en daarna rustig te vertrekken. Minstens een uur gingen we wachten maar het werden er 2. Maar dan nog was het superhectisch om uit Randwick te raken, wat ook heel logisch is. Beeldt u in, beste lezer, 500 000 mensen die op 3u tijd een zelfde plek willen verlaten en allemaal door een zelfde punt moeten. 500 000 is voor het voorbeeld trouwens 5 keer Leuven met al haar studenten erbij geteld. Beeldt u in dat Leuven-stad 5 keer verplaatst moet worden op 3u tijd…

Onze wachttijden aan de gates vielen al bij al nog mee omdat we een gate hadden die kortbij de straat lag. Maar dan moesten we de highway over en het ondertussen was ons het bericht ter ore gekomen dat Central Station afgesloten was en dat er enkel in groepen van 50 mensen mocht binnengegaan worden. We zouden onszelf niet zijn, moesten we geen alternatieve weg gezocht hebben. We zouden naar Bondi Junction gaan, niet zover daar vanaf, door Centennial Park naar de treinlijn die ons rechtstreeks naar Carlton zou brengen. We vroegen onderweg aan politie waar we de highway mochten verlaten, die heel druk was, en konden op een bepaald moment in groepjes van 25 door een poort weg van de highway, recht in een van de chicste wijken van Sydney, op naar het park. Het park was compleet verlaten. Er hadden ook wel schermen ed gestaan maar er was niks meer van te merken. Het was er zelfs zo stil en verlaten dat we niet konden vatten dat op een boogscheut daarvan zoveel mensen onderweg waren.

Terwijl we door het park wandelden, kwamen we aan grillen die bovenaan de heuvel stonden en waar ook agenten bijstonden. Een van de agenten riep ons om te vragen waar we naartoe gingen en bij het zeggen ‘Bondi Junction’, zei hij tegenons dat we door de ‘little gate’ moesten gaan en dat we dan een bus naar het station konden halen. Bij het wandelen naar die poort, 100m verder, zagen we net een ‘Chartered line’ passeren. Deze bussen rijden al een hele week speciale trajecten voor de pelgrims en mogen ook enkel gebruikt worden door de pelgrims, zodat de mensen van Sydney ten minste nog kans maken om op een andere bus te raken. We grapten dat we de bus gemist hadden maar op dat eigenste moment zagen we de agent die ons geroepen had, de bus doen stoppen en doen wachten op ons. We renden naar boven en als blijk van dank hebben we de agenten uitvoerig bedankt met het schudden van handen en 100 keer ‘dank u’ zeggen. De bus was nog niet half gevuld toen we er op stapten en we maakten direct sfeer met de andere pelgrims met zingen van liedjes in het Engels. Blijkbaar zaten er ook Filipijnse pelgrims op de bus die ook in Armidale geweest waren, kan er meer toeval bestaan??? Bij het aankomen in Bondi Junction bedankten we de buschauffeur uitvoerig door te zwaaien en ‘Thank You’ de roepen.

In Bondi Junction hadden we allemaal zin om iets te gaan drinken als een opkikker na de, toch wel, zware 24u die we achter de rug hadden. We vielen binnen in een koffiebar, maar op voorwaarde dat het enkel bij iets om te drinken bleef. We namen allemaal capucchino, caffe latte, milkshake of cola en genoten ervan intens. Na een halfuurtje keerden we terug naar het station en stapten we op de trein naar Hurstville om daar over te stappen op een andere trein naar de lokale stations. Het voordeel aan Bondi Junction was dat we plaats hadden om te zitten en namen die dus ook in. Aan St-Martins Place namen we afscheid van Bart en Wendy, die daar in de buurt een appartementje hebben. Wendy kon haar tranen niet bedwingen, het was immers een intense week geweest. Maar geen paniek, de mails en telefoonnummers zijn uitgewisseld. Bij de doortocht in Town Hall en Central Station viel ons op hoeveel volk er was en op de treinen met ‘All stops’ merkten we hoeveel mensen er samen gepakt waren.

In Hurstville moesten we er allemaal af maar daar scheidden de wegen van ons clubje. Een deel had een trein om 17.55 naar Caringbah en een deel om 17.59 naar Carlton en Allawah. Het was een toch wel emotioneel afscheid waarbij menig traantje vloeidde. Het waren zo’n intense dagen en zelfs weken geweest en ze zijn nu gewoon voorbij. Ik kon zelf op een bepaald momet mijn tranen ook niet bedwingen en mocht uithuilen bij Jessie en Dirk. Op onze trein nam ik nog afscheid van de rest en we wandelden met Tim, Tine en Dirk terug naar huis zoals we dat al alle avonden gedaan hadden. Bij onze laatste splitsing moesten we ook van hen afscheid nemen, wetende dat we hen en al de rest zeker een maand niet gaan zien… Het laatste stuk had ik het wel moeilijk maar de aankomst in het gastgezin hier was ook heel fijn. Goed opgevangen met een tasje koffie en een lamingtonnetje…

Morgen om 9.35 stappen we op de trein naar Katoomba met Liesbeth en Marie en vatten we het laatste deel van onze reis hier aan. Het eerste wat we morgen gaan doen, is een goed restaurant zoeken want we hebben genoeg van de tonijn in blik, het droge brood en de zakjes warm eten waarvan je niet weet of nu een patat of een stuk kip is dat je in je mond zitten hebt of gewoon veel te pittig gekruid is… Lang leve het lekkere Belgische eten van mosselen en friet!

K