Het is hier ook een hele tijd stil geweest door verschillende redenen. Maar ondertussen hebben wij helemaal niet stil gezeten… Onze reeks voor het parochieblad werd volledig gepubliceerd ondertussen, tijd dus voor alles hier ook online te zetten!

Hier komt week 2:

De tocht naar Tamworth duurde een paar uur, maar in Australië was het gewoon de volgende stad. Het was al een zeer uitputtende dag geweest en dus vielen we allemaal als een blok in slaap op de bus en werden we een halfuurtje voor aankomst wakker. Op een parking net buiten de stad hadden zich een hele hoop mensen verzameld. Het was best wel spannend want wie zou onze gastmoeder zijn? Jeroen en ik zaten niet samen in het gastgezin, dus waren we dubbel nieuwsgierig hoe we beiden zouden vallen.

 

Ik zat samen met Marie in een gezin maar bij vertrek uit Armidale bleek dat wij last minute nog veranderd waren, maar een reden wisten we niet. Uiteindelijk werden we afgeroepen en bleken we samen met Inge en Pieter uit Lubbeek samen bij Sarah en John te zitten. We gingen onmiddellijk mee naar huis en waren heel benieuwd waar ze woonden. We reden zeker een kwartier en toen we een laan opdraaide maakte Marie nog een opmerking dat het wel heel erg chique huizen waren en vooral dat ene daar op het einde… Uiteindelijk bleek dat het huis te zijn van ons gezin. We hadden een heel gezellige avond van kennismaking met John, Sarah en hun dochter Rebecca. Na het uitwisselen van de geschenkjes ging het voor iedereen bedwaarts, het was een lange dag geweest en de dag er op zou vroeg beginnen.

 

 

De eerste echte dag bij de gastgezinnen hadden we een programma af te werken. We gingen eerst met de bus naar een site van de Aboriginals om te kijken naar rotstekeningen en te genieten van het schitterende uitzicht en de mooie natuur. In de namiddag zagen we hoe belangrijk de wolproductie in de streek is met een bezoek aan een schapenbedrijf en daarna aan de ‘Woolen Mill’ om het volledige productieproces te kunnen zien. Om af te sluiten kregen we nog wat geschiedenis mee door te gaan kijken in een goudmijn, de reden waarom de helft van de steden er 100 jaar geleden gebouwd werd. ’s Avonds werden we verwacht op een grote receptie aangeboden door de burgemeester van de stad en waar natuurlijk de pers weer aanwezig was.

 

Onze tweede dag was vrij in te vullen en dus trokken we de stad in met Sarah. We zagen heel veel toffe plekjes en kwamen vooral veel pelgrims op straat tegen. In de namiddag gingen we kijken naar een rugbymatch, typisch Australisch, alleen snap ik de regels nog steeds niet. We supporterden hevig voor de plaatselijke ploeg en gingen achteraf trots met hen op de foto. Ik denk dat ze nog altijd niet weten wat hen toen overkwam toen we met een hele reeks meisjes het veld bestormden… ’s Avonds hadden de mensen van de organisatie een ‘country line dancing evening’ gepland. Tamworth is het Werchter van de Country Music blijkbaar en dat wilden ze ons met plezier tonen. Na een lekkere maaltijd met kangoeroevlees schudden we de beentjes los en lieten we hen ook kennis maken met onze volksdansen en natuurlijk ’t Smidje van Laïs!

 

Onze laatste dag bij het gastgezin was een zondag. We wilden dolgraag koala’s zien en dus stelde Sarah voor om haar moeder een stad verder te gaan bezoeken. Een stad verder is dus minstens een uur rijden. In dat stadje, Gunnedah, is er een wildlife park waar we tussen de koala’s konden gaan staan en hen aaien. Na het snelle bezoek waren we voor lunch bij haar moeder te gast en zij bood ons een typische zondagse lunch aan van geroosterd lam met gebakken pompoen, boontjes en aardappelen. ’s Avonds hadden we nog een afsluitende viering in de katholieke kerk daar en omdat we niet zomaar wilden vertrekken, gingen we nog met een hele hoop pelgrims en gastgezinnen op café om onze laatste avond te vieren.

 

 

Met enige pijn in het hart namen we maandagochtend afscheid van iedereen en stapten we op de bus naar Sydney. We waren klaar voor een reis van 6 uur en een avontuur van een hele week!

 

K