Na drie weken zijn we onderweg naar huis. Het waren drie geweldige weken. Bijna iedereen zegt hetzelfde: “het lijkt een eeuwigheid sinds we in Armidale aankwamen.” En in zekere zin is het dat ook. Elke dag heeft op zijn minst dubbel geteld. Elke ervaring was even onvergetelijk als de vorige.
Er zijn er niet veel die kunnen zeggen dat ze zich hard verveeld hebben integendeel, de meesten zijn supermoe. Ook Katrien en ik zijn na drie weken zeer moe. Maar het was de moeite waard. Er is niets waar ik spijt van heb. Ik heb alles even graag gedaan. Met spijt in het hart is dus iedereen vertrokken op Sydney airport.
Een van de hoogtepunten van de WJD is voor mij de afsluitingsmis geweest. Iedereen die vooraan gestaan heeft, weet hoe geweldig het was.
Onze vlucht tussen Sydney en Kuala Lumpur is niet geheel vlekkeloos gelopen. We waren nog maar aan het opstijgen en er begon, hooguit twee rijen voor mij, een alarm te piepen. Dat heeft, met een tussenstop van ongeveer 15 minuten, het hele opstijgen lang geduurd. (1 uur) Daarna hebben we er geen last meer van gehad tot de landing. Waarschijnlijk stijgt dit vliegtuig niet meer op, want onze slot is ook veranderd.
De stewards en stewardessen deden ons geklaag eerst van de hand alsof we ons druk maakten om niets. Uiteindelijk zijn op een gegeven moment de eerste steward en de eerste stewardes komen kijken, ongewoon want normaal bedienen zij alleen eerste en bussines class.
Jeroen
Recente reacties