De ochtend van die laatste zaterdag begon voor ons allen heel vroeg. We hadden immers afgesproken om 8u aan het station om daar de trein te nemen naar Sydney North. Maar we waren helemaal uit het oog verloren dat het zaterdag was en dat de treinen een andere uurregeling hadden. Bijgevolg was het wat gokken op welke trein de anderen uit de school zouden zitten, maar eigenlijk was date en overbodige vrees omdat ze luid van hen lieten horen toen ze het station binnen reden.

 

We hadden een immense massa mensen verwacht die de tocht te voet over de Harbour Bridge zouden maken. De Harbour Bridge is de meest beroemde brug van Sydney, die je altijd op de achtergrond van het Opera House ziet, en een van de meest belangrijke verkeersaders van de stad. Voor de gelegenheid was die helemaal afgesloten en in plaats van auto’s gingen er pelgrims te voet over. Het was toch een raar gevoel om over die autoweg van 6 baanvakken te wandelen en enkel pelgrims te zien. De brug zelf was ook een beetje speciaal. Boven op de brug stonden media en politiemensen om alles in het oog te houden, maar pelgrims zijn heel brave mensen, en dus amuseerden ze zichzelf met op pelgrims te roepen en te raden van waar ze kwamen.

De sfeer onderweg naar Randwick Racecourse, de paardenrenbaan waar we zouden gaan slapen, was heel speciaal. Iedereen onderweg was aan het lachen of zingen of muziek aan het maken. Een hele reeks ontmoetingen die we onderweg beleefden met mensen vanuit de hele wereld. Langs het parcours kon je sporadisch betogingen zien en horen van demonstranten die tegen de paus en de Kerk zijn. Veel aandacht hebben wij als Belgen daar niet aan geschonken maar de Italianen en Fransen liepen op het groepje af, zette zich over de gehele breedte en begonnen luid ‘Benedetto’ te scanderen. Al snel gingen andere pelgrims hen helpen en na een tijdje kon je alleen nog ‘Benedetto’ horen en niets meer van de betoging. De politie hield alles in de gaten, maar zoals ik al zei, pelgrims zijn brave mensen die geen geweld gebruiken.

 

 

Na 10km pelgrimage kwamen we aan in Randwick Racecourse. Eerst nog een eetstand passeren voor eten te krijgen voor de volgende dagen en dan op naar een plaatsje op dat immense veld. Overal was alles in vakken ingedeeld en ook daartussenin stonden overal sanitair en eetkraampjes, net als aan de rand van het domein. De paardenrenbaan was enkele dagen ervoor gezegend door de kardinaal en was nu het domein van ‘The Southern Precinct’.

We installeerden ons vlotje in het vak van ‘der Vlamingen’ of ‘Klein Vlaanderen’ onder ons genoemd, te herkennen aan de vele Belgische en Vlaamse vlaggen die er hingen. Vanaf dat moment konden we eigenlijk enkel maar wachten op de avondwake en de paus. We hielden ons bezig met kaartspelen, het domein verkennen, ervaringen delen, tot het donker werd. Toen kropen we allen dicht bij elkaar zodat we het goed warm zouden hebben en staken de kaarsen aan voor de avondwake. Op het themalied staken we onze kaarsen de lucht in en zwaaiden er mee van links naar rechts, we luisterden naar de preek van de paus over jong zijn en beluisterden getuigenissen vanuit de hele wereld. Het was winter in Australië en dus was het er snel donker en ook koud. Maar door zo bij elkaar te zitten hadden we het allemaal goed warm en met die warmte kropen we een paar uur later in onze slaapzak in de open lucht. En met ons waren er 300 000 anderen die het deden, een minigrootstad die ging slapen.

 

 

’s Ochtends werd ik wakker van een dauwdruppel die van mijn neus liep en zag dat het 7u was. Ik was bij de eerste van het vak wakker en genoot dus van de ontwakende ministad vroeg in de ochtend. Na een sanitaire stop en het ontbijt was het ochtendgebed opgedragen door de kardinalen. Na het ochtend gebed haasten we ons zo snel we konden om alles in te pakken, niet dat we veel bij hadden, maar toch. Met ons clubje van 20 met wie we al een hele week hadden opgetrokken, gingen we op tocht om naar voren te gaan, zo kort mogelijk bij het altaar. Het lukte ons en we hadden een plaatsje net achter het blok van de priesters en met een heel goed zicht op het altaar. De aankomst van de paus verliep erg vlot en in geen tijd stond de Heilige Vader boven aan het altaar om voor te gaan in de viering. De viering was een intens beleven, dat kan ik met zekerheid meegeven! De muziek was echt zoals jongeren het zouden brengen en heel de viering was gedragen door de jongeren zelf. In zijn homilie riep de paus ons op om na te denken over het soort leven dat we willen leiden en raadde hij ons af om een oppervlakkig ontworteld bestaan te hebben, dat leidt enkel tot ongelukkige mensen. Geld is niet het enige wat het maakt in deze wereld, maar het is de liefde voor elkaar die het hoogste goed moet zijn.

Na de viering waren er de traditionele toespraken van de paus in verschillende talen en ook de kardinalen van Australië die de paus toespraken. Geregeld moesten de toespraken onderbroken worden door het de enthousiaste pelgrims die ‘Benedetto’ scandeerden, maar dat deerde niemand daar vooraan op het altaar. Het was vooral ook uitkijken naar dat allerlaatste moment waarin de paus zou aankondigen waar we binnen 3 jaar zouden afspreken. Madrid ging al langer de ronde en eigenlijk was het dus geen echte verrassing, maar toch konden we het niet laten om heel luid mee te juichen.

Na de viering was het tijd om terug naar huis te keren. Maar 450 000 mensen die van het domein af moeten, pelgrims en inwoners van Sydney, dat is helemaal geen evidentie. Na onze lunch gingen we ook richting uitgang, maar daar was het vooral geduld oefenen eer je mocht passeren. Eenmaal op de hoofdweg, 8 baanvakken helemaal ingepalmd door pelgrims, ging het al vlotter maar toen bereikte ons het bericht dat je zomaar Central Station niet in kon om ongelukken te vermijden. We hebben dan gevraagd aan de politie om via een andere weg naar een ander station te gaan, en zo vermijden dat we uren moesten wachten. De politie stond het ons toe en een andere politieman was even later zo vriendelijk om voor ons een bus tegen te houden die ons rechtstreeks naar het station bracht.

In de trein besefte we allemaal dat het tijd was voor afscheid. Sommigen onder ons gingen nog 3 weken door, wij zelf gingen nog een week door en voor anderen was het al gedaan. Bij onze overstap kan je dus wel begrijpen dat er heel wat traantjes gevloeid zijn, ook bij mij. 2 weken waren zo snel gegaan, zo intens en zo vol en nu was het plots allemaal voorbij. Gelukkig keken we allemaal al uit naar de Terugkomdag in Antwerpen, waar iedereen mekaar nog es zou kunnen ontmoeten.

Op 31 augustus hadden we dan die dag, en na de viering die live werd uitgezonden op tv, hadden we een grote barbecue met pelgrims en ook ouders en vrienden. Het orgelpunt van onze grote reis, misschien we de reis van ons leven!

 

 

Sta me dan nu nog toe om via dit artikel nog een hele hoop mensen te bedanken! In de eerste plaats zouden Jeroen en ik onze ouders en onze jongste broer Pieter willen bedanken voor alle steun, inzet en ook hun engagement om ons van thuis uit te volgen en te ondersteunen. Het waren voor ons intense weken maar voor hen zeker en vast ook! Daarnaast zouden we heel de parochie Rillaar willen bedanken voor het enthousiast mee volgen via de blog, de tv, dit parochieblad… We zijn aangenaam verrast dat we zovelen hebben kunnen aanspreken met ons verhaal! We bedanken ook al onze medepelgrims in Sydney om samen met ons op pad te trekken en er een onvergetelijk avontuur van te maken! Ook Pater Jan en Maria voor ons al die weken lang een plaatsje in het parochieblad te geven zodat jullie konden volgen! En moesten we iemand vergeten zijn, ook aan die mensen een grote dankjewel!

 

K