Wat nu?

Hoi beste lezers!

We zijn ondertussen al enige maanden naar de Wereldjongerendagen en het intussen weer een hele tijd geleden dat er ook op deze blog nog es iets verscheen. Ik weet namelijk niet meer wat ik er mee moet aanvangen… Ik had beloofd in Sydney om een soort van lezingenreeks op te zetten als we terug zouden zijn, maar door de tweede zit en nog andere dingen, ontbreekt het vandaag me aan moed om me daar eens achter te zetten en op een systematische manier te gaan getuigen. Getuigen gebeurt vandaag op een andere manier, nl. door aan iedereen die het wil horen te vertellen over onze ervaring daar en mijn fotoboek te pas en te onpas mee te sleuren en het trots te laten zien aan iedereen. Natuurlijk heb ik al een deel van taak vervuld door het parochieblad een paar weken lang te vullen en met veel blijdschap te ontdekken dat ook nog es half Rillaar dat ook effectief gelezen heeft. Maar hoe moet ik nu verder…?

Persoonlijk had ik er aan gedacht om alle onze posts op deze blog te bundelen of eventueel te bewerken zodat je een verhaal krijgt van pelgrimage in de 21ste eeuw. Maar dan zou het verder moeten gaan dan een louter samenzetten van de dingen maar moet het een echt boek worden dat ook in de handel zou moeten komen… Natuurlijk besef ik dat dat een veel te groots plan is en dat het zover wellicht nooit zou komen maar het is het ideaal waar we toch voor strijden, niet? 
Ook een lezingenreeks zie ik wel zitten, maar dan nog wordt het moeilijk. Misschien moet ik nog maar eens achter de veren van mijn oude school zitten of tenminste horen of er al schot is in de zaak. En ik kan natuurlijk ook nog altijd eens proberen om voor de kring11 en 12 eens te spreken, maar eigenlijk vallen zij buiten de leeftijdscategorie die we proberen te bereiken…

Aan iedereen die dit nu leest: wees echt niet bang om me iets te laten weten, wat dan ook! Elk idee kan een aanleiding geven tot een ander idee waarmee ik opnieuw verder kan zodat ik mijn plechtige belofte aan de Wereld verder vorm kan geven! Alvast bedankt allemaal!

K

Parochieblad week 4

De ochtend van die laatste zaterdag begon voor ons allen heel vroeg. We hadden immers afgesproken om 8u aan het station om daar de trein te nemen naar Sydney North. Maar we waren helemaal uit het oog verloren dat het zaterdag was en dat de treinen een andere uurregeling hadden. Bijgevolg was het wat gokken op welke trein de anderen uit de school zouden zitten, maar eigenlijk was date en overbodige vrees omdat ze luid van hen lieten horen toen ze het station binnen reden.

 

We hadden een immense massa mensen verwacht die de tocht te voet over de Harbour Bridge zouden maken. De Harbour Bridge is de meest beroemde brug van Sydney, die je altijd op de achtergrond van het Opera House ziet, en een van de meest belangrijke verkeersaders van de stad. Voor de gelegenheid was die helemaal afgesloten en in plaats van auto’s gingen er pelgrims te voet over. Het was toch een raar gevoel om over die autoweg van 6 baanvakken te wandelen en enkel pelgrims te zien. De brug zelf was ook een beetje speciaal. Boven op de brug stonden media en politiemensen om alles in het oog te houden, maar pelgrims zijn heel brave mensen, en dus amuseerden ze zichzelf met op pelgrims te roepen en te raden van waar ze kwamen.

De sfeer onderweg naar Randwick Racecourse, de paardenrenbaan waar we zouden gaan slapen, was heel speciaal. Iedereen onderweg was aan het lachen of zingen of muziek aan het maken. Een hele reeks ontmoetingen die we onderweg beleefden met mensen vanuit de hele wereld. Langs het parcours kon je sporadisch betogingen zien en horen van demonstranten die tegen de paus en de Kerk zijn. Veel aandacht hebben wij als Belgen daar niet aan geschonken maar de Italianen en Fransen liepen op het groepje af, zette zich over de gehele breedte en begonnen luid ‘Benedetto’ te scanderen. Al snel gingen andere pelgrims hen helpen en na een tijdje kon je alleen nog ‘Benedetto’ horen en niets meer van de betoging. De politie hield alles in de gaten, maar zoals ik al zei, pelgrims zijn brave mensen die geen geweld gebruiken.

 

 

Na 10km pelgrimage kwamen we aan in Randwick Racecourse. Eerst nog een eetstand passeren voor eten te krijgen voor de volgende dagen en dan op naar een plaatsje op dat immense veld. Overal was alles in vakken ingedeeld en ook daartussenin stonden overal sanitair en eetkraampjes, net als aan de rand van het domein. De paardenrenbaan was enkele dagen ervoor gezegend door de kardinaal en was nu het domein van ‘The Southern Precinct’.

We installeerden ons vlotje in het vak van ‘der Vlamingen’ of ‘Klein Vlaanderen’ onder ons genoemd, te herkennen aan de vele Belgische en Vlaamse vlaggen die er hingen. Vanaf dat moment konden we eigenlijk enkel maar wachten op de avondwake en de paus. We hielden ons bezig met kaartspelen, het domein verkennen, ervaringen delen, tot het donker werd. Toen kropen we allen dicht bij elkaar zodat we het goed warm zouden hebben en staken de kaarsen aan voor de avondwake. Op het themalied staken we onze kaarsen de lucht in en zwaaiden er mee van links naar rechts, we luisterden naar de preek van de paus over jong zijn en beluisterden getuigenissen vanuit de hele wereld. Het was winter in Australië en dus was het er snel donker en ook koud. Maar door zo bij elkaar te zitten hadden we het allemaal goed warm en met die warmte kropen we een paar uur later in onze slaapzak in de open lucht. En met ons waren er 300 000 anderen die het deden, een minigrootstad die ging slapen.

 

 

’s Ochtends werd ik wakker van een dauwdruppel die van mijn neus liep en zag dat het 7u was. Ik was bij de eerste van het vak wakker en genoot dus van de ontwakende ministad vroeg in de ochtend. Na een sanitaire stop en het ontbijt was het ochtendgebed opgedragen door de kardinalen. Na het ochtend gebed haasten we ons zo snel we konden om alles in te pakken, niet dat we veel bij hadden, maar toch. Met ons clubje van 20 met wie we al een hele week hadden opgetrokken, gingen we op tocht om naar voren te gaan, zo kort mogelijk bij het altaar. Het lukte ons en we hadden een plaatsje net achter het blok van de priesters en met een heel goed zicht op het altaar. De aankomst van de paus verliep erg vlot en in geen tijd stond de Heilige Vader boven aan het altaar om voor te gaan in de viering. De viering was een intens beleven, dat kan ik met zekerheid meegeven! De muziek was echt zoals jongeren het zouden brengen en heel de viering was gedragen door de jongeren zelf. In zijn homilie riep de paus ons op om na te denken over het soort leven dat we willen leiden en raadde hij ons af om een oppervlakkig ontworteld bestaan te hebben, dat leidt enkel tot ongelukkige mensen. Geld is niet het enige wat het maakt in deze wereld, maar het is de liefde voor elkaar die het hoogste goed moet zijn.

Na de viering waren er de traditionele toespraken van de paus in verschillende talen en ook de kardinalen van Australië die de paus toespraken. Geregeld moesten de toespraken onderbroken worden door het de enthousiaste pelgrims die ‘Benedetto’ scandeerden, maar dat deerde niemand daar vooraan op het altaar. Het was vooral ook uitkijken naar dat allerlaatste moment waarin de paus zou aankondigen waar we binnen 3 jaar zouden afspreken. Madrid ging al langer de ronde en eigenlijk was het dus geen echte verrassing, maar toch konden we het niet laten om heel luid mee te juichen.

Na de viering was het tijd om terug naar huis te keren. Maar 450 000 mensen die van het domein af moeten, pelgrims en inwoners van Sydney, dat is helemaal geen evidentie. Na onze lunch gingen we ook richting uitgang, maar daar was het vooral geduld oefenen eer je mocht passeren. Eenmaal op de hoofdweg, 8 baanvakken helemaal ingepalmd door pelgrims, ging het al vlotter maar toen bereikte ons het bericht dat je zomaar Central Station niet in kon om ongelukken te vermijden. We hebben dan gevraagd aan de politie om via een andere weg naar een ander station te gaan, en zo vermijden dat we uren moesten wachten. De politie stond het ons toe en een andere politieman was even later zo vriendelijk om voor ons een bus tegen te houden die ons rechtstreeks naar het station bracht.

In de trein besefte we allemaal dat het tijd was voor afscheid. Sommigen onder ons gingen nog 3 weken door, wij zelf gingen nog een week door en voor anderen was het al gedaan. Bij onze overstap kan je dus wel begrijpen dat er heel wat traantjes gevloeid zijn, ook bij mij. 2 weken waren zo snel gegaan, zo intens en zo vol en nu was het plots allemaal voorbij. Gelukkig keken we allemaal al uit naar de Terugkomdag in Antwerpen, waar iedereen mekaar nog es zou kunnen ontmoeten.

Op 31 augustus hadden we dan die dag, en na de viering die live werd uitgezonden op tv, hadden we een grote barbecue met pelgrims en ook ouders en vrienden. Het orgelpunt van onze grote reis, misschien we de reis van ons leven!

 

 

Sta me dan nu nog toe om via dit artikel nog een hele hoop mensen te bedanken! In de eerste plaats zouden Jeroen en ik onze ouders en onze jongste broer Pieter willen bedanken voor alle steun, inzet en ook hun engagement om ons van thuis uit te volgen en te ondersteunen. Het waren voor ons intense weken maar voor hen zeker en vast ook! Daarnaast zouden we heel de parochie Rillaar willen bedanken voor het enthousiast mee volgen via de blog, de tv, dit parochieblad… We zijn aangenaam verrast dat we zovelen hebben kunnen aanspreken met ons verhaal! We bedanken ook al onze medepelgrims in Sydney om samen met ons op pad te trekken en er een onvergetelijk avontuur van te maken! Ook Pater Jan en Maria voor ons al die weken lang een plaatsje in het parochieblad te geven zodat jullie konden volgen! En moesten we iemand vergeten zijn, ook aan die mensen een grote dankjewel!

 

K

Parochieblad week 3

Na de toffe dagen in Tamworth, trokken we richting Sydney voor de eigenlijke Wereldjongerendagen. Na een busrit, die ongeveer heel onze dag innam, kwamen we aan in de parochie van Carlton, onze gastparochie. De mensen van de parochieploeg stonden ons samen met de pastoor op te wachten en waren heel benieuwd naar die mensen uit West-Europa. In het zaaltje achter de kerk hadden ze voor ons een buffet opgezet met eten dat door de gastgezinnen zelf was meegebracht. Na zo’n lange dag op de bus, was zoiets wel welgekomen. Geleidelijk aan kwamen ook de gastgezinnen aan en keken we uit naar wie onze gastouders zouden zijn. Ik zou deze keer met onze Jeroen, mijn broer, in het zelfde gezin liggen. Daar is dan op het laatste moment Alex nog bijgekomen en dus waren we met 3 om elke keer samen naar de kerk te gaan.

 

De familie Prego, onze gastfamilie, woonde wel een eindje van de kerk af en dus zou het elke morgen wel een serieuze wandeling worden, maar we werden er heel gastvrij onthaald. Heel typisch dachten deze mensen dat Jeroen en ik een getrouwd koppel waren omdat we dezelfde familienaam dragen, maar al snel werd dus duidelijk dat we broer en zus zijn.

De eerste dag was er nog niet zoveel te doen, een zangrepetitie in de kerk, een kennismaking met de parochie en dan op naar de stad voor de eerste dag van de Wereldjongerendagen. In de stad heerste een gezellig sfeertje met veel muziek en straten die ingenomen waren die uitgelaten pelgrims. Heel de tijd kon je overal muziek, gezang, ‘hello’s’ horen en heel veel gejuig, Hyde Park was nu Pilgrim Park. Een lunch vinden was ook nog niet evident en dus trokken we verder naar Barangaroo waar de openingsviering zou plaatsvinden. Op onze tocht naar Barangaroo stopten we in de haven even en ondertussen stonden we heel de tijd te zwaaien naar de mensen die voorbij kwamen. De openingsviering zelf was een combinatie van het jeugdig enthousiasme dat er bij elkaar gekomen was en de ingetogenheid van het geloof. Als het volledig stil wordt onder 200 000 mensen krijg je kippenvel.

 

De volgende dag hadden we onze eerste catechese van Mgr. Hoogmartens van Hasselt. Om het nog aangenaam te houden was er een panelgesprek aan verbonden en vertelden we uit onze eigen ervaringen achteraf waar we de Geest in ons dagelijks leven ontmoeten. In de namiddag trokken we naar Bondi Beach voor het festival daar maar ook voor een duik te nemen in de oceaan, en dat in de winter… ’s Avonds zakten we na ons avondeten af naar de kerk waar de Taizévieringen gehouden werden. Daar hadden we primeur om frère Alois te zien en lieten we enthousiast horen dat België ook van de partij was en we hen graag op het einde van het jaar zouden terug zien in Brussel voor de Taizé-ontmoetingsdagen.

 

 

De 3^de dag van de Wereldjongerendagen begon met een catechese van Mgr. Van Looy van Gent over de vruchten van de Geest en hoe God verborgen is in ons leven. Na het uitwisselingsmoment hadden we onze dagelijkse eucharistieviering. Daarna trokken we heel snel de stad in voor de aankomst van de paus. De ambassadeur van België kwam ons bezoeken maar kwam toen een beetje ongelukkig. Onze lunch hadden we in grote dozen meegenomen en we zochten ons een plaatsje in de schaduw van de wereldberoemde Opera House. Daar hadden we een zicht op de toer van de paus met het jacht over het water, een scherm recht voor ons dat toonde waar de paus ging en natuurlijk reed de paus daarna met zijn pausmobiel voor ons door en hadden we dus vele foto’s van de Heilige Vader. Zijn eerste homilie, direct een halfuur, was een directe homilie waarin hij ons op riep om ten allen tijd kritisch te zijn en blijven tegenover alles in ons leven en ons vragen te stellen bij elke verandering.Hij prees ook de Europese pelgrims, voor hen was het zowat de langste reis, dat ze de verre reis hadden ondernomen om daar in Sydney erbij te kunnen zijn.

 

 

De 4^de dag en tevens laatste dag voor de pelgrimage naar Randwick, hadden we catechese van Mgr. Matthys, de bisschop van Armidale. Hij sprak over het ontvangen van de Geest en het getuigen van die Kracht. Blijkbaar hadden we het al goed gedaan want in Armidale waren de mensen laaiend enthousiast over ons en waren er al veel reacties geweest op onze aanwezigheid in de stad. De meesten vroegen blijkbaar wanneer we allemaal zouden terugkomen, want nu was er een gezellige sfeer in de straten en overal.

Na de eucharistie was het tijd voor bedankingen en om afscheid te nemen van onze parochie, we zouden ’s anderendaags vertrekken naar Randwick voor de slotviering. Ook daar vroegen de mensen of we toch niet bleven omdat het zo een fijne sfeer was en deelden ze zelfs nog alle overschotten uit zodat we met 25 zakken chips de stad tegemoet trokken. In de stad was het de kruisweg, maar niet zoals het traditioneel hoort, bleven de pelgrims op 1 plaats zitten en aanschouwden vandaar de kruisweg die voorbij hen kwam en verder de rest op de schermen. De sfeer kan ik hier in enkele woorden niet beschrijven maar op het moment van de kruisiging en als Christus sterft aan het kruis, rolden er toch enkele tranen over mijn wangen, zo echt voelde het hele gebeuren aan. De hele sfeer maar ook de stilte die onder de pelgrims valt, en als Christus van het kruis gehaald wordt de tranen van Maria, het voelde allemaal zo echt aan. Ik denk dat we echt konden voelen hoe het 2000 jaar geleden moet aangevoeld hebben.

 

 

We trokken die laatste avond snel naar onze gezinnen terug want de dag erna zou het vroeg opstaan worden voor onze pelgrimage naar Randwick Racecourse, of toen tijdelijk the Southern Precinct, waar de avondwake en slotviering zou plaatsvinden.

 

K

Parochieblad week 2

Het is hier ook een hele tijd stil geweest door verschillende redenen. Maar ondertussen hebben wij helemaal niet stil gezeten… Onze reeks voor het parochieblad werd volledig gepubliceerd ondertussen, tijd dus voor alles hier ook online te zetten!

Hier komt week 2:

De tocht naar Tamworth duurde een paar uur, maar in Australië was het gewoon de volgende stad. Het was al een zeer uitputtende dag geweest en dus vielen we allemaal als een blok in slaap op de bus en werden we een halfuurtje voor aankomst wakker. Op een parking net buiten de stad hadden zich een hele hoop mensen verzameld. Het was best wel spannend want wie zou onze gastmoeder zijn? Jeroen en ik zaten niet samen in het gastgezin, dus waren we dubbel nieuwsgierig hoe we beiden zouden vallen.

 

Ik zat samen met Marie in een gezin maar bij vertrek uit Armidale bleek dat wij last minute nog veranderd waren, maar een reden wisten we niet. Uiteindelijk werden we afgeroepen en bleken we samen met Inge en Pieter uit Lubbeek samen bij Sarah en John te zitten. We gingen onmiddellijk mee naar huis en waren heel benieuwd waar ze woonden. We reden zeker een kwartier en toen we een laan opdraaide maakte Marie nog een opmerking dat het wel heel erg chique huizen waren en vooral dat ene daar op het einde… Uiteindelijk bleek dat het huis te zijn van ons gezin. We hadden een heel gezellige avond van kennismaking met John, Sarah en hun dochter Rebecca. Na het uitwisselen van de geschenkjes ging het voor iedereen bedwaarts, het was een lange dag geweest en de dag er op zou vroeg beginnen.

 

 

De eerste echte dag bij de gastgezinnen hadden we een programma af te werken. We gingen eerst met de bus naar een site van de Aboriginals om te kijken naar rotstekeningen en te genieten van het schitterende uitzicht en de mooie natuur. In de namiddag zagen we hoe belangrijk de wolproductie in de streek is met een bezoek aan een schapenbedrijf en daarna aan de ‘Woolen Mill’ om het volledige productieproces te kunnen zien. Om af te sluiten kregen we nog wat geschiedenis mee door te gaan kijken in een goudmijn, de reden waarom de helft van de steden er 100 jaar geleden gebouwd werd. ’s Avonds werden we verwacht op een grote receptie aangeboden door de burgemeester van de stad en waar natuurlijk de pers weer aanwezig was.

 

Onze tweede dag was vrij in te vullen en dus trokken we de stad in met Sarah. We zagen heel veel toffe plekjes en kwamen vooral veel pelgrims op straat tegen. In de namiddag gingen we kijken naar een rugbymatch, typisch Australisch, alleen snap ik de regels nog steeds niet. We supporterden hevig voor de plaatselijke ploeg en gingen achteraf trots met hen op de foto. Ik denk dat ze nog altijd niet weten wat hen toen overkwam toen we met een hele reeks meisjes het veld bestormden… ’s Avonds hadden de mensen van de organisatie een ‘country line dancing evening’ gepland. Tamworth is het Werchter van de Country Music blijkbaar en dat wilden ze ons met plezier tonen. Na een lekkere maaltijd met kangoeroevlees schudden we de beentjes los en lieten we hen ook kennis maken met onze volksdansen en natuurlijk ’t Smidje van Laïs!

 

Onze laatste dag bij het gastgezin was een zondag. We wilden dolgraag koala’s zien en dus stelde Sarah voor om haar moeder een stad verder te gaan bezoeken. Een stad verder is dus minstens een uur rijden. In dat stadje, Gunnedah, is er een wildlife park waar we tussen de koala’s konden gaan staan en hen aaien. Na het snelle bezoek waren we voor lunch bij haar moeder te gast en zij bood ons een typische zondagse lunch aan van geroosterd lam met gebakken pompoen, boontjes en aardappelen. ’s Avonds hadden we nog een afsluitende viering in de katholieke kerk daar en omdat we niet zomaar wilden vertrekken, gingen we nog met een hele hoop pelgrims en gastgezinnen op café om onze laatste avond te vieren.

 

 

Met enige pijn in het hart namen we maandagochtend afscheid van iedereen en stapten we op de bus naar Sydney. We waren klaar voor een reis van 6 uur en een avontuur van een hele week!

 

K

parochieblad Rillaar week 1

Zoals ik in een ander bericht al had gezegd, krijgen we van onze parochie de kans om ons verhaal via het parochieblad aan onze medeparochianen te vertellen! En natuurlijk krijgen de bloglezers altijd de primeur!

Dit is het verhaal dat volgende week zal verschijnen:

Na 3 jaar intens plannen en voorbereiden op de 23ste Wereldjongerendagen, kwam begin juli het uiteindelijke vertrek plots heel kortbij. Zoveel gedaan, zoveel over gesproken, zo hard mee bezig geweest en plots was het vertrek daar. We gingen vertrekken voor wat waarschijnlijk de reis van ons leven zou zijn.

 

De ochtend van 4 juli begon al heel vroeg. We werden immers stipt om 5.30 in Antwerpen verwacht want de bus zou van daar uit vertrekken naar Schiphol, Amsterdam, waar we dan ons vliegtuig zouden halen. Keurig als we waren, waren we proper om 5.15 ter plaatse maar tot grote verbazing van iedereen stond er geen bus op ons te wachten. We hebben daar nog even gewacht, maar een vliegtuig wacht niet op u, dus sprongen we allemaal terug in de auto bij onze ouders en reden we dan maar zelf naar Schiphol, waar we veilig en goed aankwamen en de vlucht nog mooi op tijd haalden.

 

De vliegreis naar Sydney is een van de langste die je waarschijnlijk ooit kan ondernemen. Sydney is dan voor ons ook letterlijk de andere kant van de wereld en ongeveer het verste dat je van thuis kan weg zijn. Na 12 uur in het vliegtuig moesten we er voor een paar uur uit in Kuala Lumpur, een vliegtuig kan de overtocht niet in 1 keer maken… Daar hadden we dan een andere vlucht die ons naar Sydney zelf zou brengen. Onderweg amuseerden we ons met tv kijken, spelletjes spelen, slapen en eten. We hadden echt alle luxe aan boord en kwamen niks te kort.

 

Het was alweer donker toen we arriveerden in Sydney en dus was de eerste indruk van Sydney die van ‘by night’. Terwijl we landden op Sydney International konden we het niet geloven dat we gewoon in Australië waren aangekomen en dat het allemaal begonnen was. Met z’n allen raakten we vlotjes door de paspoortcontrole en douane en konden we dus op naar de stad. Na nog een hapje te hebben gegeten, kropen we allemaal moe in ons bedje om de volgende dag aan onze busreis naar Armidale te beginnen.

 

Bij het krieken van de dag waren we allemaal weer present en na een ontbijt, met echte Belgische chocolade, stapten we allemaal vol goede moed de bus op en vertrokken we voor een hele dag met de bus richting het binnenland. De busreis was heel vlot en we maakten allemaal van de gelegenheid gebruik om nog wat bij te slapen en gewoon te raken aan het Australische dagritme.

 

De avond was al gevallen toen we arriveerden in Armidale. Niet alleen was het er donker maar het was er ook nog een pak kouder dan in Sydney zelf, Armidale ligt namelijk in de bergen en Sydney aan de kust. Bij onze aankomst aan het St-Albertscollege werden we opgewacht door de bisschop van Armidale, Luc Matthijs, een uitgeweken Vlaming. Samen met de directeur van het college verwelkomde hij de eerste Vlamingen in het stadje en was hij enorm blij van ons eindelijk te ontmoeten. We waren zeker niet de enigen die uitgekeken hadden naar deze ervaring! Het verblijf ter plaatse was gewoon schitterend, we hadden het niet beter kunnen treffen! Ieder had een eigen kamertje, we hadden een ruime eetzaal met een lekkere keuken bij, een kapel, boven een lokaal vol pc’s met internet en nog een ‘common room’ waar we met iedereen konden zitten voor nog na te praten.

 

Tijdens die eerste 4 dagen daar gingen we vooral op verkenning door het stadje en de campus van de universiteit. De stad was ongeveer even groot als Aarschot en dus was het niet moeilijk om het snel te leren kennen. De campus had een weide waar kangoeroes opzaten en met de regelmaat van de klok liepen we zeker eens tot daar. Daarnaast werd er zeker ook aan het inhoudelijke gedacht. We hadden elke dag wel een inhoudelijk moment en daarnaast de vaste momenten van ochtendwijding en avondwake, die we zelf in elkaar mochten steken.

 

De hoofdbezigheid was eigenlijk de andere groepen verwelkomen. Gespreid over de 4 dagen, kwam er wel elke dag een nieuwe groep aan en dus bedachten we verschillende dingen om hen zo vrolijk mogelijk te onthalen. De eerste avond hingen er dus overal ballonnen en vlaggen aan de kant van de parking en het gebouw om iedereen direct thuis te doen voelen. Opzet was zeker geslaagd!

 

Na 4 dagen was de tijd in Armidale al voorbij. De ochtend nadat de laatste groep was aangekomen, werden we allemaal verwacht in de kathedraal voor de grote startviering. De kathedraal zat eivol, met vooral pelgrims dan. De eucharistie stond helemaal in het teken van de jonge pelgrims die van ver over zee waren gekomen om daar aan de wereld te laten zien dat ze nog gelovig zijn. Op het einde van de viering werd er ons dan ook gevraagd om plechtige beloften af te leggen en kregen we de zegen van de bisschop.

 

 

Na de viering werden we nog op een enorme receptie verwacht met alle belangrijke personen uit het bisdom en district. Na een reeks van speeches werden we verwend met een hele reeks van hapjes en kregen we allemaal nog leuke cadeautjes voor we vertrokken.

 

Jeroen en ik waren ingedeeld bij de groep die naar de stad Tamworth zou trekken, zo’n 3 uur rijden van Armidale, waar we bij gastgezinnen verbleven.

 

Ik heb ook bericht gehad van Kerk + Leven, daar zal het verhaal ofwel op 10 september ofwel op 18 september verschijnen! Hou het dus in de gaten als je niks wil missen!

K

Getuigenis in Kerk en Leven

Ik weet niet precies wanneer het gepubliceerd zal worden, weet ik niet precies, maar ik geef jullie alvast de première!

 

- Waarom heb je aan deze WJD deelgenomen? Was dit je eerste deelname aan een editie van de WJD?

 

De Wereldjongerendagen in Sydney waren mijn eerste keer op een Wereldjongerendagen. Ik wilde al mee naar Keulen in 2005 maar had toen een zware tweede zit waardoor ik moest afzeggen. De Wereldjongerendagen zijn voor mij een ontmoeting met alle jonge katholieken van over de hele wereld, die samen komen om de wereld te tonen dat de Kerk niet dood is en dat er nog jongeren zijn die wél gelovig zijn. Ik heb er 3 jaar naar uitgekeken, gepland en gespaard en dus was de ervaring nog eens extra intens!

 

- Welke momenten of onderdelen van deze pelgrimage vond je het boeiendst? Wat heeft de meeste indruk op jou gemaakt?

 

Het is zeer moeilijk om er 1 moment exact uit te halen. Het is 2 weken lang jezelf elke dag 200% geven om niks te missen van het ganse gebeuren. Het is eigenlijk een constant ontmoeten van mensen en dat maakt wel enorm indruk. Mensen van ginder maar ook van elders in de wereld spreken je aan, je wisselt adressen en ervaringen uit, maar ook mensen op straat spreken je aan bij het zien van de rugzakken of de Belgische driekleur, mensen met de auto’s toeteren als we op weg waren naar het station of naar huis en dat dan alle dagen…

De meeste indruk heeft wel de avondwake met al de kaarslichtjes over de hele weide, en de slotviering op Randwick Racecourse gemaakt. Samen met 300 000 andere mensen daar samen slapen en dan de laatste dag met 500 000 andere daar samen ons credo uitspreken en in stilte bidden, het was om kippenvel van te krijgen.

 

- Zijn de WJD enkel catechese en gebed, of bieden ze ook ruimte voor andere activiteiten?

 

Het is de grootste misvatting van de mensen dat wij pelgrims op Wereldjongerendagen alleen maar naar de catechese gaan en bidden. Natuurlijk is er ruimte voor andere activiteiten, ik denk niet dat ik het er anders 2 weken had uitgehouden… Om te beginnen hadden we in Armidale de eerste dagen onze uitstapjes naar de kangoeroes en het stadje, bij de gastgezinnen in Tamworth de uitstapjes naar de Aboriginal Sites maar ook samen op café gaan de laatste avond of een initiatie country line dancing krijgen. In Sydney was er in de voormiddag altijd catechese en in de namiddag jongerenfestival met een hele hoop van activiteiten waar we dan ons programma uit samenstelden. Op Randwick was er bij aankomst al jongerenfestival en ook ’s avonds na de avondwake waren er nog optredens.

Niet het bidden maar het ontmoeten en samen delen van ervaringen met mensen van over de hele wereld staan centraal!

 

- Hoe viel het verblijf ter plekke mee?

 

De eerste dagen in Armidale verbleven we in een ‘college’ van de universiteit en hadden we daar alle luxe, met eigen kamers, computerlokaal met internet, een keuken die voor ons lekker eten maakten… De mensen van het college waren heel vriendelijk en gastvrij, we konden er precies niks verkeerd doen. Daarna werden we in gastgezinnen ingedeeld in Tamworth en daar hadden we een heel toffe ‘madame’ die heel goed voor ons zorgde. Maar ook haar man en dochter waren heel lief en behulpzaam voor ons. Het was een heel chic huis en we hadden er eigenlijk nog meer luxe dan in het college in Armidale. In Sydney was ik samen met mijn broer opnieuw ingedeeld in een gastgezin. De luxe was wel wat minder dan in Tamworth maar het gezin was heel hartelijk en we kwamen absoluut niets te kort!

 

- Heb je deelnemers uit andere landen ontmoet?

 

Ik denk dat het een understatement is dat we deelnemers uit andere landen uitmoet hebben, er gebeurt namelijk niks anders! Jongeren daar op pelgrimage zijn heel spontaan en een gesprek is zo aangeknoopt en op gang. We hebben zo mensen uit Italië, natuurlijk, Duitsland, Frankrijk, Peru, Libanon, Verenigde Staten, de Filipijnen, Taiwan… kunnen ontmoeten. Misschien wat oneerbiedig maar we konden ook verbroederen met onze landgenoten uit het zuiden, de Franstaligen. Ook dat waren heel diepe ontmoetingen, want daar aan de andere kant van de wereld tussen al die mensen, voel je je toch maar klein als Belg.

 

- Zou je opnieuw deelnemen aan de volgende WJD, in Madrid?

 

Ik zie jullie graag allemaal terug in 2011 in Madrid! Count me in!

K

Ik getuig!

Naar Australië gaan was maar een deel van de missie. Samen het geloof belijden en uiten tegenover de rest van de wereld. Zoals iedereen hier de voorbije weken heeft kunnen lezen, was het een zeer intense ervaring, waar ik nog steeds van bekom. Het gevoel en de energie dat ik down under heb opgedaan, niet te beschrijven. Het liefst van al zou ik nog steeds boven op een dak gaan staan en het uitschreeuwen.

Boven op een dak staan, is misschien wat gevaarlijk, maar ik krijg nu al via een aantal andere kanalen de mogelijkheid om het in ieder geval uit te schreeuwen. In eerste instantie is er onze eigen parochie hier in Rillaar die me toestaat om aan de medeparochianen het te vertellen. We krijgen 4 weken lang de frontpagina van ons parochieblad waar er in 4keer onze reiservaring op mag komen met nog leuke foto’s erbij. Misschien lijkt dit nog niet veel voor de meesten onder ons, maar ik heb gemerkt sinds onze terugkomst hoeveel mensen, en soms heel onverwacht, het parochieblad over ons gevolgd hebben. In september krijgen ze dus de gelegenheid om alles eens te lezen.

Daarnaast, zou ik hier op de parochie ook nog een dagje cathechese geven, onder de vorm van het reisverhaal en de ervaringen van ginder natuurlijk. Ik moet het nog gaan bespreken maar er is in ieder geval ruimte voor. Voor de kring 11-ers moet het zeker lukken en voor de voorbereiding op de plechtige communie moet het er ook wel tussen kunnen. Het zou prachtig zijn, dan geef ik pas echt mijn ervaring door en getuig ik echt pas ten volle als jonge christen.

Het is nog niet gedaan en het gaat ook iets verder dan enkel onze parochie nu. Kerk en Leven van het vicariaat Vlaams-Brabant heeft gevraagd of ik voor Kerk en Leven ook een stukje wil schrijven. Op die manier kan iedereen in ons vicariaat onze ervaring te weten komen. Het leuke is dat de andere pelgrim die gaat schrijven, bij mij in het gastgezin gezeten heeft en we elkaar dus kennen. Het gaat een stukje van ongeveer een A4-tje worden en er komen ook een paar leuke foto’s bij.

Voor mij hoeft het getuigen hier helemaal nog niet te stoppen. Mensen die hier dit komen lezen en graag zouden willen dat Jeroen en ik een stukje schrijven voor hun blad of eens een presentatie komen doen, mag ook voor de catecheses zijn, mogen ons dit altijd laten weten via deze blog.

K