We vertrekken!

Het is nu 3:30 op mijn klok van de PC en dat wil dus zeggen dat het wel allemaal heel kortbij is gekomen. We vertrekken over minder dan een uur met de auto naar Antwerpen waar we op de bus zullen stappen naar de luchthaven. 3 jaar voorbereiding komen nu onwezenlijk kortbij. Jeroen en ik hebben vannacht niet geslapen omdat we alle twee zo vol zijn van de spanning van het vertrek. Ondertussen hebben we alles in onze bagage nog eens gecheckt, de weegschaal erbij (en ja, we zitten onder de 20kg ieder), zijn we gedouchet en hebben we onze reiskleren aangetrokken.

Nu is het enkel nog onze ouders wakker maken om te vragen of ze zich ook willen klaar maken voor ons vertrek. Uiteindelijk is het vertrek niet alleen voor Jeroen en mij een belangrijk iets maar leven ze hier thuis minstens zo intens mee met ons als wijzelf dat doen. We mogen dus niet vergeten dat het voor hen ook een lange tocht geweest is en dat ze ons nu moeten loslaten.

Ik ga het niet langer trekken, want we moeten nog boterhammen maken voor onze tocht naar de luchthaven. Het is zal ongeveer 12u ’s middags zijn als we de lucht in gaan en we komen om 20.30 ongeveer lokale tijd in Sydney een dag later aan.

Ik zou langs deze weg willen vragen om niet meer te bellen of te sms-en naar onze Belgische gsm-nummers, we gaan die niet meer gebruiken vanaf nu. Ik ga me wel een Australisch nummer aanschaffen maar dat dient enkel om contact te maken met het thuisfront. Alles mag via deze blog en via onze mailadressen verlopen. We gaan voldoende de kans krijgen om dit te checken en echt dringende dingen kunnen via onze ouders geregeld worden.

Next time is het van Down under dat het bericht komt!

K

Laatste voorbereiding

Tussen al het hectische van het inpakken hebben we nog een laatste bijeenkomst gehad voor het vertrek naar Sydney.

We werden allemaal verwacht in de Karmel van Vilvoorde. Gelukkig hebben we vandaag GPS en zijn Jeroen en ik daar vlotjes naartoe gereden. We hadden nog meer geluk want net voor de deur was er parking en moesten we dus helemaal niet ver lopen.

In de kerk van de Karmel hadden we eerst een eucharistie met het bescheiden groepje dat er stond. Eigenlijk is zo’n viering in kleine groep best gezellig en zijn er veel meer mogelijkheden om het persoonlijk te maken. Zo werd de homilie bv vervangen door een deelmoment waarbij we even nadachten over de lezingen en over een paar vragen rond het vertrek naar Sydney. In ons groepje met 6 was het best gezellig en bij wijlen werd er zelfs flink wat afgelachen, de Geest was er zeker al bij.

Na de viering was er nog een moment dat we wat konden babbelen met iedereen, het was toch al zeker sinds de Pelgrim geleden dat we elkaar gezien en gesproken hadden. Maar het lijkt wel alsof we elkaar allemaal al jaren kennen. Gesprekken worden moeiteloos aangeknoopt en geen verschil tussen rang of standing. Prachtig gewoon om te zien.

Op weg terug naar huis hebben we nog 2 mensen afgezet in Leuven omdat ze ook geen vervoer hadden. Dat is natuurlijk ook de kracht van samen op tocht zijn, zelfs bij de voorbereidingen al zien dat iedereen thuis raakt. Het was een moment om eens nader kennis te maken en te zien wie er uit Vlaams-Brabant nu allemaal echt mee ging.

Nu rest er ons alleen nog het verdere inpakken en dan kunnen we vertrekken. Het is de laatste keer dat ik in mijn bed ga slapen voor ik naar Sydney vertrek want morgen doe ik het nachtje nog eens door.

K

Jezus en Maria zullen naar de Hemel klimmen op de Sydney Harbour Bridge – Staties van de kruisweg voor WJD 2008

Jezus en Maria zullen de Harbour Bridge beklimmen in Sydney en zo een panoramisch zicht krijgen op de route van de Staties van de Kruisweg zoals die zal gevolgd worden op 18 juli.

 

De Staties van de Kruisweg is een event van de WJD 2008. De 13 staties zullen gespeeld worden van 15-18u op 6 verschillende locaties. 

Aflio Stuto en Marina Dixon, wie respectievelijk Jezus en Maria zullen spelen, zijn al druk in de weer geweest met het repeteren de laatste maanden met 100 andere castleden.

 

Statie 1: Het Laatste Avondmaal met een speciale verschijning door God de Vader. 

St Mary’s Cathedral

Performance door St Mary’s Cathedral choir

 

Statie 2:  De tuin van Gethsemane waar Christus zich voorbereidt op Zijn dood. 

The Domain

 

Statie 3: Jezus voor de Opperpriester 

The Art Gallery of NSW

 

Statie 4: Jezus voor Pontius Pilatus

Sydney Opera House

 

Statie 5: Jezus wordt geslagen en gekroond

Sydney Opera House Forecourt

 

Statie 6: Jezus draagt Zijn Kruis 

Sydney Opera House Forecourt

 

Statie 7: Jezus wordt geholpen door Simon van Cyrene

Aan boord van een drijvend ponton

Cockle Bay, Darling Harbour

 

Statie 8: Jezus spreekt tegen de vrouwen van Jeruzalem

Barangaroo, Centre Stage

 

Statie 9: Jezus wordt uitgekleed en aan het Kruis genageld

Barangaroo North Stage

 

Statie 10: Jezus en de Goede Dief

Barangaroo North Stage

 

Statie 11: Jezus spreekt tot Maria en Johannes 

Barangaroo North Stage

 

Statie 12: Jezus sterft aan het Kruis

Barangaroo North Stage

 

Statie 13: Het lichaam van Jezus wordt van het Kruis gehaald 

Barangaroo North Stage

 

 

De Staties van de Kruisweg zullen live op televisie worden uitgezonden. Het zal een gelijkaardige productie zijn aan die van op de WJD in Toronto, welke meer dan een miljard kijkers trok. 

De muziek van het stuk werd speciaal gecomponeerd voor de gelegenheid maar zal ook stukken bevatten van Mozart en andere beroemde artiesten.

 

K

 

Geloof dan is het wonder waar!

Geloof dan is het wonder waar! Niks mooier om mee te delen aan iedereen! Wie gelooft, ziet het wonder waar worden. Dit filmpje uit de tekenfilm ‘De prins van Egypte’ verwoordt perfect wat geloven is. Het is blijven hopen, samen elkaar helpen, want zo wordt het wonder waar.

Nooit opgeven is de boodschap! Ik neem het mee als een les doorheen het leven, nooit opgeven. Soms lijkt het alsof het allemaal tegen zit, door een dal gaan. Maar er is altijd iemand die langs de kant van de weg klaar staat om even bij uit te rusten en dan weer verder op pad te gaan. Samen sterk!

In Sydney zullen we allemaal tonen dat als we blijven geloven, het wonder waar wordt. Het vuur in ons zal niet gedoofd worden, integendeel, we gaan voor een Nieuw Pinksteren!

Geniet van het filmpje!

 

 

Lyrics:

 

Vele nachten lang,

Klonk ons gebed in stilte door

Zongen wij een hoopvol lied

Zo vurig als de zon

 

Nu zijn we niet meer bang

Al volgt ons volk een moeizaam spoor

T’volk verzet de bergen

voor het eerst dat het dat kon

 

Ooit wordt het wonder waar

Voor wie geloofd

Ons hoopvol vuur wordt nooit gedoofd

Verwacht dat wonder maar

Hef trots het hoofd

Geloof, dan is het wonder daar

Voor waar voor wie geloofd

 

Angst had ons verlamd

Want ons gebed leek onverhoord

Ook pas als een vogel die vervaagde in de mist

Nu is een vuur ontvlamt

En moedig hoopvol stap ik voort

Spreek ik woorden

waarvan ik niet wist dat ik ze wist

 

Ooit wordt het wonder waar

Voor wie geloofd

Ons hoopvol vuur wordt nooit gedoofd

Verwacht dat wonder maar

Hef trots het hoofd

Geloof, dan is het wonder waar

Voor waar voor wie geloofd (Kindje)

 

Ooit wordt het wonder waar

Voor wie geloofd

Ons hoopvol vuur wordt nooit gedoofd

Verwacht het wonder waar

Hef trots het hoofd

Geloof, dan is het wonder waar

Voor waar voor wie geloofd

Voor waar voor geloofd

 

Kijk, kijk naar jou volk Mozes, ze zijn vrij!

 

 

K 

 

 

 

 

 

Thema’s van de catecheses

Zoals in het reisschema staat aangekondigd, zullen we elke dag in de voormiddag tijdens de Wereldjongerendagen een catechese krijgen van een van de bisschoppen die mee is naar Sydney. De organisatie van de WJD heeft ondertussen laten weten welke de thema’s zijn die behandeld zullen worden. Volgens bisschop Fisher vormt catechese het spirituele hart van de WJD, wanneer jonge mensen met verschillende achtergronden samenkomen om in harmonie te luisteren, overdenken, discussiëren en bidden.

 

Tijdens de 3 voormiddagen zullen we dus van onze bisschoppen, net als op 300 andere plaatsen op dat moment catechese krijgen. Het is van zelfsprekend dat de rode draad doorheen deze catecheses de Heilige Geest is en het vuur dat in ons zit om op pad te gaan in zijn naam.

 

En dat levert dan volgende planning op:

 

Woensdag 16 juli: Geroepen om te leven in de Heilige Geest

Bijbelvers: “Als wij leven door de Geest, laten we ons dan ook gedragen volgens de Geest” (Galaten 5,25)

 

Donderdag 17 juli: De Heilige Geest, hart van de Kerk [of: ziel van de Kerk]

Bijbelvers: “Want wij allen zijn in de kracht van één en dezelfde Geest tot één lichaam gedoopt en allen zijn wij doordrenkt van één Geest” (1Korinthiërs 12,13).

 

Vrijdag 18 juli: De wereld in gezonden: de Heilige Geest, de Zender bij uitstek

Bijbelvers: “Wanneer de Heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen en jullie zullen mijn getuigen zijn” (Handelingen 1,8). Dit vers is tevens het algemene thema van de WJD 2008.

 

Bisschop Fisher roept alle deelnemers op om nu al na te denken over deze catecheses en om ons spiritueel grondig voor te bereiden. Enkel op die manier kunnen we heel veel uit de WJD-ervaring halen volgens hem.

 

De thema’s voor de catechese van de WJD 2008 en de bijbelteksten voor de Eucharistievieringen op die dagen zijn gekozen door de Pauselijke Raad voor de Leken (de PCL), het Vaticaanse orgaan dat supervisie heeft over de voorbereidingen van de WereldJongerenDagen.

Om even door te trekken naar onze persoonlijke situatie, kunnen we wel stellen dat Jeroen en ik er al mee bezig geweest zijn. Heel duidelijk naar buiten toe was dit natuurlijk met de getuigenis op de bedevaart in Scherpenheuvel waar we eigenlijk al getuigden van het vuur dat in ons leeft en de kracht om naar de andere kant van de Wereld te trekken om getuige te zijn. Maar natuurlijk waren er ook de voorbereidingen met de Pelgrim, in Leuven en gewoon al het vertellen tegen iedereen die het horen wil dat we naar de Wereldjongerendagen komen. Niet om te stoefen maar om er direct bij te zeggen dat het gaat over het thema van de missie, het vuur, de kracht en de getuigenis ervan. En ik kan wel zeggen dat mensen daar blijkbaar wel van onder de indruk zijn.

We hebben nog 1 voorbereiding op het programma staan de 2de juli en dan zijn we weg. Het onderweg zijn zelf, gaat ook al een goed bezinningsmoment zijn. Het loutere feit van onderweg zijn en de voldoening krijgen om aan te komen, maakt ook al veel goed, dat is pelgrimage. Het onderweg zijn is net zo belangrijk als het aankomen en het daar zijn. Misschien goed dat daarom de Wereldjongerendagen nu es zo ver weg zijn, dan leren we weer wat onderweg zijn is. Want tegenwoordig ben je op 2u met een vliegtuig al heel ver en met de afschaffing van de grenzen, lijkt alles zo kortbij.

K

Gebedje WJD

Omdat het nog altijd examens zijn en dus niet veel tijd is om hier veel te schrijven, een gebedje dat ik op de site van WYD vond, vertaald naar het Nederlands.

 

 

God onze Vader,
Wij wijden de Wereldjongerendagen in Sydney in 2008 aan U,
Leid en bescherm Paus Benedictus en alle leiders van de Kerk,
Inspireer en leid al degenen die de Wereldjongerendagen leiden en plannen,
Verenig hen en bescherm hen met uw vaderlijke zorg.
Amen.

Heer Jezus Christus,
Voordat dat U opsteeg naar de Vader,
Beloofde U dat U de Heilige Geest zou zenden zodat we uw getuigen kunnen zijn tot aan het einde van de Wereld,
Zegen en vermenigvuldig de inspanningen van alle stafleden en vrijwilligers,
Help ons om ons kruis op te nemen en U te volgen,
onder het heerlijke teken van het Zuidelijke Kruis.
Amen.

Heilige Geest,
Stort Uw gratie uit over dat Grote Zuid Land van de Heilige Geest,
en verzeker ons een Nieuw Pinksteren.
Maak van dit land een echt warm gastland voor de jongeren van de Wereld
Verzeker aan deze jonge mensen die komen, een omzetting naar het leven,
een dieper geloof en liefde voor allen.
Maak het voor hen mogelijk om een nieuwe beschaving van leven, liefde en waarheid te bouwen.
Maak hen werkelijke getuigen van uw kracht en gratie.
Amen.

Onze Lieve Vrouw van het Zuidelijke Kruis, Hulp van de Christenen,
Bid voor ons.

Zalige Mary MacKillop,
Bid voor ons.

Bisschoppelijke brief

Tussendoor heb ik ook nog de brief online gezet die mgr. Van Looy heeft geschreven. Hij is helemaal niet zo lang als die brief van de paus en zelfs iets vlotter te lezen.

Voor de volledigheid heb ik in de bio ook een beschrijving van Jeroen er bij gezet. Foto inclus.

K

De patroonheiligen voor de WJD

Zoals gebruikelijk bij de Wereldjongerendagen, worden er elke keer 10 patroonheiligen gekozen door de organisatoren en goedgekeurd door het Vaticaan. “We hebben patronen gekozen die jongeren kunnen inspireren,” zegt Bisschop Anthony Fisher OP, de coördinator van de WJD. “Dat zijn niet alleen heiligen, maar ook mensen die nog heilig verklaard zullen worden, zaligen en mensen die een speciale invloed hebben gehad op de geschiedenis van Australië en Oceanië. Daarom willen we iedereen aanmoedigen om hun verhalen te lezen! Dan begrijpen we dat gewone mensen buitengewone dingen kunnen doen door de Heilige Geest.”

 

De tien patroonheiligen voor de komende Wereldjongerendagen:

 

1. Maria, Vrouwe van het Zuidelijk Kruis

Maria, de moeder van Jezus en heilige maagd, is de patrones van Australië met de titel: “Hulp der Christenen” en de beschermheilige van het Aartsbisdom Sydney met de kathedraal die naar haar is vernoemd. In Australië noemen zij haar ook wel ‘Vrouwe van het Zuidelijk Kruis’.’’ Dit is een sterrenbeeld met symbolische waarde voor het land.

 

2. Zalige Pier Giorgio Frassati (1901 – 1925)

’’Pier Giorgio is bekend vanwege zijn sociale activiteiten, sportiviteit, humor en vrijgevigheid. Hij werd geboren in een rijk gezin met veel invloed. Hij sloot zich op 17-jarige leeftijd aan bij de St Vincent de Paul Society in 1918. Daar hielp hij de zieken en behoeftigen. Ook sloot hij zich aan bij studentenverenigingen, bood verzet tegen het fascime en richtte een dagelijkse krant op. Hij stierf aan polio toen hij 24 jaar was. ’’Zijn familie was stomverbaasd toen zij duizenden mensen langs de kant van de weg zagen staan tijdens zijn begrafenis.’’

 

3. Zalige Mary MacKillop (1842 – 1909)

Mary MacKillop was een dienares van de arme en onopgeleide jongeren. Ze was de stichter van de Zusters van de St. Joseph. In 1995 werd zij door Paus Johannes Paulus II in Sydney zaligverklaard. ’’Door haar goedheid en vrijgevigheid heeft zij een prachtig voorbeeld gegeven van de ontferming van Jezus voor iedereen die hulp nodig heeft.’’

 

4. Sint Peter Chanel (1803 – 1841)

Peter Chanel was een Franse missionaire priester die uiteindelijk martelaar werd op het eiland van Wallis en Futuna, Oceanië. Toen hij daar aankwam, waren er slechts een paar duizend mensen overgebleven vanwege kannibalisme en oorlog tussen verschillende stammen. De lokale bevolking verheerlijkte de terreur en bracht offers aan kwade geesten.

Het lukte Peter om een deel van de bevolking te bekeren, maar uiteindelijk werd hij gemarteld en gedood door een fatale hoofdwond.

 

5. Zalige Peter To Rot (1912 – 1945)

Peter To Rot was een getrouwde leek, vader van drie kinderen en woonde in Papua New Guinea. ’’Hij was een brilliante catechist met een sterke intuïtie, maar hij stief op slechts 33-jarige leeftijd in een Japans concentratiekamp tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog. Hij werd gemarteld voor zijn geloof en het verdedigen van het Christelijke huwelijk.’’’

 

6. Zalige Moeder Teresa van Calcutta (1910 – 1997)

’’Moeder Teresa is voor velen het vrouwelijk gezicht van de moderne Katholieke Kerk. Haar liefde zette zij om in daden. Zij diende de armste der armen en degenen die in de steek waren gelaten door de maatschappij. In 1950 begon zij de Missionarissen van de Naastenliefde. Deze organisatie heeft de volgende missie: zij wil zich ontfermen over allen die zijn afgewezen door de maatschappij en daardoor lichamelijk en emotioneel lijden ondervinden.’’

 

7. Sint Therese van Lisieux (1873 – 1897)

’’Zij was de jongste leraar van de kerk op 24-jarige leeftijd en een beschermheilige van Australië. Toen zij 15 was, wilde Therese heel graag non worden, maar zij werd geweigerd. Daarom reisde zij naar Rome om het de paus persoonlijk te vragen. Een jaar later kon zij alsnog non worden. Therese zag God als een liefhebbende Vader, die zelfs de kleinste uiting van liefdadigheid waardeerde. Ze had een groot geloof en ze vertrouwde volledig op God.’’

 

8. Sint Maria Goretti (1890 – 1902)

’’Maria Goretti was een 11 jaar oude Italiaanse tiener die weigerde om haar maagdelijkheid te verliezen aan een door lust gedreven kennis van de familie. Hij vermoordde haar op brute wijze, en zij vergaf hem terwijl zij stierf. Geraakt door haar getuigenis, bekeerde hij zich tot het christendom. Hij stond zelfs naast haar moeder toen Maria werd heilig verklaard.’’

 

9. Sint Faustina Kowalska (1905 – 1938 )

’’Faustina was geboren en opgegroeid in Polen en voelde zich al op jonge leeftijd geroepen tot het klooster. Haar ouders wilde niet dat zij op 18-jarige leeftijd ging, maar zij kreeg een visioen. Uiteindelijk werd zij opgenomen bij de Zusters van Genade toen zij 20 jaar oud was. Daar ging zij koken, tuinieren en was zij portier van het klooster. Hoewel haar leven maar heel gewoon was, sprak zij heel vertrouwelijk met Onze Heer. Deze gesprekken beschreef zij in haar dagboek, die na haar dood werd gepubliceerd. Faustina was de eerste die heilig werd verklaard in de 21ste eeuw.’’

 

10. Paus Johannes Paulus II (1920 – 2005)

Paus Johannes Paulus II: dienaar van God en vader van de Wereldjongerendagen. Hij bezocht Australië in 1986 en 1995. Nog steeds vormt hij een geliefde inspiratiebron voor veel jongeren. Hij staat bekend om zijn toewijding aan jonge mensen, zijn verzet tegen communistische onderdrukking en hulp om de wereld te veranderen.

 

 

K

Bron: RK-nieuws

Getuigenis uitgesproken op de bedevaart naar Scherpenheuvel

Goedemorgen allemaal. Ik weet dat het de gewoonte is dat pater André hier de homilie houdt, maar aangezien dit jaar een belangrijk jaar is voor de jongeren in de wereld, was het misschien eens niet slecht om vandaag te vertellen hoe jongeren tegenover bedevaarten staan.

Ik weet ondertussen dat onze parochie al jaren de traditie heeft om op Pinkstermaandag te voet naar Scherpenheuvel te komen. Maar als ik jullie zou vragen waarom jullie allemaal meekomen, dan zouden de meesten uiteindelijk wel antwoorden: om iets bij te leren, over onszelf, over onze medeparochianen, over de wereld… En ik wil jullie daar vandaag alvast bij helpen.

 

Deze bedevaart naar Scherpenheuvel is eigenlijk voor mij en mijn broer Jeroen maar een voorbereiding op de grote pelgrimage die ons deze zomer te wachten staat. Jeroen en ik zullen in juli deelnemen aan de 23ste Wereldjongerendagen in Sydney. Samen met 200 andere Vlamingen en ongeveer 500 000 andere jongeren zullen we daar samen komen om iets bij te leren over onszelf, over de medemens en over de wereld.

 

Het thema van deze wereldjongerendagen is ‘ontvang de kracht’ uit de Handelingen. Het thema is eigenlijk volledig aansluitend bij het Pinksterverhaal en geeft de jongeren de missie om de wereld in te trekken, al is het maar de kleine wereld van de parochie, en te verkondigen wat wij meegemaakt hebben daar down under. Wat Sydney gaat worden, dat kan ik natuurlijk vandaag nog niet zeggen, anders zou het de moeite niet zijn om naar de andere kant van de wereld te gaan.

 

Ook de paus zal aanwezig zijn in Sydney om de jongeren toe te spreken en te steunen in deze missie die we daar zullen meekrijgen. Naar aanleiding daarvan heeft hij een pauselijke brief geschreven naar alle jongeren in de wereld.

In deze brief roept hij alle jongeren op om tijdens deze wereldjongerendagen op zoek te gaan naar de geest van liefde maar ook die van kracht en getuigenis. Hij moedigt ons aan om in die Geest ons geloof te toetsen, te versterken als het verzwakt is, of het opnieuw te ontdekken als het verloren gegaan is. Hij herinnert ons er onmiddellijk aan dat Pasen wel de essentie van ons geloof is maar dat Pinksteren de missie van de Kerk inhoudt en daarom waarschijnlijk net zo belangrijk is al Pasen zelf.

En hoewel de paus zeer goed beseft dat er een grote trend van ontkerkelijking is in West-Europa, is het vandaag ook meer dan ooit nodig om er als kerkgemeenschap te zijn voor de mensen. Mensen zitten al maar meer met diepere inhoudelijke vragen en weten niet meer hoe ze een antwoord moeten vinden op die vragen. Ook en misschien vooral jongeren zitten met deze vragen omdat de evidentie van het katholieke geloof niet meer meegegeven is. Daarom roept de paus ons jongeren op om er te zijn voor de andere mensen, en in het bijzonder voor de andere jongeren. Uiteindelijk zijn jongeren de beste missionarissen voor hun leeftijdsgenoten, want zij kennen de jongerentaal en jongerencultuur nog het beste. Hij geeft ons in zijn brief al een missie mee voor we naar de Wereldjongerendagen komen en wil ons daar in Sydney in ieder geval de kans geven om ons geloof en onze missie verder uit te diepen.

Tot slot roept hij ons in zijn brief op om de wortels van ons geloof te herontdekken. Christen zijn is meer dan enkel geloven in een Christus maar is ook geloven in een gemeenschap van mensen, de kracht van liefde en nog zoveel meer.

 

Op 4 juli is het dan eindelijk zo ver, dan vertrekken we naar Sydney. De reis tot daar duurt op zich al 24u en het zal dus al 5 juli zijn als we aankomen in Sydney. Dan trekken we met alle Vlamingen nog een paar dagen door naar het bisdom Armidale waar Mgr. Matthijs, een uitgeweken Vlaming, ons hartelijk zal ontvangen. Na een paar dagen Armidale keren we terug naar Sydneystad waar we met alle jongeren uit de hele wereld dan verzamelen voor nog een week samen in de stad. De paus zal ons vervoegen op 17 juli en zal op 20 juli ook voorgaan in de slotviering van de Wereldjongerendagen.

Ondertussen hebben we al een blog opgestart waarop we schrijven hoe we naar die Wereldjongerendagen toeleven, hoe we het allemaal al gepland hebben en welke voorbereidingen we gehad hebben, www.wjd2008.wordpress.com en voor zij die nog niet toegetreden zijn tot het internettijdperk, hebben pater Jan en Maria beloofd om regelmatig iets te publiceren in het parochieblad van onze blog. Ook zullen de openingsviering in Armidale, de openingsviering in Sydney en de slotviering in Sydney live gestreamd worden op het internet. We hebben ook een algemene terugkomdag want niet iedereen komt op dezelfde datum terug naar België en die zal doorgaan op 31 augustus in Antwerpen waarbij de eucharistieviering live zal uitgezonden worden op één.

 

Ik wens jullie allemaal nog een heel fijne dag hier in Scherpenheuvel en hopelijk tot binnenkort! Dank u wel.

Op bedevaart naar Scherpenheuvel

Half 6, maandagmorgen. De wekker gaat en ik vervloek mezelf dat ik weer niet op tijd in mijn bed stak en het nu weer zo vroeg is. Ik heb wel geteld 50min om te douchen, haar te wassen, te drogen en klaar te staan om te vertrekken naar de kerk.

6 uur, al gedouchet, toch ff gaan kijken of papa al wakker is. Doe zachtjes de deur open en voor ik iets kan zeggen, komt er al: “ja, ik ben daar.” Op naar beneden, zakje meegenomen met zonnecrème, bril (want lenzen kunnen ambetant doen) en mijn sandalen voor als de andere schoenen te warm zouden zijn ginder. Het is al kwart na 6 als papa eindelijk zich in de keuken laat zien en even later zijn we weg naar de kerk.

Daar aangekomen blijkt de chiro zich al te verzamelen aan de kerk, compleet met de trommels. Plots komen er een hoop herinneringen naar boven van mijn eigen tijd in de chiro en de keren dat ik meegeweest ben met de chiro te voet naar Scherpenheuvel.
Ondertussen komen er al maar mensen aan de kerk. Ik sta er lichtjes van versteld dat er toch nog altijd mensen uit hun bed komen voor mee te voet te komen naar Scherpenheuvel. Veel bekende gezichten, meer dan verwacht want uiteindelijk kom ik de laatste 4 jaar niet zo veel meer in de parochie hier. Even later zie ik voor het eerst ook gezichten uit de fanfare opduiken. Met de instrumenten in aanslag, net als de chiro, klaar om te vertrekken naar Scherpenheuvel.
Even voor half zeven wordt er blijkbaar even gecheckt of we allemaal wel goed wakker zijn. Een camionette met bedevaartsmuziek rijdt het dorp binnen, gevolg door een heel processie van fietsers in gele-fluo vestjes. Enkele mannen van de chiro slagen enthousiast op hun trommels en de fietsers beantwoorden de trommels met het geluid van hun bellen. Prachtig zicht, mensen samen op weg maar ieder op zijn manier naar Scherpenheuvel.

Iets over half 7, nog steeds geen politie te zien die ons naar Scherpenheuvel moet begeleiden, dus nemen pater Jan en Maria maar zelf het initiatief om de processie op gang te trekken. De mannen van de chiro wordt vriendelijk verzocht om op het straat te gaan staan en te vertrekken. Op dat moment beginnen ineens de kerkklokken te luiden. Eigenlijk niet helemaal abnormaal want de klok kondigt ons vertrek aan, maar het was een mooi moment. Heel de parochie, of toch een redelijk deel, stond daar aan de kerk samen klaar en de klokken waren het signaal waar we op gewacht hadden. We waren vertrokken…

De tocht door het dorp verloopt altijd wat vreemd. Het is nog ijzig stil in de straten hoewel er wel al auto’s rijden. Maar toch slapen de meeste mensen nog altijd en is er dus weinig volk dat staat te kijken. Per uitzondering ontdekken we hier en daar wel mensen die toch op zijn en achter de venster even komen kijken naar de voorbijtrekkende processie.
We zijn net het dorp uit, bijna aan meubelen Ponsaerts. De chiro heeft er al genoeg van en stopt met trommelen, de fanfare gaat gewoon verder met spelen. Ik maak van de gelegenheid met wat meer stilte om rond te kijken naar de mensen die ook mee stappen naar Scherpenheuvel. Wat de processie nog mooier maakt, is dat de diversiteit aan mensen zo groot is, jonge ouders met hun jonge kinderen, ouderen moeilijk te been, de chiro, de fanfare, 30-igers, 40-igers en zelfs 50-igers… Ik kan niet genoeg ‘categoriën’ bedenken om iedereen te kunnen vatten die mee was…
We wandelen het grensbord van de de gemeente voorbij ( ik bemerk nog even ons prachtig groen doek van ACW) en hoor dat de chiro weer zin heeft om te trommelen… Er komt weer cadans in de processie, het jong geweld laat zich gaan.
We komen boven aan de Kroon. De chiro stopt weer met spelen, heeft er weer even genoeg van en traditioneel houdt de fanfare het hier ook voor bekeken. Een aparte stilte komt over de processie en ons doel komt steeds korterbij…
We gaan opnieuw bergaf, de laatste want de volgende top is de basiliek. De fanfare begint terug te spelen en ook de chiro laat weer van zich horen. We naderen het kruispunt met de Aldi en daar komt het nut van onze vrienden van de politie zichtbaar naar boven. We steken het kruispunt zonder problemen over, zalig zo bedevaarder zijn.
Steeds meer mensen zijn er nu op de baan hoewel het nog steeds maar kwart voor 8 is. Iedereen houdt even halt om te zien wat er daar met die vlaggen en die trommels op Scherpenheuvel af komt. Boven aan de fontein zit het werk van de politie erop, we zijn vanaf dan in de ‘autoloze’ zone. Andere dorpsgenoten staan ons aan de hoeken van de straat op te wachten om met de processie mee af te dalen naar de Mariahal. Het is een groep die anderhalf uur lang alleen maar bleef aanzwellen, meer en meer mensen sloten zich aan.

In de Mariahal loop ik snel even naar pater Jan en Maria voor een paar praktische afspraken te maken over de homilie. Ik krijg op het hart gedrukt dat ik traag moet praten, ik weet het wel maar toch blijft het moeilijk om een goed ritme te vinden in een hal die ge helemaal niet kent. Pater André begroet me heel vriendelijk en voelt zich zelfs vereerd dat er een pelgrim voor de WJD in Scherpenheuvel over de WJD komt vertellen. Ik kreeg voor het eerst zenuwen voor wat komen moest.

De viering begint en zelfs voor alles nog, met een huldiging aan Rene die blijkbaar al 40 jaar de organisatie van de bedevaart naar Scherpenheuvel op zich neemt. Merci ervoor in ieder geval!
Bij het begin kondigt pater Jan al aan dat de homilie door iemand anders gehouden zal worden en bouwt eigenlijk zo de viering rond WJD verder op. Na het Evangelie is het dan aan mij, ik ben nu plots heel nerveus.

Ik kom op het spreekgestoelte aan en probeer zo enthousiast mogelijk te beginnen praten. Maar de micro stond helemaal niet op de goede hoogte en pater Jan wil me van dienst zijn door even die micro juist te zetten. Ik was even helemaal mijn draad kwijt, shit. Jan fluistert nog zachtjes en snel dat ik nog iets trager moet praten. Het wordt een hele opdracht om een goed ritme te vinden.
Ik merk dat het stil is in de Hal maar ik voel me ambetant dat ik nog steeds niet, en ben dan al halfweg, een goed ritme gevonden heb om te praten. Wat een ambetante zaal…
Als afsluiter van de homilie wenste ik iedereen nog een mooie dag in Scherpenheuvel en maak aanstalten om terug naar mijn plaats te gaan. Plots hoor ik handgeklap vanachter in de Hal en wordt zelfs een applaus. Is me dat verschieten, zelfs de mensen op de eerste rij wisten niet wat er gebeurde.

Na de mis is het op naar oma en opa voor een lekker ontbijt. Ik hoor ondertussen al wat reacties en zie de mensen naar mij kijken. Wat denken zij toch over hetgene dat ik daar had staan vertellen. Blijkbaar was mijn grootste angst al realiteit geworden. Het tempo lag blijkbaar te hoog en de micro droeg mijn stem absoluut niet ver genoeg door de hal. Velen vonden het spijtig want wat ze verstaan hadden, vonden ze goed.
Deze keer had ik me ook voorgenomen om de rozekrans mee te doen, in jaren niet gedaan… Bij aankomst kijken de mensen weer en stel ik me de vraag wat ze toch wel moeten denken van mij. Plots komt er een vrouw naar me toe die me feliciteert en zegt dat het al bij al nog meegevallen was. Het hing er natuurlijk vanaf waar in die hal ge zat. Ze voegde er in 1 adem aan toe dat ze het wel chic vond dat ik het gedurfd had om voor de parochie zo te spreken en er zo voor uit te komen. Tijdens de rozenkrans komen er nog mensen naar me toe en me te feliciteren maar met de opmerking dat het spijtig was van het geluid.

Na de rozenkrans was het op naar een terrasje, want het warme weer speelt ons parten. We treffen in een zijstraatje de hele horde van Chirojongens die er blijkbaar al wel even zitten aan het geluid te horen. Veel tijd hebben we niet meer want om kwart voor 12 vertrekt de processie al weer terug naar Rillaar. Het is dus snel 2 hoegaardens leegdrinken, rechtstaan en weer verder gaan.

Aan de fontein zijn intussen een hele hoop mensen verzameld. Het lijkt er sterk op dat er meer mee te voet terug gaan dan dat er meegekomen zijn een paar uur eerder. De politie staat ondertussen geduldig te kijken naar de vrolijke bende van de chiro en de gezellige zomersfeer die er is.
Dan komt het moment, tijd om te vertrekken, terug naar huis. De jongens met de trommels scanderen eerst nog wat ludieke zinnen en zetten onmiddelijk de trommels in gang. De processie zet zich in beweging, mensen voegen in en de anderen wuiven ons uit…

Het is heerlijk weer op de weg terug naar Rillaar. Hier en daar brandt de zon wel maar we zijn op bedevaart en dan klaagt men niet. Mensen die nog onderweg zijn naar Scherpenheuvel, blijven even staan om te kijken naar de parochie die voorbij gewandeld komt en op weg is naar huis. Bedevaarders per fiets steken spontaan hun handen in de lucht of roepen iets of beginnen luid met de fietsbellen te rinkelen. Ik bewonder de chiroleiding onderweg, het geduld dat ze hebben met hun leden is prachtig. Pijn in de benen, jongen, zet u maar in mijne nek, even een plasje doen, geen probleem… Parochie Rillaar is samen op weg.

De kerktoren van Rillaar staat nu in het zicht, de chiro heeft weer net een break genomen met het trommelen maar de gezellige sfeer is er en blijft er nu hangen. Overal langs de kant van de weg komen de mensen nu buiten staan om te kijken naar de processie. Ondanks alles blijft het mensen wel tot de verbeelding spreken dat er een processie langskomt.
We komen terug voorbij meubelen Ponsaerts. De eerste afvallers zijn er hier altijd. Op een bepaald moment lijk het zelfs alsof de fanfare ons inhaalt.

We wandelen het dorp binnen, meer mensen langs de kant van de weg en ook de sfeer is weer helemaal top. Samen onderweg en bijna gearriveerd. De voldoening bij iedereen stijgt, het is te voelen.
We draaien de laatste bocht in en daar staat onze vertrouwde parochiekerk weer. Vic staat op de hoek van de straat foto’s te nemen en wanneer we het kerkplein opstappen, beginnen de klokken weer te luiden. We zijn thuis, we zijn er geraakt. Samen, met iedereen!

Nog even vrolijk nababbelen met enkele bekenden aan de kerk, leuk om zien. Plots zie ik den Theo met een plateau bier in de richting van de chiro wandelen. Mmm, die mannen hadden zeker dorst van het verre stappen

Thuis stonden de aardbeien vers en gewassen klaar. Heerlijke dag! De laatste rechte lijn naar Sydney is nu definitief in gezet… The final count down!

K