Na de toffe dagen in Tamworth, trokken we richting Sydney voor de eigenlijke Wereldjongerendagen. Na een busrit, die ongeveer heel onze dag innam, kwamen we aan in de parochie van Carlton, onze gastparochie. De mensen van de parochieploeg stonden ons samen met de pastoor op te wachten en waren heel benieuwd naar die mensen uit West-Europa. In het zaaltje achter de kerk hadden ze voor ons een buffet opgezet met eten dat door de gastgezinnen zelf was meegebracht. Na zo’n lange dag op de bus, was zoiets wel welgekomen. Geleidelijk aan kwamen ook de gastgezinnen aan en keken we uit naar wie onze gastouders zouden zijn. Ik zou deze keer met onze Jeroen, mijn broer, in het zelfde gezin liggen. Daar is dan op het laatste moment Alex nog bijgekomen en dus waren we met 3 om elke keer samen naar de kerk te gaan.

 

De familie Prego, onze gastfamilie, woonde wel een eindje van de kerk af en dus zou het elke morgen wel een serieuze wandeling worden, maar we werden er heel gastvrij onthaald. Heel typisch dachten deze mensen dat Jeroen en ik een getrouwd koppel waren omdat we dezelfde familienaam dragen, maar al snel werd dus duidelijk dat we broer en zus zijn.

De eerste dag was er nog niet zoveel te doen, een zangrepetitie in de kerk, een kennismaking met de parochie en dan op naar de stad voor de eerste dag van de Wereldjongerendagen. In de stad heerste een gezellig sfeertje met veel muziek en straten die ingenomen waren die uitgelaten pelgrims. Heel de tijd kon je overal muziek, gezang, ‘hello’s’ horen en heel veel gejuig, Hyde Park was nu Pilgrim Park. Een lunch vinden was ook nog niet evident en dus trokken we verder naar Barangaroo waar de openingsviering zou plaatsvinden. Op onze tocht naar Barangaroo stopten we in de haven even en ondertussen stonden we heel de tijd te zwaaien naar de mensen die voorbij kwamen. De openingsviering zelf was een combinatie van het jeugdig enthousiasme dat er bij elkaar gekomen was en de ingetogenheid van het geloof. Als het volledig stil wordt onder 200 000 mensen krijg je kippenvel.

 

De volgende dag hadden we onze eerste catechese van Mgr. Hoogmartens van Hasselt. Om het nog aangenaam te houden was er een panelgesprek aan verbonden en vertelden we uit onze eigen ervaringen achteraf waar we de Geest in ons dagelijks leven ontmoeten. In de namiddag trokken we naar Bondi Beach voor het festival daar maar ook voor een duik te nemen in de oceaan, en dat in de winter… ’s Avonds zakten we na ons avondeten af naar de kerk waar de Taizévieringen gehouden werden. Daar hadden we primeur om frère Alois te zien en lieten we enthousiast horen dat België ook van de partij was en we hen graag op het einde van het jaar zouden terug zien in Brussel voor de Taizé-ontmoetingsdagen.

 

 

De 3^de dag van de Wereldjongerendagen begon met een catechese van Mgr. Van Looy van Gent over de vruchten van de Geest en hoe God verborgen is in ons leven. Na het uitwisselingsmoment hadden we onze dagelijkse eucharistieviering. Daarna trokken we heel snel de stad in voor de aankomst van de paus. De ambassadeur van België kwam ons bezoeken maar kwam toen een beetje ongelukkig. Onze lunch hadden we in grote dozen meegenomen en we zochten ons een plaatsje in de schaduw van de wereldberoemde Opera House. Daar hadden we een zicht op de toer van de paus met het jacht over het water, een scherm recht voor ons dat toonde waar de paus ging en natuurlijk reed de paus daarna met zijn pausmobiel voor ons door en hadden we dus vele foto’s van de Heilige Vader. Zijn eerste homilie, direct een halfuur, was een directe homilie waarin hij ons op riep om ten allen tijd kritisch te zijn en blijven tegenover alles in ons leven en ons vragen te stellen bij elke verandering.Hij prees ook de Europese pelgrims, voor hen was het zowat de langste reis, dat ze de verre reis hadden ondernomen om daar in Sydney erbij te kunnen zijn.

 

 

De 4^de dag en tevens laatste dag voor de pelgrimage naar Randwick, hadden we catechese van Mgr. Matthys, de bisschop van Armidale. Hij sprak over het ontvangen van de Geest en het getuigen van die Kracht. Blijkbaar hadden we het al goed gedaan want in Armidale waren de mensen laaiend enthousiast over ons en waren er al veel reacties geweest op onze aanwezigheid in de stad. De meesten vroegen blijkbaar wanneer we allemaal zouden terugkomen, want nu was er een gezellige sfeer in de straten en overal.

Na de eucharistie was het tijd voor bedankingen en om afscheid te nemen van onze parochie, we zouden ’s anderendaags vertrekken naar Randwick voor de slotviering. Ook daar vroegen de mensen of we toch niet bleven omdat het zo een fijne sfeer was en deelden ze zelfs nog alle overschotten uit zodat we met 25 zakken chips de stad tegemoet trokken. In de stad was het de kruisweg, maar niet zoals het traditioneel hoort, bleven de pelgrims op 1 plaats zitten en aanschouwden vandaar de kruisweg die voorbij hen kwam en verder de rest op de schermen. De sfeer kan ik hier in enkele woorden niet beschrijven maar op het moment van de kruisiging en als Christus sterft aan het kruis, rolden er toch enkele tranen over mijn wangen, zo echt voelde het hele gebeuren aan. De hele sfeer maar ook de stilte die onder de pelgrims valt, en als Christus van het kruis gehaald wordt de tranen van Maria, het voelde allemaal zo echt aan. Ik denk dat we echt konden voelen hoe het 2000 jaar geleden moet aangevoeld hebben.

 

 

We trokken die laatste avond snel naar onze gezinnen terug want de dag erna zou het vroeg opstaan worden voor onze pelgrimage naar Randwick Racecourse, of toen tijdelijk the Southern Precinct, waar de avondwake en slotviering zou plaatsvinden.

 

K