Archief voor de categorie 'Verhalen Jeroen'

31
Jul
08

terug thuis achter de boeken

Na een veilige terugreis, ben ik de dag erna direct terug beginnen alles klaar te maken zodat ik de dag erna direct kon beginnen met studeren. Het is niet altijd even gemakkelijk, maar al bij al lukt het nog redelijk. Eén van de grootste problemen is toch het aanpassen aan de alledaagse dingen die we drie weken niet gezien hebben.
Vooral de geldstukken voelen vreemd aan. Twee dollar is een klein munstukje (ongeveer zo groot als 10 cent), een dollar is zo groot als 50 cent en al de andere munten zijn groter dan onze muntstukken. De eerste keren dat ik terug betaalde met Euro’s was het opnieuw wennen geblazen. Iets anders waar ik soms nog moete mee heb is dat iedereen terug nederlands spreekt, terwijl in Sydney Engels en verschillende aziatische talen te horen waren. Dus soms draai ik het hoofd nog eens om, om dan tot de conclusie te komen dat we terug in België ben.

De enige keer dat ik een krop in de keel kreeg, was toen ik in de club in Leuven een bordje zag hangen met ongeveer 15.700 km tot Sydney. Dat doet je iets.

Jammer maar treuren is geen boodschap voor nu. Terug studeren vor de herexamens.

Jeroen

26
Jul
08

Kuala Lumpur

Na drie weken zijn we onderweg naar huis. Het waren drie geweldige weken. Bijna iedereen zegt hetzelfde: “het lijkt een eeuwigheid sinds we in Armidale aankwamen.” En in zekere zin is het dat ook. Elke dag heeft op zijn minst dubbel geteld. Elke ervaring was even onvergetelijk als de vorige.
Er zijn er niet veel die kunnen zeggen dat ze zich hard verveeld hebben integendeel, de meesten zijn supermoe. Ook Katrien en ik zijn na drie weken zeer moe. Maar het was de moeite waard. Er is niets waar ik spijt van heb. Ik heb alles even graag gedaan. Met spijt in het hart is dus iedereen vertrokken op Sydney airport.
Een van de hoogtepunten van de WJD is voor mij de afsluitingsmis geweest. Iedereen die vooraan gestaan heeft, weet hoe geweldig het was.

Onze vlucht tussen Sydney en Kuala Lumpur is niet geheel vlekkeloos gelopen. We waren nog maar aan het opstijgen en er begon, hooguit twee rijen voor mij, een alarm te piepen. Dat heeft, met een tussenstop van ongeveer 15 minuten, het hele opstijgen lang geduurd. (1 uur) Daarna hebben we er geen last meer van gehad tot de landing. Waarschijnlijk stijgt dit vliegtuig niet meer op, want onze slot is ook veranderd.
De stewards en stewardessen deden ons geklaag eerst van de hand alsof we ons druk maakten om niets. Uiteindelijk zijn op een gegeven moment de eerste steward en de eerste stewardes komen kijken, ongewoon want normaal bedienen zij alleen eerste en bussines class.

Jeroen

23
Jul
08

terug in Sydney

Na twee dagen Bleu mountains (Katoomba), zijn we terug in Sydney. Het verschil was in temperatuur goed te voelen. In de Bleu mountains was het zoals wij het noemen echt winterm terwijl het hier in Sydney bijna zomerse temperaturen zijn (18 a 19 graden).

In de Bleu mountains hebben we de eerste dag, samen met Rik, de scenic skyway bezocht. Naar onze mening was deze echter niet zo spectaculair ( zowiezo voor mij niet want ik heb hoogtevrees). De wandeling naar echopoint 5, ‘the three sisters’, was dan wel weer zeer mooi. Helaas wordt het hier zeer vroeg donker en sluit hier bijna alles wanneer het donker wordt, waardoor het na de scenic skyway het niet meer mogelijk was om nog ies anders te doen, dan te gaan eten.
Het eten was geweldig. Na bijna een volle week enkel potjes - en zakjesvoeding maakte het niet uit wat we zouden gaan eten, zolang het maar geen tonijn of bonen waren. uiteindelijk zijn we, op voorstel van Marie, Italiaans gaan eten. Ook de rest van de dagen (net zoals nu) hbben we tonijn en bonen gemeden. Kariem heeft de dag erna nog pasta klaargemaakt die ook heel lekker is en we hebben telkens onze middag gaan kopen in de coles, een soort Aldi.

De tweede dag zijn we de Jenolian caves gaan bezoeken. Deze waren, in tegenstelling tot de scenic skyway, wel hun geld waard.
Nadat we werden opgehaald door, wat er in het boekje als een privebus werd omschreven, een minibusje (we hadden betaald voor een gewone bus) kregen we van de buschaufeur, vanui de minibus, een kleine gegidste rondleiding langs de weg.  In de Jenolian caves, hebben we eerst ticketten gekregen voor een ’self-guide tour’ doorheen een deel van de grotten en dan nog eens voor een gegidste tour doorheen een andere grot (er waren drie grotten). De prijs van deze rondleidingen was inbegrepen in de prijs van de bus.
Toen we terug aankwamen in Katoomba, was het al bijna donker en zijn Katrien en ik een klein slaapje gaan doen. Marie en Liesbeth zijn nog naar enkele mooie nauurbeelden in de omgeving gaan kijken.

De derde en laaste dag in Kaoomba, zijn we vroeg opgestaan (5h30 plaaselijke tijd , ongeveer 21h30 Belgische tijd zodat we om 6h weg konden zijn) om de zonsopgang boven de three sisters  bekijken. We waren al bij de drie zusters om 6h30. Een klein nadeel is wel dat de zon in de Bleu mountains pas opkomt om 7h30 en dat het die nacht goed gevroren had. Na ongeveer 50 min was ik bija kopleet bevroren en ben ik terug naar het hotel gegaan, De anderen hebben de zonsopgang van de drie zusters zeer goed gezien.
Na deze dauwtrip hebben we ontbeten en zijn we vertrokken naat het station, wat geen gemakkelijke opgave was. Marie had haar grote rugzak + haar WYD rugzak, die vol souvenirs zat, in haar flightback gestoken. Een extra moeilijkheid was dat het sation boven op een heuvel stond. gelukkig waren er een hoop winkelkarretjes die gewoon langs de straat stonden. Eenmaal daar eentje van in gebruik genomen ging het een stuk gemakkelijker.
Het tweede staion zijn we dan weer van de trein agestapt om de plaatselijke watervallen te gaan bezichtigen. Dankzij een vriendelijke treinconducteur die op onze grot valiezen wilde passen, konden we ernaar toe trekken. ongeveer een uur later stonden we aan de voet van die watervallen na een prachtige tocht door de natuur. Terug gaan begon wel moeilijk omdat er eerst een heel steile trap was, maar daarna ging het vlotter. Na dezelfde mooie tocht doorheen de natuur, die nu niet meer zo bevroren was (we zijn aan de terugtocht over het ongeveer vlakke land begonnen omstreeks 14h).
Hierna volgde een treinrit van ongeveer 2h richting Kings Cross. Tegen da het donker was, hebben we ingecheckt bij eva’s backpackers. (ong 5h) Ook in deze bakpacker, net zoals die in Katoomba, zijn we redelijk luxueus gelogeerd; alleen is de luxe iets minder, maar na ongeveer 2.5 weken luxe mag da wel eens.
Van Sydney zonder WJD hebben we nog niet veel gezien. Behalve enkele souvenirswinkeltjes en een coles-winkel. (we hebben gegeten in een Mc donalds)

16
Jul
08

openingsmis en de tweede dag

De openingsmis was een ongelooflijk gevoel: al die mensen die op hetzelfde moment hetzelfde deden. Ook de sfeer zat er al van in begin goed in.
Helaas is niet alles vlekkeloos gelopen met de organisatie. (wat had je gedacht?) Vooral het eten verdelen verliep de eerste dag, en vooral de avond, moeizaam. Aangezien alles moest opgewarmt worden met microgolfovens. Het erge was dat er genoeg waren voor in een keer zo’n 300 personen eten te geven, als je rekening houdt ermee dat er meer dan een half miljoen personen aanwezig waren en dat dit de enige post was om eten te geven is dit al erg. En zoals dat gaat wanneer veel microgolfs bijeen staan zonder goede luchtcirculatie, vallen er een deel uit waardoor alles nog trager gaat. Verschillende Belgen, die er in Keulen ook bij waren, vinden de organisatie slecht. Anderzijds zorgt het falen van bepaalde onderdelen van de organisatie er ook voor dat er een goede sfeer is. Vandaag ging het trouwens al veel beter. (alles was niet meer gecentraliseerd in Barangaroo)

Vandaag zijn we na de catechese (waar ik een deel van gemisd heb omdat ik mijn pelgrimpas (was er wel niet voor nodig) vergeten was in het gastgezin) vertrokken richting Bondi Beach. Zoals ik al eerder vermelde, verliep de organisatie vandaag een pak vlotter. Het zorgde ervoor dat je geen uren moest wachten om van Bondi Junction (het station) naar Bondi Beach te gaan. Met enkele vlaggen, waarij de onze dankzij onze gastvrouw op vlaggenstokken hangen, is het gemakkelijk om in stoet te gaan, een vlag vanvoor en een vanachter en de rest ertussenin.
’s avonds zijn we naar de taize viering geweest.

14
Jul
08

Wat er gebeurd als een australisch gezin een auto huurt in midden-Frankrijk…

Een van de gastgezinnen van Tamworth, zijn ooit eens naar Frankrijk gegaan en hebben daar een auto gehuurd. wanneer zij terugkwamen, stond er op hun teller 7000 km. De verkoper dacht dat er iets fout was met de teller, maar dat bleek niet zo…

Zij vertokken zuidwaarts richting Bordaux. Eenmaal daar aangekomen zijn ze in de richting van Lourdes gegaan, om daarna de pyrineeen over te trekken, dan waren ze ook eens in Spanje geweest. Vervolgens zijn ze naar de Middelandse zee gegaan en daar besloten ze om maar eens terug te gaan.

14
Jul
08

waar een Wereldjongerendagen allemaal niet goed voor is…

een van de vele dingen die we in Armidale gedaan hebben twee dagen voor het vertrek richting de gastgezinnen, is de was doen. Daar op zich is niet veel mis mee, ware het niet dat enkele van die kleren achterna nog gestreken moest worden. Nu er was een strijkijzer en een strijkplank. Ik heb mijn kleren niet echt vlak gestreken gekregen (niet gemakkelijk zo’n eerste keer), maar het opzet is wel geslaagd, namelijk de ergste rimpels er uit krijgen. (wanneer joan voor de was gedaan had in Tamworth voor mij en Ruben, heeft zij niets van de kleren gestreken)

14
Jul
08

tussen Armidale en Sydney: Tamworth

Het is al weer een tijdje geleden dat ik nog heb kunnen schrijven op de blog. Dit kwam doordat het gastgezin geen internet had. Aangezien Katrien al veel geschreven heeft over de Sydney, ga ik er niet zo veel over schrijven, maar later meer hierover.

Het verhaal begint immers in Armidale waar we de openingsmis voor de WJD hebben bijgewoond in de kathedraal van Armidale. (opmerkelijk was dat in een van de glasramen een Belgische heilige staat)

Na het vertrek uit Armidale, en een anderhalf uur rijden met de bus, kwamen we aan in Tamworth. Tamworth is een stad die iets groter is dan Armidale, maar met minder protestantse kerken, voornamelijk katholieke kerken. Bij de gastgezinnen zat ik en Ruben bij een gezellig paar van oudere leeftijd. Veel te klagen over ons gastgezin hadden we niet. We sliepen van alle pelgrims, ook al beweerde Katrien lange tijd het tegendeel, op het hoogst bewoonde punt van Tamworth. Ons gastgezin was heel aardig. Peter en Joan hebben 3 dochters en 1 zoon. Helaas hebben we met geen van hen kunnen kennismaken. Peter was de eerste van de stad Tamworth die met de olympische vlam heeft gelopen tijdens de spelen van 2000 in Sydney. De toorts die hij toen heeft gedragen, heeft hij mogen houden.
Een aantal dingen die van de eerste dag opvielen waren de opmerkelijk oudere gastgezinnen en het feit dat deze gastgezinnen, over het algemeen, welgesteld waren. voor het eerste opmerkelijke feit, oudere gastgezinnen, hadden Peter en Joan de verklaring dat de vraag voor gastgezinnen vooral in kerken gedaan is en dat de meeste jonge gezinnen niet altijd de tijd hebben om naar de kerk te gaan.

de volgende dag stond het programma goed vol. Ik zat in een andere groep als Katrien.
 Eerst zouden we naar Nundle gaan. Nundle is een klein dorpje van ongeveer 250 inwoners. Het is ontstaan door het goud dat er in de buurt werd gevonden. Vandaag zijn er nog slechts enkele prospectoren over. iets anders waar Nundle ook voor bekend is, is zijn wol en weverij. In Nundle worden schapen nog grotendeels op de oude manier geschoren, een grote verbrandingsmotor die een vliegviel aandrijft die dan de energie geeft aan de scheertondeuzen. Daarna zijn we naar de weverij gegaan waar de machines nog grotendeels op de negentiende eeuwse varianten lijken van in de film ‘Daens’. De goudmijn zelf hebben we niet bezocht, maar wel een museum. Helaas was degene die ons de uitleg gaf, anders als in Vlaanderen met de koolmijnen, zelf geen goudmijner geweest. Ook de replica’s vond ik te proper weergegeven. Aan die goudmijnmuseum hebben we ook een Barbeque gehad. In de namiddag zijn we naar een oud aboriginalreservaat gegaan.
’s avonds hebben we een verwelkoming gekregen door de burgemeester.

De derde dag in Tamworth hebben Peter en Joan ons Tamwoth laten zien. Eerst zijn ze met ons naar de look-out gegaan, vervolgens naar het endeaver park (waar ik een kangoeroe heb kunnen aaien!) en als laatste zijn we, na een kleine tussenstop, naar de big golden guitar geweest. Het grappige aan deze tour is dat we vrijwel heel de tijd andere pelgrims zijn tegengekomen. Bijna iedereen in Tamwoth heeft deze dag deze plaatsen bezocht. (of zou het nog te zien krijgen)
’s avonds kregen we een initiatie in line-dance. Het is een beetje als volksdansen bij bij ons: iedereen kent het en het is niet zo moeilijk te leren. Helaas waren er niet genoeg soorten danspasjes omdat er ook al snel enkele dansen werden indezet door de Belgen. (In Zaire, macarena en enkele andere) Op het einde hebben de Belgen de Australiers geleerd hoe je een jig moest dansen.

op zondag hebben we tamworth gezien vanuit de auto. aangezien het een heel eind was om doorheen de valei te gaan. Tamworth is gebouwd in een grote valei die (naar schatting) twee keer Leuven bevar, in oppervlakte.

09
Jul
08

eventjes voor vertrek naar de gastgezinnen

Daarstraks is de laatste groep aangekomen vanuit Sydney. Deze groep had een slechte bus (en buschauffeur). Zij kwamen dus ruim te laat aan in Armidale. Joris en ik hebben deze bus opgewacht. Wat was de buschauffeur blij dat opeens iemand hem uitlegde hoe hij de laatste honderd meter moest rijden. Na het gebruikelijke ontvangstcomité werden de tassen uitgeladen. Het bleek al snel dat aan de bus wat mis was. zo kreeg hij de laadklep langs een kant niet open. En wanneer hij de laatste keer de deur dichtdeed, moest hij de laatste 10 centimeter de deur zelf dichtdoen.

Wij hebben zojuist te horen gekregen hoe wij voor Armidale en Sydney ingedeeld zijn. Voor het voorprogramma zijn Katrien en ik appart ingedeelt, maar wel telkens in Tamworth. Voor Sydney zijn we ingedeeld in hetzelde gastgezin.

08
Jul
08

australie onder

voor het ontvangst van de andere groepen werd er het liedje Vlaanderen boven herschreven. De tekst is hieronder gegeven.

australie onder

 

waar er veel fastfood is

waar er koala aan het spit is

waar de paus in ‘t midden staat

waar ’t land veel te groot is

en een busrit te lang is

waar men nauwelijks engels praat

 

refrein:

Australie onder

dat is een gigantisch wonder

waar mensen komen voor vrede

met zang plezier en een bede

Australie buiten
waar de kangoeroe’s fluiten

Armidale onze stad

gastvrij en nat

 

Waar een diploma geen zin heeft

en de queen te lang leeft

waar een regel te strikt is

waar iedereen ‘mate’ is

en ook veel pers is

waar groot geld zonder waarde is

 

refrein:

Australie onder

dat is een gigantisch wonder

waar mensen komen voor vrede

met zang plezier en een bede

Australie buiten
waar de kangoeroe’s fluiten

Armidale onze stad

gastvrij en nat

08
Jul
08

bezoek aan Armidale

Eerder vandaag (8 julie, 10.00h tot 12.00h) hebben we een bezoekje gebracht aan de stad Armidale.

Armidale is een klein stadje met twee kathedralen, een voor de katholieken en een voor de angilicanen. verder is de stad vergeven van andere protestantse kerken. een ruwe schatting zegt ons dat als iedereen gelijjk verdeelt wordt er ongeveer 30 mensen per kerk en 60 per katherdraal. Dat gaat dus wat geven bij de openingsviering in de kathedraal. Ik heb ook rekening gehouden met het feit dat een deel van de mensen atheist zijn.

De overwegende bouwstijl in Armidale is victoriaans, hoewel Amerikaanse kenmerken overal aanwezig zijn. (maar dat mag je hier niet zeggen ;) ) Onder Amerikaanse kenmerken kan je verstaan dat de wegen er zo uitzien als in de Amerikaanse midwest, dezelfde soort trucks en auto’s en nog veel meer.\

Jeroen