Zoals ik in een ander bericht al had gezegd, krijgen we van onze parochie de kans om ons verhaal via het parochieblad aan onze medeparochianen te vertellen! En natuurlijk krijgen de bloglezers altijd de primeur!

Dit is het verhaal dat volgende week zal verschijnen:

Na 3 jaar intens plannen en voorbereiden op de 23ste Wereldjongerendagen, kwam begin juli het uiteindelijke vertrek plots heel kortbij. Zoveel gedaan, zoveel over gesproken, zo hard mee bezig geweest en plots was het vertrek daar. We gingen vertrekken voor wat waarschijnlijk de reis van ons leven zou zijn.

 

De ochtend van 4 juli begon al heel vroeg. We werden immers stipt om 5.30 in Antwerpen verwacht want de bus zou van daar uit vertrekken naar Schiphol, Amsterdam, waar we dan ons vliegtuig zouden halen. Keurig als we waren, waren we proper om 5.15 ter plaatse maar tot grote verbazing van iedereen stond er geen bus op ons te wachten. We hebben daar nog even gewacht, maar een vliegtuig wacht niet op u, dus sprongen we allemaal terug in de auto bij onze ouders en reden we dan maar zelf naar Schiphol, waar we veilig en goed aankwamen en de vlucht nog mooi op tijd haalden.

 

De vliegreis naar Sydney is een van de langste die je waarschijnlijk ooit kan ondernemen. Sydney is dan voor ons ook letterlijk de andere kant van de wereld en ongeveer het verste dat je van thuis kan weg zijn. Na 12 uur in het vliegtuig moesten we er voor een paar uur uit in Kuala Lumpur, een vliegtuig kan de overtocht niet in 1 keer maken… Daar hadden we dan een andere vlucht die ons naar Sydney zelf zou brengen. Onderweg amuseerden we ons met tv kijken, spelletjes spelen, slapen en eten. We hadden echt alle luxe aan boord en kwamen niks te kort.

 

Het was alweer donker toen we arriveerden in Sydney en dus was de eerste indruk van Sydney die van ‘by night’. Terwijl we landden op Sydney International konden we het niet geloven dat we gewoon in Australië waren aangekomen en dat het allemaal begonnen was. Met z’n allen raakten we vlotjes door de paspoortcontrole en douane en konden we dus op naar de stad. Na nog een hapje te hebben gegeten, kropen we allemaal moe in ons bedje om de volgende dag aan onze busreis naar Armidale te beginnen.

 

Bij het krieken van de dag waren we allemaal weer present en na een ontbijt, met echte Belgische chocolade, stapten we allemaal vol goede moed de bus op en vertrokken we voor een hele dag met de bus richting het binnenland. De busreis was heel vlot en we maakten allemaal van de gelegenheid gebruik om nog wat bij te slapen en gewoon te raken aan het Australische dagritme.

 

De avond was al gevallen toen we arriveerden in Armidale. Niet alleen was het er donker maar het was er ook nog een pak kouder dan in Sydney zelf, Armidale ligt namelijk in de bergen en Sydney aan de kust. Bij onze aankomst aan het St-Albertscollege werden we opgewacht door de bisschop van Armidale, Luc Matthijs, een uitgeweken Vlaming. Samen met de directeur van het college verwelkomde hij de eerste Vlamingen in het stadje en was hij enorm blij van ons eindelijk te ontmoeten. We waren zeker niet de enigen die uitgekeken hadden naar deze ervaring! Het verblijf ter plaatse was gewoon schitterend, we hadden het niet beter kunnen treffen! Ieder had een eigen kamertje, we hadden een ruime eetzaal met een lekkere keuken bij, een kapel, boven een lokaal vol pc’s met internet en nog een ‘common room’ waar we met iedereen konden zitten voor nog na te praten.

 

Tijdens die eerste 4 dagen daar gingen we vooral op verkenning door het stadje en de campus van de universiteit. De stad was ongeveer even groot als Aarschot en dus was het niet moeilijk om het snel te leren kennen. De campus had een weide waar kangoeroes opzaten en met de regelmaat van de klok liepen we zeker eens tot daar. Daarnaast werd er zeker ook aan het inhoudelijke gedacht. We hadden elke dag wel een inhoudelijk moment en daarnaast de vaste momenten van ochtendwijding en avondwake, die we zelf in elkaar mochten steken.

 

De hoofdbezigheid was eigenlijk de andere groepen verwelkomen. Gespreid over de 4 dagen, kwam er wel elke dag een nieuwe groep aan en dus bedachten we verschillende dingen om hen zo vrolijk mogelijk te onthalen. De eerste avond hingen er dus overal ballonnen en vlaggen aan de kant van de parking en het gebouw om iedereen direct thuis te doen voelen. Opzet was zeker geslaagd!

 

Na 4 dagen was de tijd in Armidale al voorbij. De ochtend nadat de laatste groep was aangekomen, werden we allemaal verwacht in de kathedraal voor de grote startviering. De kathedraal zat eivol, met vooral pelgrims dan. De eucharistie stond helemaal in het teken van de jonge pelgrims die van ver over zee waren gekomen om daar aan de wereld te laten zien dat ze nog gelovig zijn. Op het einde van de viering werd er ons dan ook gevraagd om plechtige beloften af te leggen en kregen we de zegen van de bisschop.

 

 

Na de viering werden we nog op een enorme receptie verwacht met alle belangrijke personen uit het bisdom en district. Na een reeks van speeches werden we verwend met een hele reeks van hapjes en kregen we allemaal nog leuke cadeautjes voor we vertrokken.

 

Jeroen en ik waren ingedeeld bij de groep die naar de stad Tamworth zou trekken, zo’n 3 uur rijden van Armidale, waar we bij gastgezinnen verbleven.

 

Ik heb ook bericht gehad van Kerk + Leven, daar zal het verhaal ofwel op 10 september ofwel op 18 september verschijnen! Hou het dus in de gaten als je niks wil missen!

K